فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب بیلی بتگیت

نسخه الکترونیک کتاب بیلی بتگیت به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب بیلی بتگیت

انبار خیابان پارک یکی از انبارهایی بود که آدم‌های شولتس آبجویی را که از «یونین سیتی نیوجرسی» بار می‌زدند، به مقصد غرب می‌بردند و پنهان می‌کردند. کامیون که سر می‌رسید بوق زدن هم لازم نداشت. در انبار طوری بالا می‌رفت انگار عقل و درایت دارد، کامیون‌های بازمانده از «جنگ بزرگ»، با همان رنگ خاکی ارتشی، کاپوت‌های یکبری و چرخ‌های جفت عقب و یدک‌کش‌های شنی‌وار، طوری صدا می‌کردند گویی استخوان چرخ می‌کنند، دور تخت‌خواب‌ها ستون‌های چوبی داشت که با توفال به هم وصل کرده بودند و با احتیاط خاص حتی جسورانه‌ای روی محموله کرباس کشیده بودند که کسی از قضیه بویی نبرد. با این همه رسیدن کامیون همان، و بوی گند آبجو همان، مثل فیل‌های باغ‌وحش برانکس که بوی مخصوصی دارند. و مردهایی که از کامیون پایین می‌آمدند، رانندۀ کامیون‌های معمولی نبودند که کلاه‌های نرم و کت کوتاه ضخیم داشته باشند بلکه اُوِرکت تن می‌کردند و کلاه شاپو سر می‌گذاشتند و موقع سیگار روشن کردن دستشان را دور شعله حلقه می‌کردند و در این ضمن کمک‌راننده‌ها کامیون را دنده‌عقب به ظلماتی می‌راندند که هیچ‌وقت بخت دیدن آن را پیدا نکردیم. احساس می‌کردم که مأمورهای گشت در برهوت پرسه می‌زنند. درک این قدرت بی‌قانون و خودکفایی نظامی بود که بچه‌ها را تکان می‌داد. مثل دسته‌ای از کبوترهای نامه‌بر پلید گشت می‌زدیم. به محض شنیدن صدای چرخش شنی و یا دیدن کاپوت مضحک «ماک» کوکو و قدقد می‌کردیم و بال برهم می‌زدیم.
البته پیش‌تر هم گفتم که این فقط یکی از انبارهای آبجوی آقای شولتس بود. و خدا عالِم است که چند تای دیگر داشت. راستش ما او را حتی ندیده بودیم. با این همه ناامید نمی‌شدیم و افتخار می‌کردیم که این دور و بر را برای یکی از انبارهایش در نظر گرفته است. احساس غرور می‌کردیم و از اعتمادش لذّت می‌بردیم و در لحظه‌های نادر احساساتی شدن و فخرفروشی که دیگر حرف رکیک نمی‌زدیم خود را پاره‌ای از پیکره‌ای شریف می‌دانستیم. شکی نبود که از پسرک‌های معمولی دور و بر سر بودیم؛ آن‌ها این بخت را نداشتند که با انبار آبجوی محلشان، و زندگی پُرباری که نگاه‌های غضبناک و ریش نتراشیدۀ مردانی در یک قدمی مقرّ پلیس پدید می‌آورد لاف بزنند، مردانی که همۀ افتخارشان این بود که هوای خارج از هلفدانی سینه‌شان را سنگین می‌کند.
