فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب پنه‌لوپه به جنگ می‌رود

کتاب پنه‌لوپه به جنگ می‌رود

نسخه الکترونیک کتاب پنه‌لوپه به جنگ می‌رود به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب پنه‌لوپه به جنگ می‌رود

ساعت دیواریِ عجیبی بود و به هیچ ساعتِ دیگری نمی‌ماند. روز تاجگذاریِ پادشاهی را به یادِ او می‌آورد، پادشاهی که صورتش مثلِ ریچارد بود... ولی شب‌ها که ساعت تو تاریکی گم می‌شد صدایش شبیهِ صدای ناقوسِ شومِ کلیسایی بود که برای مُردنِ کسی به کار افتاده باشد. «تو مستحقِ این مرخصی هستی! خیلی کار کردی و لازمه یه کم استراحت کنی و خوش بگذرونی... ولی منم اگه قرار باشه به تمومِ کارمندام سفرِ نیویورک جایزه بدم، ورشکست می‌شم! می‌فهمی که؟» «البته! رئیس...» ربع ساعتِ اول که زنگ می‌زد صدایش به جان آدم دلشوره می‌انداخت، ربع ساعتِ دوم شوم به نظر می‌آمد و به ربع ساعتِ بعدی که می‌رسید آدم را کلافه می‌کرد و ربع ساعتِ آخر روح‌ها و سایه‌هایی را می‌دید که سمتش حمله می‌کردند و در نورِ راهرو کمرنگ می‌شدند و هرکدام مثل لکه‌ای دود به هوا می‌رفتند. «فقط به تو این فرصتِ استثنایی رو دادم! جو!...چه کارایی که واسه تو نمی‌کنم!» «ممنونم... رئیس!» نفسش را نگه می‌داشت و از زیرِ ملافه رختخوابش رشته نوری را که سایه‌ها را در خودش حل می‌کرد می‌پایید... بعد لرز به تنش می‌اُفتاد و در رؤیا به سمتِ اتاقی که ریچارد داخلش خوابیده بود پر می‌کشید. «یه موضوعِ دیگه! شریک نیویورکیِ من که اسمش گومزه یه کم بدپیله‌س و ممکنه مُدام پاپِی‌ات بشه و ازت بپرسه کار به کجا رسیده، تا کجا جلو رفته، موضوع رو پیدا کردی یا نه و سوالایی از این دست... تو کاری به کارِ اون نداشته باش و تحویلش نگیر! این منم که تصمیم می‌گیرم و خرجِ تو رو می‌دم! وقتی برگشتی طرحایی رو که به نظرت رسیده برام بیار تا درباره‌شون گپ بزنیم! اجالتاً خوش باش و استراحت کن!» «ممنونم... رئیس...» در رؤیاهایش به سمتِ ریچارد می‌پرید و کنارش روی نوک آسمانخراش‌ها می‌نشست و صدای صوری را که فرشته‌ها با آن رسیدنِ قیامت را جار می‌زدند می‌شنید. بعد یه دفعه آسمانخراش‌ها پایه‌کن می‌شدند و می‌ریختند زمین...

ادامه...

بخشی از کتاب پنه‌لوپه به جنگ می‌رود

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

بخشِ اول

گپِ مسخره ای بود...
تهیه کننده فیلم، به زنِ جوان که اسمش جوآنا بود می گفت:
«یه قصه به روز و تکون دهنده می خوام! جو! قصه عاشقونه ای که فقط ماجرای یه عشقِ خشک و خالی نباشه... وگرنه حوصله مردم رو سر می بره! یادت نره شخصیتِ زنِ قصه باید ایتالیایی باشه و مَرده آمریکایی! از باید، نبایدای فیلمای محصول مشترک هم که باخبری... ببینم جو! دو ماه واسه نوشتنش بسه؟»
«بله... رئیس!...البته!»
دهنِ تهیه کننده مدام به حرف زدن می جُنبید و جوآنا جای گوش دادن به حرف های او عقربه های ساعتِ دیواری را نگاه می کرد...
شبی که ریچارد آمده بود خانه آنها و تختش را اشغال کرده بود، مجبور شده بود در راهرویی بخوابد که به دیوارش ساعتِ شماطه ای، ربع ساعت به ربع ساعت آهنگِ وِست مینستر را می زد...
«جو! این رو درک می کنی که یه وظیفه استثنایی رو به عهده داری؟ درواقع دارم یه مرخصیِ دو ماهه رو بهت پیشنهاد می کنم!»
«البته! رئیس! البته...»
ساعت دیواریِ عجیبی بود و به هیچ ساعتِ دیگری نمی ماند. روز تاجگذاریِ پادشاهی را به یادِ او می آورد، پادشاهی که صورتش مثلِ ریچارد بود... ولی شب ها که ساعت تو تاریکی گم می شد صدایش شبیهِ صدای ناقوسِ شومِ کلیسایی بود که برای مُردنِ کسی به کار افتاده باشد.
