فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نقش و نگار و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هرمنوتیک

کتاب هرمنوتیک
جنبش‌های فکری دوران جدید (۱ )

نسخه الکترونیک کتاب هرمنوتیک به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۴,۸۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب هرمنوتیک

این کتاب که در یک مقدمه و هفت فصل تنظیم شده است، دو مرحله‌ی این جنبش فکری، یعنی هرمنوتیک مدرن (فصول اول و دوم) و هرمنوتیک فلسفی (فصول سوم تا هفتم) را در بر می‌گیرد و فقط در فصل هفتم کتاب اشاره‌ی کوتاهی به هرمنوتیک عینی‌گرایانه‌ی هرش، آن هم در قالب انتقاد از هرمنوتیک فلسفی گادامر شده است.

ادامه...

بخشی از کتاب هرمنوتیک

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فهرست اختصارات

ا. ت. (اعتبار در تفسیر)
E. D. Hiirsch, Jr, Validity in Iterpretation, (New Haven, CT: Yale University Press, 1967).

پ. م. («پاسخ به منتقدانم»)
Hans-Georg Gadamer, “Reply to My Critics”, in The Hermeneutics Tradition: From Ast to Ricoeur, Gyle Ormiston & Alan Schrift (rds), 273-97 (Albany, NY: SUNY Press, 1990).

ت. ه. (تکوین هستی و زمان هایدگر)
Theodor Kisiel, The Genesis of Heidegger’s Being and Time (Berkeley, CA: University of California Press, 1993).

ح. ر. (حقیقت و روش)
Hans-Georg Gadamer, Truth and Method, 2nd rev. edn, Joel Weinsheimer and Donald G. Marshall (trans.) (New York: Crossroad, 1991).

ر. ز. («راهی به سوی زبان»)
Martin Heidegger, “The Way to Language”, in Basic Writing, 2nd rev. and expanded edn, David F. Krell (ed.), 393-426 (New York: Harper Collins, 1993).

س. ن. پ. («ساختار، نشانه و بازی در گفتار علوم انسانی»)
Jacques Derrida, “Structure, Sign, and Play in the Discourse of the Human Sciences”, in Writing and Difference, Alan Bass (trans.) 278-94 (Chicago, IL: Uninersity of Chicago Press, 1978).

ق. ع. («در باب قلمرو و عملکرد تامل هرمنوتیکی»)
Hans-Georg Gadamer, “On the Scope and Function of Hermeneutical Reflection”, in Hermeneutics and Modern Philosophy, Brice Wachterhauser (ed.), 277-99 (Albany, NY: SUNY Press, 1986).

گ. آ. (گزیده ی آثار)
Wilhelm Dilthey, Selected Works, 6 vols, Rodulf Makkreel & Frithjof Rodi (eds) (Princeton, NJ: Princeton University Press, 1989).

گ. آ. ۱ (گزیده ی آثار، جلد ۱)
Dilthey, Selected Works Volume 1: Introduction to the Human Sciences, (1991).

گ. آ. ۳ (گزیده ی آثار، جلد ۳)
Dilthey, Selected Works Volume 3: The Fundation of Historical World in the Human Sciences (2002).

گ. آ. ۴ (گزیده ی آثار، جلد ۴)
Dilthey, Selected Works Volume 4: Hermeneutics and the Study of History (1996)

گ. ز. («گفت وگویی درباب زبان بین یک ژاپنی و یک پرسشگر»)
Martin Heidegger, “A Dialogue on Language between a Japanese and an Inquirer”, in On the way to Language, Peter D. Hertz (trans.) 1-56 (New York: HarperCollins, 1971).
گ. و. (گفت وگو و واسازی: مواجهه ی گادامر ـ دریدا)
Diane Michelfelder & Richard Palmer (eds.), Dialogue and Deconstruction: The Gadamer-Derrida Encounter, (Albany, NY: SUNY Press, 1989).

م. ه. ف. («عملکرد هرمنوتیکی فاصله مندی»)
Paul Ricoeur, “The Hermeneurical Function of Distanciation”, in From Text to Action: Essays in Hermeneutics, II., John B. Thompson (trans.), 75-88 (Evaston, IL: Northwestern University Press, 1991).
م. ه. («مدعای هرمنوتیکی جهان روایی»)
Jürgen Habermas, “The Hermeneutics Claim to Universality”, in The Hermeneutics Tradition: From Ast to Ricoeur, Gayle Ormiston & Alan Schrift (eds), 245-72 (Albany, NY: SUNY Press, 1990).
ن. ا. («نامه در باب انسان گرایی»)
Martin Heidegger, “Letter on Humanism”, Basic Writing, 2nd rev. and expanded edn, David F. Krell (ed.), 213-66 (New York: HarperCollins, 1993).
ن. ت. (نظریه ی تفسیر: گفتار و مازاد معنا)
Paul Ricoeur, Interpretation Theory: Discourse and the Surplus of Meaning (Fort Worth, TX: Texas Christian University Press, 1976).
ن. ح. ق. («نقد و بررسی حقیقت و روش گادامر»)
Jürgen Habermas, “A Review of Gadamer’ Truth and Method”, in The Hermeneutics Tradition: From Ast to Ricoeur, Gayle Ormiston & Alan Schrift (eds), 213-44 (Albany, NY: SUNY Press, 1990).