نکتۀ تحسین‌برانگیز آن‌که آقای شولتس با وجود همۀ تله‌ها و ممنوعیت‌ها کار خودش را می‌کرد حتی وقتی همۀ پروانه‌ها را لغو کردند. در نتیجه فهمیدم که آبجو مثل طلاست و سر و کار داشتن با آن حتی وقتی‌که قانونی است خطرناک است. و خریداران اگر از ترس او نبود می‌توانستند آبجوهای مرغوب‌تری بخرند.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 2.23 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۷۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب بیلی بتگیت

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

دو

تردستی مرا به آن جا کشانده بود. از بام تا شام دور و بر انبار کالای «خیابان پارک» پرسه می زدیم. منظورم «خیابان پارک» اعیان نشین افسانه ای نیست، بلکه خیابان پارک برانکس(۲۵) است، محلّی غریب و بی هویت پر از گاراژ و تعمیرگاه، سنگبری و تک و توکی خانه با روکش آسفالت به شکل آجر، بلواری با سنگ بلژیکی و پردست انداز، و خندق بزرگی که سر و ته خیابان را از هم جدا می کرد. و آن پایین قطارهای «نیویورک سانترال» دَه متر پایین تر از سطح خیابان را درمی نوردید. و صدای کشدار گوش خراشی راه می انداخت که حسابی به آن عادت کرده بودیم، و گاه که بادی نرده آهنی کناره را پیچ و تاب می داد و سر و صدا بالا می گرفت حرفمان را قطع می کردیم و بعد از وسط ادامه می دادیم. و تمام مدّت آن جاها پرسه می زدیم تا مگر چشممان به کامیون های آبجو بیفتد، بقیه بیخ دیواری بازی می کردند، یا با تشتک سر بطری تو پیاده رو لیس پس لیس می کردند، یا سیگارهایی دود می کردند که از شکلات فروشی خیابان واشنگتن سه تا یک سنت خریده بودند، یا به این فکر می کردند که اگر احیاناً آقای شولتس دیدشان چه باید بکنند و چه طور می توانند بدل به یکی از افراد گروه شوند، چه طور اسکناس های صد دلاری صاحب شوند و آن ها را مچاله شده مثل کاغذ روی میز آشپزخانه مادری که سرشان هوار می کشید و پدری که تنبیه شان می کرد بیندازند. فکر و ذهنم شده بود تردستی با همه چیز، با سنگ، پرتقال، بطری های خالی سبز کوکاکولا، نوردهای داغی که از زغالدانی واگن ها کش می رفتیم. و چون شب و روز مشغول این کار بودم هیچ کس مزاحمم نمی شد، فقط گهگاه از روی حسادت تنه ای به من می زدند تا نظم کارم به هم بخورد یا یکی از پرتقا ل ها را در هوا می قاپیدند و فرار می کردند. جدا از تردستی اسباب دیگر معروفیتم پرش های عصبی بود که گناهش به گردن من نبود. در فاصله تردستی و برای تنوع چشم بندی می کردم. سکه ها را در گوش های کثیف بروبچه ها غیب و دوباره ظاهر می کردم، بعد نوبت می رسید به حقّه ورق، به این ترتیب که ورق ها را طوری بُر می زدم که آس ها پشت هم می نشستند. برای همین اسمم را گذاشته بودند «جادوگر» که لقب «هرست»(۲۶) شعبده باز دلقک نیویورک امریکن بود؛ مردی سبیلو در لباس رسمی شب و کلاه بلند که نه خودش برایم جالب بود و نه شعبده بازی هایش. شعبده اهمیتی نداشت، اصل کار مهارت بود. مثل بندبازها روی طناب باریک و روی نوک نیزه نرده ها حرکت می کردم و در آن حال قطارها با هجومی توفنده از زیر پایم می گذشتند، و یا گهگاه معلّق می زدم، بالانس یا بالانس چرخشی می زدم و یا هر کاری به مغزم می رسید انجام می دادم. بازی تردستی برایم یک اضطرار بود. انگار مفصل مرکّب داشته باشم مثل باد می دویدم. چشم های تیزی داشتم. می توانستم سکوت را بشنوم و می توانستم بوی مامور گشت را پیش از آفتابی شدن حس کنم، و برای همین به من می گفتند «شبح» و این اسم را هم از روی یکی دیگر از لقب های «هرست» قهرمان کمدی نیویورک امریکن، گرفته بودند که کلاه و نقاب سرهم و لباس سرهم لاستیکی چسبان می پوشید و تنها همراهش یک گرگ بود. با این همه اکثر بچه های محل آدم های بی سر و زبانی بودند که هیچ وقت عقلشان قد نمی داد چنین اسمی رویم بگذارند، حتی بعد از آن که به عنوان تنها پسربچه از آن خیل آرزومند به «قلمرو» پیوستم و گم و گور شدم.