«تو مستحقِ این مرخصی هستی! خیلی کار کردی و لازمه یه کم استراحت کنی و خوش بگذرونی... ولی منم اگه قرار باشه به تمومِ کارمندام سفرِ نیویورک جایزه بدم، ورشکست می شم! می فهمی که؟»
«البته! رئیس...»
ربع ساعتِ اول که زنگ می زد صدایش به جان آدم دلشوره می انداخت، ربع ساعتِ دوم شوم به نظر می آمد و به ربع ساعتِ بعدی که می رسید آدم را کلافه می کرد و ربع ساعتِ آخر روح ها و سایه هایی را می دید که سمتش حمله می کردند و در نورِ راهرو کمرنگ می شدند و هرکدام مثل لکه ای دود به هوا می رفتند.
«فقط به تو این فرصتِ استثنایی رو دادم! جو!...چه کارایی که واسه تو نمی کنم!»
«ممنونم... رئیس!»
نفسش را نگه می داشت و از زیرِ ملافه رختخوابش رشته نوری را که سایه ها را در خودش حل می کرد می پایید... بعد لرز به تنش می اُفتاد و در رویا به سمتِ اتاقی که ریچارد داخلش خوابیده بود پر می کشید.
«یه موضوعِ دیگه! شریک نیویورکیِ من که اسمش گومزه یه کم بدپیله س و ممکنه مُدام پاپِی ات بشه و ازت بپرسه کار به کجا رسیده، تا کجا جلو رفته، موضوع رو پیدا کردی یا نه و سوالایی از این دست... تو کاری به کارِ اون نداشته باش و تحویلش نگیر! این منم که تصمیم می گیرم و خرجِ تو رو می دم! وقتی برگشتی طرحایی رو که به نظرت رسیده برام بیار تا درباره شون گپ بزنیم! اجالتاً خوش باش و استراحت کن!»
«ممنونم... رئیس...»
در رویاهایش به سمتِ ریچارد می پرید و کنارش روی نوک آسمانخراش ها می نشست و صدای صوری را که فرشته ها با آن رسیدنِ قیامت را جار می زدند می شنید. بعد یه دفعه آسمانخراش ها پایه کن می شدند و می ریختند زمین...
«خداحافظت! جو!»
«خداحافظ! رئیس!»
گپِ چِرت اما نگران کننده ای بود... اغلب وقتی درباره کار با پیرمرد حرف می زد دچارِ اوهام نمی شد و حالا می خواست بداند برای چه چنین اتفاقی افتاده. چمدان هایش را بست، ماشینِ تایپش را داخل کیفش گذاشت، موهایش را شانه زد، صورتش را بزک کرد و با اینکه زمان نداشت و فرانچسکو سفارش کرده بود دیر نکند با چشم های دلخور مشغولِ تماشای خودش در آینه شد... هر دفعه از جلوی آینه رد می شد نمی توانست از نگاه کردن به تصویرِ آینه که عزیزترین کسش در دنیا بود بگذرد. هر بار این اتفاق می اُفتاد، ناراحت می شد و کسی که تو آینه می دید برایش غریبه بود. فکر می کرد هیکلِ درشت و قرصی دارد، اما هیکلِ آدمِ تو آینه ضعیف و ریغو بود. فکر می کرد صاحبِ لب های درشت و دماغِ خوش تراش و چشم های مصمم و خلاصه صورتی استثنایی است، ولی صورتِ تو آینه لب های قیطانی و دماغِ عادی و چشم های ترس خورده داشت.
فقط موهای طلاییِ دخترِ تو آینه را می پسندید. با نگاه کردن به آن موها یادش می رفت مالِ سرزمینی است که اغلبِ زن هایش ـ مثل مادرِ خودش ـ موهای مِشکی دارند. زن هایی که باز هم مثل مادرش داخلِ آدم به حساب نمی آیند و همیشه گریه می کنند... یک بار زمانِ بچگی رفته بود تو نخِ گریه کردنِ مادرش؛ مادرش همان طور که پیراهن های پدرش را اتو می زد گریه می کرد و قطره های اشکش روی اتو می ریختند و با گرمای آن بخار می شدند و به آسمان می رفتند.
لکه هایی کبود چند دقیقه روی اتو باقی می ماندند که بیشتر شبیه اثر قطره های آب بودند، تا اشک... اما آنها هم در یک چشم به هم زدن غیب می شدند و آدم یادش می رفت که دردی در خودشان داشتند. جوآنا از آن موقع با خودش عهد کرده بود هیچ پیراهنی را اتو نکند و هیچ وقت اشک نریزد.