و. («واژه ها»)
Martin Heidegger, “Words”, in On the way to Language, Joan Stambaugh (trans.), 139-58 (New York: HarperCollins, 1971).

و. ه. («وظیفه ی هرمنوتیک»)
Paul Ricoeur, “The Task of Hermeneutics”, in From Text to Action: Essays in Hermeneutics, II., John B. Thompson (trans.), 53-74(Evaston, IL: Northwestern University Press, 1991).

ه. ز. (هستی و زمان) (ارجاع به شماره ی صفحه ی متن آلمانی)
Martin Heidegger, Being and Time, Joan Stambaugh (trans.) (Albany, NY: SUNY Press, 1996).

ه. ن. (هرمنوتیک و نقد و نوشته های دیگر)
Friedrich Schleiermacher, Hermeneutics and Criticism and Other writings, Andrew Bowie (ed.) (Cambridge University Press, 1998).

ه. و. (هستی شناسی: هرمنوتیک واقع بودگی)
Martin Heidegger, Ontology: Hermeneutics of Facticity, John van Buren (trans.) (Bloomington, IN: Indiana University Press, 1999)

پیش گفتار مترجم

کتاب حاضر نخستین مجلد از مجموعه ی «آشنایی با جنبش های فکری دوران جدید(۱)» است که به فارسی ترجمه و منتشر می شود و هدف آن، هم چنان که از عنوانش پیداست، آشنا ساختن خواننده با جنبشی فکری به نام هرمنوتیک در سیر تاریخی آن است. ریشه های تاریخی پیدایش هرمنوتیک به نهضت اصلاح دینی و فروپاشی مرجعیت انحصاری کلیسای کاتولیک در تفسیر کتاب مقدس و تعالیم دینی برمی گردد و در سیر تاریخی آن چهار دوره را می توان از هم تفکیک کرد: هرمنوتیک پیشامدرن (دانهاوئر(۲) و کلادینوس(۳))، هرمنوتیک مدرن (شلایرماخر(۴) و دیلتای(۵))، هرمنوتیک فلسفی (هایدگر(۶)، گادامر (Hans-Georg Gadamer (1900-2002))، ریکور(۸) و دریدا(۹)) و هرمنوتیک عینی گرایانه (بتی(۱۰) و هرش(۱۱)).
هرمنوتیک در دوره ی پیشامدرن به عنوان روش فهم و تفسیر متن نوشتاری مد نظر بود و در حوزه های مختلفی از قبیل فلسفه، حقوق، الهیات، ادبیات و متون کلاسیک به کار برده می شد و هنوز به عنوان روش یا دانشی عام که دارای قواعد مشخص و قابل اطلاق در همه ی حوزه های تفسیری باشد، مطرح نشده بود. مثلاً نزد دانهاوئر به عنوان روشی برای فهم و تفسیر کتاب مقدس به کار می رفت و فقط هنگامی مورد نیاز بود که ابهام یا سوءفهمی رخ می داد. تحولی که با هرمنوتیک مدرن اتفاق افتاد، این بود که همه ی روش های مختلفی که در تفسیر متون به کار می رفتند، در یک هرمنوتیک عام ادغام شدند و بدین ترتیب، هرمنوتیک به عنوان هنر یا فن فهمیدن متون نوشتاری و نیز گفتار شفاهی به دست شلایرماخر تاسیس شد. هدف مفسر بازسازی ذهنیت مولف و ورود تخیلی به دنیای ذهنی او هنگام خلق اثر تعیین گردید. دیلتای دامنه ی هرمنوتیک را از فن یا هنرِ فهم متن و گفتار به روش شناسی عام علوم انسانی، در مقابل علوم طبیعی، گسترش داد و آن را روشی برای فهم همه ی تجلی های حیات، اعم از گفتار، رفتار، نوشتار و نهادهای انسان ساخته دانست. نکته ی مهم در هرمنوتیک مدرن تاکید بر پرسش های معرفت شناختی در حوزه ی علوم انسانی و نیز تاکید بر امکان حصول فهم عینی از این امور است.