انبار خیابان پارک یکی از انبارهایی بود که آدم های شولتس آبجویی را که از «یونین سیتی نیوجرسی» بار می زدند، به مقصد غرب می بردند و پنهان می کردند. کامیون که سر می رسید بوق زدن هم لازم نداشت. در انبار طوری بالا می رفت انگار عقل و درایت دارد، کامیون های بازمانده از «جنگ بزرگ»، با همان رنگ خاکی ارتشی، کاپوت های یکبری و چرخ های جفت عقب و یدک کش های شنی وار، طوری صدا می کردند گویی استخوان چرخ می کنند، دور تخت خواب ها ستون های چوبی داشت که با توفال به هم وصل کرده بودند و با احتیاط خاص حتی جسورانه ای روی محموله کرباس کشیده بودند که کسی از قضیه بویی نبرد. با این همه رسیدن کامیون همان، و بوی گند آبجو همان، مثل فیل های باغ وحش برانکس که بوی مخصوصی دارند. و مردهایی که از کامیون پایین می آمدند، راننده کامیون های معمولی نبودند که کلاه های نرم و کت کوتاه ضخیم داشته باشند بلکه اُوِرکت تن می کردند و کلاه شاپو سر می گذاشتند و موقع سیگار روشن کردن دستشان را دور شعله حلقه می کردند و در این ضمن کمک راننده ها کامیون را دنده عقب به ظلماتی می راندند که هیچ وقت بخت دیدن آن را پیدا نکردیم. احساس می کردم که مامورهای گشت در برهوت پرسه می زنند. درک این قدرت بی قانون و خودکفایی نظامی بود که بچه ها را تکان می داد. مثل دسته ای از کبوترهای نامه بر پلید گشت می زدیم. به محض شنیدن صدای چرخش شنی و یا دیدن کاپوت مضحک «ماک» کوکو و قدقد می کردیم و بال برهم می زدیم.
البته پیش تر هم گفتم که این فقط یکی از انبارهای آبجوی آقای شولتس بود. و خدا عالِم است که چند تای دیگر داشت. راستش ما او را حتی ندیده بودیم. با این همه ناامید نمی شدیم و افتخار می کردیم که این دور و بر را برای یکی از انبارهایش در نظر گرفته است. احساس غرور می کردیم و از اعتمادش لذّت می بردیم و در لحظه های نادر احساساتی شدن و فخرفروشی که دیگر حرف رکیک نمی زدیم خود را پاره ای از پیکره ای شریف می دانستیم. شکی نبود که از پسرک های معمولی دور و بر سر بودیم؛ آن ها این بخت را نداشتند که با انبار آبجوی محلشان، و زندگی پُرباری که نگاه های غضبناک و ریش نتراشیده مردانی در یک قدمی مقرّ پلیس پدید می آورد لاف بزنند، مردانی که همه افتخارشان این بود که هوای خارج از هلفدانی سینه شان را سنگین می کند.
نکته تحسین برانگیز آن که آقای شولتس با وجود همه تله ها و ممنوعیت ها کار خودش را می کرد حتی وقتی همه پروانه ها را لغو کردند. در نتیجه فهمیدم که آبجو مثل طلاست و سر و کار داشتن با آن حتی وقتی که قانونی است خطرناک است. و خریداران اگر از ترس او نبود می توانستند آبجوهای مرغوب تری بخرند. و این همه یعنی قبول این واقعیتِ نفس گیر که آقای شولتس کسب و کارش را در قلمرو قانون خاص خود اداره می کرد و قانون جامعه در نظرش پشیزی نمی ارزید، یعنی قانونی بودن یا نبودن برایش توفیری نداشت، کارها را به ترتیبی که صلاح می دانست پیش می برد و وای به روزگار آن بخت برگشته ای که در کارش گره می انداخت.