با صدای بلند به خودش گفت:
«هیچ وقت! جو! هیچ وقت!»
فرانچسکو پرسید:
«چی گفتی؟»
«گفتم هیچ وقت!»
«یعنی چی؟ جوآنا؟»
«اسمِ من جوئه، نه جوآنا!»
«درسته... جوآنا!»
«هیچ وقت نمی تونی من رو جو صدا کنی! نه؟»
«درست فهمیدی... جوآنا!»
«خُب... این چمدونا رو بیار!»
فرانچسکو با صبری که کلّی عشق پُشتش بود، از جا بُلند شد و گفت:
«گاهی وقتا فکر می کنم ازم متنفری!»
«من ازت متنفر نیستم... فقط اینکه جوآنا صدام می کنی، حسابی کفرم رو درمیاره!»
«تو از من متنفری!»
«گفتم ازت متنفر نیستم! ازت دلگیرم چون منو اونجوری که هستم نمی بینی...»
«بود و نبودم توفیری برات نداره! داری می ری سفر و جای اینکه ناراحت باشی از خوشی روی پا بند نیستی!»
«فرانچسکو!»
جو مُچِ دست های فرانچسکو را که مثل میمون پُرِ مو بودند توی دست هایش گرفت و به چشم هایش که از پسِ عینک غمگین به نظر می آمدند نگاه کرد.
تبسمی روی لب هایش نشست و با خودش فکر کرد به این مرد، که مثل درختی ریشه دار و محکم است و مثلِ تمام مردها به مرد دنیا آمدنش می نازد، حسودیش می شود و... او را بغل کرد!
«تو واسم خیلی عزیزی! فرانچسکو! ازت خوشم می آد و خودتم اینو خوب می دونی! اگه دلم بگه به همین زودیا زنت می شم اما حالا باید برم... خیلی هم سرحال و شنگول می رم! سعی کن اینو بفهمی!»
راهی شدند... رُم زیرِ تیغِ آفتاب بود. آن روز به چشمِ جوآنا گنبدها براق تر و درخت ها سبزتر از همیشه می آمدند و حسِ خوبی داشت. ولی او قصد کرده بود به این سفر برود و غصه دارِ جدایی از این کشور نبود. بیست و شش سالِ تمام از تماشای گنبدهای براق و درخت های سرسبز کیف کرده بود و حالا ویارِ آسمونخراش و هوای گرفته و شوقِ جنگیدن داشت...
«فرانچسکو... فکر می کنی آمریکا چه جور جایی باشه؟»
«همون جوری که تو فیلما و کتابا می بینی!»
«نه... مطمئن نیستم... نمی دونم چرا ولی حسّم بهم می گه با همون شدّتی که یه آدم به معجزه ایمان داره، به این کشور اعتقاد داشته باش! اونجا یه سرزمینِ عجیبه که باید از چشمِ آلیس در سرزمین عجایب(۱) بهش نگاه کرد! با مردمی که مثِ پرستوها بینِ آسمونخراشا می پرن و خونه هایی که از آسمون هم بُلندترن و پُلایی که به سوزنای نقره ای می مونن و...»
«این مزخرفات رو کی بهت گفته؟»
«یه آمریکایی که چن سال قبل می شناختمش... چرا می گی مزخرفات؟ می تونن راست باشن...»
«ببین... جوآنا! قشنگی یا زشتیِ هر جایی از این دنیا بسته به حسی داره که تو موقعِ دیدنش داشته باشی! اگه خودت رو خوشبخت حس کنی حتی شهرِ صنعتیِ آبادان یه شاهکارِ معماری به نظر می آد... اما اگه این حس رو نداشته باشی یه شهرِ رویایی ـ مثِ ونیز ـ هم از نگاهت زشت به نظر می آد! آمریکا تنها یه کشور نیست... یه حسه! یه زمانه! یه تصویره و سمبلی از یه روزگاره...»
«فرانچسکو! فکر می کنی آمریکاییا چه جور ملّتی باشن؟»
«مثِ ما ایتالیاییا... زشت، زیبا، نجیب، بی ناموس... تو که می دونی! نظرِ من به جامعه خودمون خیلی ساده س! ما مردمِ باهوشی هستیم که یه عده احمق بهمون حکومت می کنن! آمریکاییا مردمِ احمقی اَن که آدمای باهوشی اداره شون می کنن!»
«شاید... اما خوب پول خرجِ فکرای تازه می کنن! ایتالیاییا واسه گوشتای تازه خوب پول خرج می کنن و آمریکاییا واسه فکرای بِکر!»
«علتش اینه که کمبودِ فکر دارن! موضوع عرضه و تقاضاس! وقتی یه جنسی تو بازار پیدا نشه، قیمتش بالا می ره! فرقِ مهمِ دیگه ای که ما با آمریکاییا داریم اینه که ما ملتی با عضله های لاغر و فکرای فراوونیم و اونا مردمی با عضله های محکم و فکرای کم!»