هایدگر با تاسیس هرمنوتیک فلسفی در ذیل هستی شناسی بنیادی، هرمنوتیک را از مسیر معرفت شناختی و روش شناختی خارج ساخت و وارد هستی شناسیِ فهم کرد. دلمشغولی اصلی در این رویکرد، شرایط امکان وقوع رویداد فهم است و نه بحث در باب این که فهم صحیح چگونه حاصل می شود. در واقع، هایدگر با نگاهی پدیدارشناختی سعی کرد که یک گام از پرسش های معرفت شناختی فاصله بگیرد و به سطح بنیادی تری که فهم روشمندْ خود از آن نشات می گیرد، دست یابد. گادامر با ادامه ی راه هایدگر با این ایده که با روش نمی توان به حقیقت دست یافت، میان حقیقت و روش فاصله انداخت؛ اما گادامر، برخلاف هایدگر، مسایل معرفت شناختی را یکسره نادیده نگرفت و کوشید این مسایل را در چهارچوب هستی شناسی فهم بررسی کند. البته در هرمنوتیک او دیگر از امکان حصول فهم عینی و ورود مفسر به ذهنیت مولف خبری نیست. ریکور باز هم توجه بیشتری به مسایل معرفت شناختی فهم کرد و با مطرح کردن قوس هرمنوتیکی و تلفیق فهم و تبیین به پایان پذیر بودن فرایند فهم قایل شد. دریدا با پیروی از تلقی نیچه از حقیقت و چشم اندازگرایی او هرگونه حقیقت عینی را نفی کرد و حتی بیش از هایدگر از پرسش های معرفت شناختی دور شد.
هرمنوتیک عینی گرایانه بازگشتی است به هرمنوتیک مدرن، اما نه بازگشتی منفعلانه و از سر پذیرش صرف. عینی گرایان اولاً حصول فهم عینی را ممکن می دانند و ثانیاً سازوکار و قواعدی هم برای آن به دست می دهند. ایشان مباحث نقد ادبی و فهم تاریخی را هم وارد نظریه های هرمنوتیکی خود می کنند و به شدت با آن چه نسبی گرایی هرمنوتیک فلسفی می نامند، به مخالفت برمی خیزند. مثلاً هرش با تفکیک معنای لفظی از «معنا برای» و کمک گرفتن از آرای هوسرل در باب قصدیتِ معنا سعی می کند که عینیت معنا و در نتیجه، عینیت فهم و تفسیر را نشان دهد.
این کتاب که در یک مقدمه و هفت فصل تنظیم شده است، دو مرحله ی این جنبش فکری، یعنی هرمنوتیک مدرن (فصول اول و دوم) و هرمنوتیک فلسفی (فصول سوم تا هفتم) را در بر می گیرد و فقط در فصل هفتم کتاب اشاره ی کوتاهی به هرمنوتیک عینی گرایانه ی هرش، آن هم در قالب انتقاد از هرمنوتیک فلسفی گادامر شده است.
در ترجمه ی این اثر سعی شده از اصطلاحات و عبارات رایج در زبان فارسی استفاده شود و مترجم از این حیث خود را وامدار همه ی کسانی می داند که پیش از این آثاری را درباره ی مضامین و فیلسوفان مورد بحث در این کتاب، ترجمه یا تالیف کرده اند.
در پایان بر خود لازم می دانم از همه ی کسانی که مرا در ترجمه ی این اثر یاری کردند، تشکر کنم: نخست و بیش از همه از همسرم که مثل همیشه از راهنمایی ها و پیشنهادهای شان بسیار بهره بردم و این کار بدون زمینه ی مناسبی که ایشان فراهم ساختند، به انجام نمی رسید. سپاسگزار دقت های ویراستار محترم آقای مجتبی گلستانی و نیز دوست فرزانه ام دکترعلی اکبر عبدل آبادی هستم که در اصلاح برخی عبارت ها و رفع پاره ای اشکالات از هیچ کوششی فروگذار نکردند. قدردان استاد گرامی دکترمحمدرضا بهشتی، استاد گروه فلسفه ی دانشگاه تهران که با قبول زحمت در گشودن برخی دشواری ها یاری ام رساندند و نکات مفیدی برای ترجمه ی برخی عبارات پیشنهاد کردند، هستم. ازکوشش های سرکار خانم زینب ربیعی که متن فارسی را خواندند و پیشنهادهای مفیدی برای روان تر شدن ترجمه مطرح کردند و نیز از سرکار خانم زهرا نبی ئی و آقای ابوالقاسم شهلایی مقدم، مسئولان انتشارات نقش ونگار، که هم پاره ای نکات را برای بهبود ترجمه یادآور شدند و هم زمینه ی چاپ و انتشار این اثر را فراهم کردند، تشکر می کنم.

علیرضا حسن پور

نظرات کاربران درباره کتاب هرمنوتیک