این بود زندگی ما در آن برهه از تاریخ برانکس. و با دیدن این پسرک های لندوک چرک با بینی کِبره بسته و دندان های زرد، تنها چیزی که به ذهن خطور نمی کرد، کیف و کتاب و مدرسه بود، و تمدن آدم بزرگ ها یکسره زیر این نور تند کسالت بار رنگ می باخت. و من مثال بارز آن بودم. آن گاه آن روز شرجی رسید. روزی از روزهای ژوئیه و چنان گرم که علف های هرز روی نرده زمین را نشانه گرفته و هُرم آفتاب از سنگفرش برمی خاست. پسرها به ردیف و بی حال کنار دیوار انبار رج زده و من وسط خیابان باریک روی علف ها و قلوه سنگ های مشرف بر خط آهن ایستاده بودم و با آخرین شگردم خودنمایی می کردم: مانوری «گالیله ای» با چیزهایی ناهم وزن: دو توپ لاستیکی، یک پرتقال، یک تخم مرغ، و یک سنگ سیاه، که موزون دنبال هم در هوا ردیف می شدند و این کار را چنان با مهارت انجام می دادم که به نظر آدم های کوچه و بازار بی اهمیت و آسان می آمد. امّا برای خودم مسجّل بود که چنان استاد شده ام که شگردهای اهل فن را می زنم. از این قرار پسربچه ها را فراموش کردم و زیر آسمان داغ خاکستری، با نگاه چرخش اجسامی را پی گرفتم که به منظومه ای از سیاره ها شبیه بودند. و اوج کار تعالی روحی ام بود، انگار خودم جزئی از این چرخه شده بودم، بازیگر و تماشاگر، بی خود از خود و غافل از جهان، و در نتیجه غفلت از آن لحظه ای که «لاسال کوپه»(۲۷) در تقاطع فرعی صد و هفتاد و هفت و خیابان پارک ظاهر شد و جلوی شیر اضطراری آتش نشانی توقف کرد. و نیز آن لحظه که «بیوک روُدمستر»(۲۸) با سه سرنشین سر رسید، انبار را رد کرد و در حاشیه فرعی صد و هفتاد و هشتم توقف کرد، و سرانجام آن لحظه که «پکرد بزرگ» درست جلوی انبار ایستاد. گویی بچه ها را می دیدم که آرام ایستاده و گرد و خاک را از شلوارهای شان می تکانند. مردی از درِ جلوی سمت راست بیرون آمد و آن گاه از بیرون، درِ سمت راست عقب باز شد و از آن میان مردی با کت کتانی سفید دو طرف دکمه کمی از شکل افتاده باز و کراواتی شل و ول و دستمال بزرگی به دست برای خشک کردن عرق صورت، ظاهر شد که وقتی پسربچه بود سرو همسایه «آرثر فِلِگنهایمر»(۲۹) صدایش می زدند، و امروز دنیا او را به نام «داچ شولتس» می شناخت.