«چرا از آمریکا بدت می آد؟ فرانچسکو!»
«ببین جوآنا، اگه آمریکا رو سمبُلِ یه دوره از تاریخ بدونن هم چنگی به دلِ من نمی زنه! چون پایه و اساسِ اون رو دوس ندارم! من یه اروپایی اَم! از تماشای مغازه های لوازمِ خونگی که کنارِ دروازه های باستانیِ وینیولا یا دل سبانسووینو علم شدن فریادم به آسمون نمی ره اما همیشه خوش دارم به چیزای قدیمی و اصیل تکیه کنم... می فهمی؟ تاریخِ کهن، بهم حسِ جاودانگی می ده! آمریکا ـ که سمبلِ دنیای امروزه ـ حسی برعکس چیزی که بهت گفتم رو توی من بیدار می کنه! پس نمی تونم دوستش داشته باشم!»
«چون آمریکا رو نمی شناسی این حرفا رو می زنی...»
«اصلا نمی خواهم بشناسمش! قبول کن تنها چیزِ جالبی که توریستا رو به اونجا می کشونه محصولاتشه! صادراتِ اصلیِ آمریکا هم آدمای آمریکاییه! من اونقدر با آمریکاییا سر و کار داشتم که بدونم کالاهای بُنجُلی اَن... می دونم تو این حرفا رو خوش نداری! تو هنوز گیجِ عکسای اون سربازایی هستی که زمانِ جنگِ جهانیِ دوم ـ مثِ فرشته های نجات ـ اومدن اروپا... خودت باید این رو بفهمی که اونا از ما سر نیستن، فقط پولشون بیشتره! این موضوع هم تو اصلِ مطلب توفیری نداره... آره! فقط سرت رو تکون بده! می دونم هفته بعد تو نامه ای که برام می نویسی می گی حق با من بوده! رک و راست بهت بگم! نیم ساعت همکلام شدن با یه دهاتیِ ایتالیایی برام دلچسب تر و آموزنده تر از گذروندنِ یه روزِ تموم با امثالِ ایروین شاوس(۲)! من چه گناهی دارم که کلیسای رُم برام جالب تر از سازمانِ ملل متحده؟...موافقی که بحث رو عوض کنیم؟»
«از خدامه... اصلا چرا همه ش با من بحث می کنی؟ دلم می خواد خوش باشم و مسخره بازی دربیارم! گورِ بابای همه شون!»
«آره... اصلا گورِ بابای من... ببینم... تو نیویورک اون دختر خُله... مارتینه رو می گم... می بینی؟»
«پس چی؟ اون تنها زن تو دنیاس که می تونم بیشتر از نیم ساعت تحملش کنم!»
«خوش به حالِ جُفتمون!»
«مگه چیه؟ مگه یه زمان ازش خوشت نمی اومد؟ مگه مارتین عشقِ بزرگِ زندگیت نبود؟»
«واسه همین تو نباید ببینیش!»
«چقدر قرون وسطایی فکر می کنی... به من چه که تو یه زمانی با مارتینه بودی؟»
«اگه تمومِ دخترا مثلِ تو فکر کنن من باید برم کشیش بشم!»
«دلت می خواد مثِ مارتینه بودم؟»
«اگه مثِ مارتینه بودی نمی تونستم دوسِت داشته باشم!»
«اما مارتینه از من قشنگ تره!»
«سرِ ناخنِ تو می ارزه به صدتا مارتینه! تو مثِ برگِ گل لطیف و قشنگی! مارتینه پیشِ تو عینِ یه برگِ پلاسیده س... راحت شدی؟ تا کی می خوای به این ماجرا گیر بدی؟...اون پیرمرد دیوونه تو شده و تو هم از علاقه ش سواستفاده کردی و مجبورش کردی بفرستت آمریکا!»
«فرانچسکو! چرا عصبانی شدی؟»
«عصبانی نیستم... فقط یه کم نگرانتم! حس می کنم اونجا اتفاقِ بدی برات می اُفته! منظورم این نیست که شاید از امپایراستیت(۳) بیفتی پایین یا زیرِ چرخای یه کادیلاک لِه بشی... یه اتفاقِ بد که خودمم نمی دونم چیه؟ تو هم ساده ای، هم آب زیرِ کاه! همه چیز رو می فهمی و هیچی حالیت نیست! بعضی وقتا از خودم می پرسم با این همه حواس پرتی چه جوری از پسِ کارایی که بهت می سپارن برمی آی... عجیبه! واسه خودت یه شخصیت ساختی که هیچ ربطی به تو نداره! شاید این موضوع تو آمریکا برات گرون تموم بشه!»