باری دروغ گفتم؛ جریان را دیدم، از ابتدا تا انتها. چون دیدِ خارق العاده ای داشتم. امّا وانمود کردم که نمی بینم. آرنج هایش را روی سقف اتومبیل گذاشته و با لبخند پسربچه ای را تماشا می کند که با دهان نیمه باز چشم هایش را هم چون چشم های فرشته کوچک فرخنده ای در ستایش خداوند، رو به آسمان چرخ می دهد. و آن وقت کار درخشانی کردم، یک لحظه نگاه از مدار سیاره ها برداشتم تا حیرت معمول آدمیزاد را در ذهن ثبت کنم، خدای من، یعنی او بود که نگاهم می کرد؟ و بی درنگ حرکت رفت و برگشتی دست هایم را پی گرفتم تا سیاره های بسیار کوچک من پس از واپسین دور در فضا اوج گرفتند و با فاصله های مساوی از هم و از فراز نرده در شیب تند خط آهن «نیویورک سانترال» محو شدند. و من در سُکونی نمایشی، کف دست ها بالا و خالی، با نگاه خیره آن جا ایستاده بودم و این یعنی حالت پایانیِ جانانه. مردِ بزرگ می خندید و تحسین می کرد. به نوچه کنار دستش نگاهی انداخت که ابراز احساساتش را تایید کند، و به ناچار چنین شد، و آقای شولتس با انگشت به من اشاره کرد که ذوق زده اتومبیل را به جانب او دور زدم. در آن دادگاه خصوصی بودم، دار و دسته ام در یک سمت، درِ بازِ «پکرد» در سمت دیگر، و ظلمت اعماق انبار در سمت سوّم، و سرانجام من و فرمانروایم رو در رو، و دیدم که دستش با اسکناسی به پهنای نصف قرص نان چاودار از جیب بیرون آمد و یک ده تایی از آن میان گذاشت کف دستم. و درحالی که به «الکساندر همیلتن»(۳۰) خاموش با نوکِ فولادی قرن هجدهمی اش خیره شده بودم برای نخستین بار طنین صدای خش دار آقای شولتس را شنیدم و در بهتی آنی خیال کردم صدای همیلتن کمدین است که زنده شده. دمی بعد به خود آمدم، صدای او بود، مردِ بزرگ رویاهایم. و برای حسن ختام گفت: «یک پسر قابل»، و نفهمیدم به همراهش گفت، یا به من و یا به خودش، شاید هم به هر سه گفت. و آن گاه آن دست گوشتیِ مهلک، مثل عصای موسی فرود آمد و لحظه ای از سر ملاطفت، گونه، آرواره و گردن مرا در سر انگشتان داغش گرفت و بعد دست بلند شد، و آن گاه پشت «داچ شولتس» در اعماق تاریک انبار آبجو محو شد و درهای بزرگ با غژغژی باز و پشت سرش «بومب» بسته شد.
این اتفاق بناگاه پیامدهای سرنوشتی انقلابی را در نظرم مجسم کرد؛ بی درنگ پسرها دورم حلقه زدند و همگی مثل من به اسکناس ده دلاری شیرینی که کف دستم جا خوش کرده بود زل زدند، در دَم فهمیدم که دقیقه ای دیگر قربانی این قوم خواهم شد. یکی افاضه می فرمود، یکی ضربه ای به شانه ام می زد و خلاصه غضب و دلخوری زبانه می کشید و درایت جمعی برای شریک شدن در گنج شکل می گرفت. باید درسی به من نسناسِ کله خر می دادند که مبادا به سرم بزند که از بقیه سرترم. گفتم: «این جا را بچه ها.» و اسکناس را بالا گرفتم و در واقع دست هایم را دراز کرده بودم که جمعیّت را دور نگه دارم، آخر همیشه قبل از حمله یک جور جنبش جمعی شکل می گیرد، نوعی تعدّی به نقاط طبیعتاً مجاز بدن؛ و همین طور که اسکناس را لای انگشت هایم گرفته بودم از طول تایش کردم، یک بار، دو بار، سه بار، چهار بار تا اندازه تمبر پستی شد و آن وقت با تردستی اسکناس ده دلاری غیبش زد. با خود می گفتم: ای دست و پا چلفتی های نسناس فلک زده! بدبخت من یتیم که مجبور بودم با شما جماعت مفلوک سر کنم، ای آفتابه دزدها، که به خواهر و مادر خودتان هم رحم نمی کنید، ای طبل های توخالی، که در آرزوی این جنون جنایت هستید، با آن چشم های گول بی روح و چانه های افتاده، با آن تیره پشت خمیده میمونی، لعنتی های بی پدر و مادر، سرتان را در همان گداخانه ها بگذارید و بمیرید. محکومید تا نفس آخر با ونگ ونگ توله ها، و آفتابه دزدی و صنار سه شاهی و دیوار و سلول سر کنید. هوا را نشان دادم و فریاد زدم «نگاه کنید!»، با نگاه ردّ دستم را گرفتند، انتظار داشتند اسکناس را در هوا قاپ بزنم، همان کاری که بارها با سکه و حلبی کرده بودم، و درست در اوج حماقتشان وقتی به هیچ زل زده بودند، مثل جن غیبم زد.