«شما ایتالیاییا همیشه تو همه چی غلو می کنین! دفعه اول نیست که دارم می رم مسافرت!»
«چی؟ شما ایتالیاییا؟ نکنه خودت آمریکایی هستی؟!...اصلا بگو واسه چی داری می ری آمریکا؟»
«موضوعِ یه فیلمنامه... هنوز نفهمیدی؟»
«هیچ ربطی به فیلمنامه نداره! اگه اون پیرمرد تو رو نمی فرستاد آمریکا هم خودت می رفتی! از وقتی شناختمت فکر و ذکرت آمریکاس! انگار اونجا یه راندوو داشته باشی! اولیس(۴) رو یادِ من می ندازی که واسه فتحِ قلعه تروآ لشکر می کشید! ولی تو اولیس نیستی ـ عزیزِ دل! تو پنه لوپهای! می فهمی یا نه؟ نباید بری جنگ! خودت رو با کفن بافی مشغول کن! چرا نمی فهمی؟ زن نمی تونه جای مرد رو بگیره!»
دیگر رسیده بودیم به فرودگاه. هواپیما نیم ساعت دیگر پرواز می کرد.
«چاو! فرانچسکو... نمی خوای چیزی بگی؟»
«چرا... فقط همین... بهش فکر نکن!»
«به چی؟ به کی؟»
«به چرندیاتی که اون آمریکایی تو گوشت خوند!»
«مودب باش! فرانچسکو! اون مُرده...»
«عیبی نداره... گاهی وقتا مُرده ها از زنده ها زنده ترن و زنده ها رو به کشتن می دن!»
«چرا داری همه چیز رو زهرِمارم می کنی؟ فرانچسکو!»
«یه ضرب المثل می گه هر انسانی باید روزی آمریکا را کشف کند وگرنه مجازات مرگ در انتظار اوست!»
«آره... درسته...»
فرانچسکو تلخ خندید و گفت:
«ولی این اکتشاف به قیمتِ جونِ آدم تموم می شه! تو که انگلیسیت بهتر از منه، ولی محضِ اطلاعت باید بگم این جمله رو لافایت تو سنِ شصت و دو سالگی گفته! بعدِ اینکه چند سال واسه آمریکا جنگیده! اسمِ کاملش اینه ژیلبرت دوموتیه دولافایت!»
«چه حافظه ای... نمی تونی وقتِ خداحافظی یه کم مهربون باشی؟»
«آها! چرا... منتظرت می مونم! جوآنا!...اگه این موضوع برات اهمیتی داشته باشه!؟»
جوآنا همان طوری که آگهیِ تبلیغاتیِ مخصوصِ توریست ها توی مُشتش مُچاله می شد با خودش فکر کرد:
وقتی برگشتم بهش می گم که برام اهمیت داره! بذار فعلا دلش به نیش و کنایه هایی که بهم زده خوش باشه!
روی آگهی تبلیغاتی نوشته شده بود: نیویورک را در پاییز دوست خواهید داشت.
زیرِ این جمله عکسِ مجسمه آزادی(۵) بود و پیامی از شهردار نیویورک:
جهانگردانِ محترم! به نیویورک، پایتخت جهان، خوش آمدید! این تندیس، دستِ آشتی ما اهالیِ نیویورک با شماست! شمایی که مقدمتان را از هر کجا و با هر هدفی که آمده اید، گرامی می داریم.
خدایا! اگر فرانچسکو راست گفته باشد؟ اگر نیویورک قابلِ تحمل نباشد؟...امکان ندارد! انگار بخوام خاطرات خودم را با ریچارد انکار کنم... چشم هایش... راستی چشم های ریچارد چه رنگی بود؟ آبی، مشکی، قهوه ای؟
نمی شود باور کرد که گذشتِ زمان چگونه می تواند خاطره هایی را که همه چیزِ آدم بودند کمرنگ و ناپدید کند. حتی مُدلِ بدنِ ریچارد، به یادِ جوآنا نمی آمد. فقط موهای مجعدِ نارنجیِ او یادش بود و شانه های استخوانی اش. این چیزها هم یادش مانده بودند چون روزی که مادرش او را در راهرو خوابانده بود، از سوراخ کلید مشغولِ تماشای دو تا جوانی شده بود که اتاقش را اشغال کرده بودند. خیلی که زور می زد دست های سفید و صورتِ لاغر و قیافه غذا نخورده ریچارد یادش می آمد... ولی ـ برعکسِ او ـ جوزف را قشنگ یادش بود. مردی با صورتِ تُپُل که خالی روی چانه اش داشت و همیشه تارِ مویی هم از آن خال بیرون زده بود. بعداً مادرش برایش تعریف کرده بود که آن دو تا جوان آمریکایی اند و از بازداشتگاه فرار کرده اند و باید بهشان پناه داد و نباید از این ماجرا با کسی حرف بزند. چون آلمانی ها دوباره آن دوتا رو برمی گرداندند به بازداشتگاهی که هیچ زندانی ای زنده از آن بیرون نمی آید. مگر نمی دانست مردم عوضِ چند لیره ناقابل آنها را تحویلِ آلمان ها می دهند؟ جوآنا کمی گیج شده بود. برایش سخت بود باور کند قیمتِ جانِ یک آمریکایی اندازه قیمتِ یک جفت کفشِ لاستیکی باشد. آن موقع دوازده سالش بود و اروپا در آتش جنگ می سوخت.
بعداً پدرش ازش خواسته بود با انگلیسیِ دست و پاشکسته ای که در مدرسه یادش داده بودند ـ نقشِ مترجم را برایش بازی کند. جوزف سوال های زیادی برای پرسیدن داشت اما ریچارد حتی به او نگاه هم نمی کرد و موقعِ غذا خوردن لام تا کام حرف نمی زد. روزهای زیادی گذشت تا ریچارد تصمیم گرفت جوابِ سوال های جوآنا را بدهد.
جوآنا از ریچارد پرسیده بود:
«راستی... ریچارد! تو رو تختِ سمتِ راستی می خوابی؟ نه؟»
«معلومه... مگه نمی بینی جوزف رو تختِ سمتِ چپی می خوابه؟»
«خوشحالم که تو سمتِ راستی رو انتخاب کرده ای...»
«چرا؟»
«چون سمتِ راستی تختِ منه!»
آن موقع ریچارد زده بود زیرِ خنده و بعد از چیزهای جورواجور برای جوآنا حرف زده بود، گفته بود بیست سالش است، ساکنِ نیویورک است و اگر جنگ نشده بود می خواسته پیانیست بشود.
جوری از نیویورک حرف می زد که انگار دارد از شهرِ پریا حرف می زند:
«می دونی! جو! تو نیویورک خونه هایی هست که از بلندی به آسمون می رسن و اگه شبا از پنجره هاشون دستت رو دراز کنی می تونی شکمِ ستاره ها رو غلغلک بدی... فقط باید حواست باشه که دستت نسوزه! مردم عینِ پرستوها تو آسمون پرواز می کنن و متروها زیرِ خیابونای شهر این ور و اون ور می رن و گوشِ شیطون رو گاز می گیرن! دودشون اونقدر زیاده که آدم رو یادِ یه دریاچه می ندازه! روی اون دریاچه پُلایی به باریکیِ سوزنای نقره هست...»
بعد روی سرِ جو دست می کشید و به او می گفت دختر خوشگلی است...
جوزف آن دو را می پایید و با خنده می گفت:
«خیلی جالبه! جو و ریچارد خاطرخواه شدن!»
ماجرای عشقیِ او و ریچارد یک ماه طول کشید. هر دفعه جوزف حمام می رفت، ریچارد، جوآنا را بغل می کرد. جوآنا قبلِ رفتن پیشِ ریچارد، لب هایش را گاز می گرفت تا قرمزتر و قشنگ تر به نظر بیایند و فکر کردن به این که روزی قصه عاشقانه شان به آخر می رسد رنگ از صورتش می پراند. آن روز غروب هم با هم بودند...
ریچارد روی تختش دراز کشیده و زُل زده بود به سقف. وقتی صدای قدم های جوآنا را شنید رویش را برگرداند اما جوآنا قطره ای اشک روی مژه هایش دید. او هیچ وقت ندیده بود یک مرد گریه کند. یکهو حس کرد ریچارد را بیشتر از قبل دوست دارد. ریچارد بهش گفت بعدِ جنگ باهاش عروسی می کند و او نباید نگرانِ هیچی باشد. بعد نوک دماغِ جوآنا را بوسید و دوباره دست هایش را زیرِ سرش گذاشت و به سقف خیره شد... بعد جوآنا را صدا زده بود:
«بیا... بیا اینجا!»
جوآنا رفته بود کنارِ تختخواب. تختخواب سرد بود، ریچارد هم همین طور... اما او حس می کرد گرمش شده و نبضش در شقیقه هاش می زند. لرزی به پاهایش افتاده بود و داشت نم نم از زانوهایش بالا می کشید و تمامِ تنش را مالِ خود می کرد. ریچارد به سمتش برگشت و او را مثل آرتیست های سینما بوسید... همان موقع جوزف درِ حمام را باز کرده و داد زده بود:
«ریچارد!»