فرار که می کردم هیچ کس به گردم نمی رسید. خیلی زور زدند، سر تقاطع خیابان صد و هفتاد و هفتم و «خیابان واشنگتن»، پیچیدم به راست و دویدم به طرف جنوب. و در این حال بعضی شان درست پشت من بودند و بعضی دیگر پابه پای من در آن طرف خیابان می دویدند، یک عده هم پایان خیابان به این امید که میانبُر می زنم کشیکم را می کشیدند. امّا من راست بینی ام را گرفتم و مثل باد پا به دو گذاشتم. انگار راست راستی، خلاص می شدم. دیگر یکی یکی زه می زدند. محض اطمینان یک بار دیگر جهت عوض کردم و عاقبت به راستی تنها بودم. در سراشیبی «خیابان سوّم ای اِل» جلوی یک بنگاه معاملات ایستادم، بند کفش های کتانیم را باز کردم، اسکناس را تا جایی که می شد صاف کردم. بعد دوباره بند کفش هایم را بستم و شروع به دویدن کردم، از سر شادی می دویدم، مثل فیلم و حرکتم در سایه روشن تراورس های خط آهن بالا سرم حرکت تند حلقه فیلم بود. هاشور گرم آفتاب و تابش سریع آن در چشمانم را چنان احساس می کردم گویی دست های آقای شولتس است.

در روزهای بعد هویتم را گم کرده بودم، سر به زیر و وظیفه شناس. واقعاً به مدرسه می رفتم. حتی شبی کوشیدم تکلیفم را انجام دهم و ماما از بالای میزش که در لیوان های شیشه ای آن آب نبود و آتش بود نگاهم کرد و این یعنی رازی که عناصر حیات دگرگون می شوند، یک لیوان آب می ریزی و با اجّی مجّی، می شود یک شمع روشن، و گفت «بیلی»، اسمم را گفت: «حالت خوب نیست؟ چی کار کردی؟» لحظه جالبی بود امّا دوام می آورد؟ نه، نیاورد، لحظه ای بیش نبود و بعد دوباره حواسش متوجه شمع ها شد که نورشان میز آشپزخانه را براق کرده بود. به شعله ها خیره شد انگار آن ها را می خواند، انگار هر شعله رقصان حرفی گذرا از مذهبش را شکل می داد. روز و شب، زمستان و تابستان شعله ها را می خواند، یک میز پر از شعله. دیگران یک نوبت در سال در شعله ای خاطراتشان را مرور می کردند، امّا او همه خاطرات را یک جا داشت و حالا به دنبال کشف شهود بود.