جو مثل باد فرار کرده بود و جوزف در را پُشتِ سرش بسته بود. آن طرف در، صدای داد و قالِ مادرِ جوآنا بُلند شده بود و دعوایش با دخترش بالا گرفته بود... وقتی صدای هواپیماها زمین و زمان رو لرزاند و جیغِ آژیرِ قرمز بلند شد جوآنا و مادرش هنوز مشغولِ جروبحث بود. یک عالم بادکنک آسمانِ شهر را پر کرده بودند. نَرم روی سقفِ خانه ها پایین می آمدند و بعد مثل کبریتی که نسیمی ناکارش کند خاموش می شدند. مردم داد و بیداد راه انداخته بودند. پدر خانه نبود و مادر به جوزف و ریچارد گفته بود باید زود فرار کنند. جوزف مخالف بود و از ریچارد صدایی درنمی آمد. چند دقیقه ای هیچ کدام نمی دانستند چکار کنند تا اینکه ریچارد از جایش بُلند شد و رو به جوزف داد زد:
«زود باش! راه بیفت!»
از چشم هایش آتش می بارید...
جوآنا و مادرش به پناهگاه رفته بودند. معرکه غریبی بود. عده ای داد می زدند و عده ای دعا می خواندند. مادرِ جوآنا می گفت نباید بترسد اما او نمی ترسید. فکر و ذکرش ریچارد بود. چند ساعت بعد آن صداهای ترسناک خاموش شده بودند و بیرونِ پناهگاه، سکوت خیمه زده بود... خیلی از خانه ها مثل کتابخوانه ای که چپ شده باشد داغان شده بودند. سیم های تلفن بینِ زمین و آسمان آویزان بودند. پیرزنی روی پیاده رو اُفتاده بود، جوری که پنداری خواب است. جوآنا از روی او پریده و به سمتِ خانه شان دویده بود. اسمِ ریچارد را فریاد زده بود اما از او و جوزف خبری نبود. همه جا را پِی اِش گشته بود. زیرِ تخت، توی کمدها، حتی میانِ بوته های رُز و کلمِ حیاط. ریچارد آنجا نبود. مادرش می گفت با جوزف فرار کرده و جوآنا یادش آمد حتی آدرسی از او در نیویورک ندارد. از آن شب روزها و ماه ها چشم به راهِ رسیدنِ خبری از ریچارد ماند. ماهایی که اولین دردهایش را تجربه کرد...
چند وقت بعد یکی از دوستان پدرش از طرفِ یکی از آن دو تا آمریکایی که حالا آن طرف اقیانوس ها بود بهشان سلام رسانده بود و اضافه کرده بود آن یکی موقعِ فرار کشته شده.
جو فریاد زده بود:
«کدومشون؟»
«اون که جوون تر بود...»
جوآنا به مسافرِ بغل دستی که بهش زُل زده بود پُشت کرد و از پنجره هواپیما مشغولِ تماشای آسمانِ مِه گرفته شد.
هواپیما در مهِ رقیقی گُم شده بود و جوآنا حس می کرد مشغولِ سفرِ ذهنی به گذشته است. با خودش فکر کرد جالب است که آن موقع هم چیزی به رسیدنِ پاییز باقی نمونده بود.
چهارده سال از آن روزها می گذشت. موقعیت هایی که بدترین اتفاق ها را در ناجورترین زمان ها پیش می آورند زندگی را می سازند. در آن پاییز، زن بودن را حس کرده بود. دخترهای دیگر در رخت خواب یا سینما و مدرسه می فهمند بالغ شده اند اما او در مراسم تدفین پدربزرگش این موضوع را فهمیده بود. دردی شدید از کلیه هاش تا کشاله رانش ریشه دوانده و تقریباً فلجش کرده بود. با ناامیدی پیِ مادرش می گشت اما مادرش آنجا نبود. با ناله به پدرش پناه برده بود. پدرش او را بغل کرده و از سرِ قبر پدربزرگ کنار برده بود. بیرونِ قبرستان هم بوی گل های پلاسیده که یادآورِ قبرستانند حس می شد. سگِ نگهبان که تا چند دقیقه پیش روی قبری وِلو شده بود، یهو دویده بود طرفشان و او را بو کرده بود. پدر لگدی به سگ زده بود و با صورتِ گُرگرفته جوآنا را برده بود طرفِ ایستگاهِ اتوبوس. صدای ترسناک کشیش هنوز شنیده می شد که می گفت:
«پس فرمود: اِی! زن! در درد و الم کودک خواهی زایید... وَ تو! اِی! مرد! در عرقِ خویش کار خواهی کرد!»
«پاپا! کشیش چی می گه؟»
«هیچی... داره کارش رو می کنه... تو چند سالته؟ جوآنا!»
«دوازده سال... پاپا!»
«تا حالا دردای اینجوری داشتی؟»
«نه!»
«امیدوارم مادرت خونه باشه!»
مادرِ جوآنا خانه نبود. پدرش نالید:
«عجب گیری افتادیم! اگر می دونستم باید به همچین کاری برسم از همون ایستگاه فلنگ رو می بستم!»
بعد از جعبه داروها بسته ای پنبه در آورده بود و آن را انداخته بود طرفِ جوآنا و رفته بود تو آشپزخانه تا برایش تخم مرغ درست کند. دختری که بالغ می شود باید چیزهای مقوّی بخورد. جوآنا چند دقیقه پنبه به دست همانجا مانده بود و حس می کرد دوست دارد چند ساعت گریه کند. ولی گریه نکرده بود و رفته بود سراغِ کارِ ترسناکی که بایست انجامش می داد. پدرش با تخمِ مرغ سر رسیده بود و چشم های او را نگاه کرده بود و گفته بود:
«چه جالب... تمومِ دخترا تو همچین وقتی گریه می کنن... اما چشمای تو خُشکه!»
پس او مَرد شده بود، نه زن! فرانچسکو عقیده داشت او یک زنِ حسابی است! هر کس یک جور فکر می کرد...
به درک! گورِ پدرِ همه شان! فکرِ آنها و خاطراتشان برایش یک پولِ سیاه ارزش نداشت. این بار پاییزی قشنگ و شاد منتظرش بود. پاییزی بکر و بدونِ درد...
نیشش را برای مسافری که با چشم های مشتاق منتظرش بود، بازکرد.
طرف آمریکایی بود و خیلی زود او را به اسکاچ دعوت کرد و بهش گفت بعدِ دوسال دوری دارد برمی گردد نیویورک.
«پس باید خوشحال باشین؟»
مسافر زود جواب داد:
«نه!!!»
«واسه چی؟»
جوابی نشنید.
«این دو سال رو کجا بودین؟»
«این ور... اون ور... تو اروپا!»
«اروپا رو بیشتر از نیویورک دوس دارین؟»
«آره!»
«من برعکسِ شما خیلی خوشحالم که دارم می رم نیویورک!»
چیزی نگفت.
«پاییزِ نیویورک باید خیلی تماشایی باشه!»
بازم چیزی نگفت.
«اگر انتخاب با من بود دوس داشتم تو آمریکا به دنیا بیام نه اروپا!»
آمریکاییِ کمی سکوت کرد و بعد شونه هایش را بالا انداخت و گفت:
«به هر چیزی می شه سه جور نگاه کرد: نگاهِ من، نگاهِ شما و نگاهِ واقعی! یه اسکاچ دیگه میل دارین؟»
«ممنون!»
«شما خیلی زیبا و جذابین!»
«ممنونم...»
هواپیمایشان دَهِ شب در نیویورک نِشست. آمریکایی آهِ عمیقی کشید و جوآنا به سمتِ ساختمانی که پرچمِ پُر ستاره آمریکا بالایش می رقصید راه افتاد. حسِ یهودیِ سرگردانی را داشت که به سرزمینِ موعود رسیده و می خواهد خاکش را ببوسد و فریاد بزند: سرزمینِ موعود!
او هم به سرزمینِ موعودش رسیده بود.
با خودش گفت:
«بالاخره رسیدی! جو!»
از وقتی رفته بود تو کارِ سینما، اسمش را گذاشته بود جو. جوآنا اسمی طولانی و پیشِ پاافتاده بود. تهیه کننده اش در ملاقاتِ اولشان بهش پیشنهاد کرده بود اسمِ جو یا چیزِ دیگه ای را روی خودش بگذارد و او زود جو را انتخاب کرده بود. نه فقط به خاطرِ کوتاه بودن یا امروزی بودنش، برای اینکه حس کرده بود این اسم می تواند با اسمِ یک مرد اشتباه گرفته شود...

نظرات کاربران درباره کتاب پنه‌لوپه به جنگ می‌رود

سلام، کتاب رو به تازگی خریدم و خوندم. کتاب رو بسیار دوست داشتم، اما متاسفانه متن به دفعات مشکل تایپی و ویراستاری ساختاری داره. خیلی زیاد. لازمه متن یک دور دیگه بازبینی بشه. به پشتیبانی پیام دادم و به من پاسخ داده شد از اشکالات موجود اسکرین شات بگیرم تا رسیدگی بشه. اما این قدر تعدادشون زیاده که این موضوع اجرایی نیست. فقط یک نفر با دقت یک دور این متن رو قبل از انتشار می‌خوند می‌تونست کلی از مشکلات رو اصلاح کنه. به نظر میاد این موضوع انجام نشده.
در 6 ماه پیش توسط صفورا زواران حسینی
نسخه چاپی این کتاب رو سالها پیش خوندم مال قبل انقلاب بود. جالب بود خوشم اومد. ممنون از ناشر و نویسنده که هم عرف فرهنگی ایران رو رعایت کرد هم اینکه مطلب رو رسوندن و خیلی سانسور نکردن.
در 3 ماه پیش توسط هانیه آقامیرزا