روی پله های اضطراری به انتظار نسیم شبانه نشستم، سرگردان و پریشان بودم. وقتی بیرون انبار آبجو تردستی می کردم هیچ قصد خاصی نداشتم. شوق من برتر از شوق دیگران نبود، فقط به خاطر محیط زندگی شدیدتر بود، اگر نزدیک «استادیوم یانکی» زندگی می کردم، می دانستم که بازیکنان از در کناری وارد کجا می شوند، یا اگر نزدیک «ریوردیل»(۳۱) سر می کردم شاید انتظار می کشیدم تا شهردار با اتومبیل خدمتش به خانه برگردد و از پشت شیشه دست تکان دهد؛ این فرهنگ محیط زندگی آدم بود که اوجش می شد این دل خوشی ها، البته حالات ضعیف تری هم داشت، مثلاً اگر یکشنبه شبی پیش از زاده شدن مان، «جین آتری»(۳۲) به «تئاتر فاکسِ»(۳۳) «خیابان ترمونت»(۳۴) می آمد که در صحنه ای غرق از تصاویر خود با گروه غریبش آواز بخواند، زندگی ما شکل دیگری پیدا می کرد که در جای خود طبیعی بود و آن گاه چنین حادثه ای نیاز ما از شهرت را ارضا می کرد، حادثه ای که در جهان نقش ساده ای بیش نبود. یکی معروف می شد و یا تمام آینده اش می شد آن چه آدم های مهمّ یا تقریباً مهمّ رقم می زدند. کافی بود که خیابان کوچک تو را هم می شناختند و به آن جا می آمدند، باری تمام مسئله همین بود. ممکن نبود هر روز از روزگار کسالت بارم را چنان از روی نقشه به تردستی مشغول شوم تا بالاخره آقای شولتس سر برسد. همه چیز اتفاقی بود. امّا وقتی این اتفاق افتاد، سرنوشتم را رقم زد. جهان به اتفاق می گذرد امّا هر اتفاق تقدیر خود را دارد. روی چارچوب پنجره نشسته بودم، پاهایم روی میله های آهنی زنگ زده و به طرف گلدان های ساقه خشکیده. اسکناس ده دلاری ام را باز کردم و دوباره تا زدم و باز غیبش کردم، و بی وقفه ظاهر شد تا باز، بازش کنم.
درست آن طرف خیابان، خانه کودکان «مکس و دورا دایمند»(۳۵) بود که همه آن را به «یتیم خانه» می شناختند. عمارتی با سنگ سرخ و دورادور پنجره ها و تمام لبه بام سنگ خارا، لب برگشتگی گسترده ای داشت با دو خمیدگی در جلو، طوری که پایین ساختمان از بالای آن پهن تر به نظر می رسید. و دو نیمه آن با درهای جلوی طبقه بالای زیرزمین به هم می پیوست. فوجی از پسربچه ها در بالا و پایین پله ها نشسته یا ولو شده بودند و یا مثل پرنده ها، پرنده های شهری، گنجشک یا ترقه، روی نرده نشسته بودند. خانواده مکس و دورا دایمند هم مثل همه آدم های ساختمان یا روی پله های سنگی جمع می شدند یا از نرده ها آویزان می شدند و حالا همگی برای هواخوری بیرون رفته بودند. نمی شد فهمید این همه آدم را کجا جا می دهند. ساختمان نه آن قدر بزرگ بود که مدرسه باشد و نه آن قدر بلند که آپارتمان و در طراحیش فرض بر این بود که از بقیه محلّه جدا باشد، طوری که نمی شد به برانکس دست یافت حتی اگر آدم عضوی از خانواده دایمند می بود؛ با این وجود نوعی فضای پنهان داشت و نوعی جلال خاص، و برای من امکان خیلی از دوستی های دوران کودکی و تجربه های جنسی تعیین کننده را فراهم کرده بود. و حالا از خیابان که پایین می آمدم دوست قدیمم «آرنلد آشغال»(۳۶)، از آن بی پدر و مادرها را دیدم. کالسکه بچه اش را که خزانه ای از گنج های مرموز روزانه شده بود، هل می داد. این «آشغال» خیلی کار می کرد. دیدم که از زیر خمیدگی بزرگ، کالسکه را به سختی از پله های زیرزمین پایین می برد. و به بچه های کوچک تر محل نمی گذاشت. دری در تاریکی باز شد و او ناپدید شد.
در کودکی چند سال در «یتیم خانه» سر کرده بودم. وک و ویلان، آن دور و بر پرسه می زدم مثل پلیس هایی که سر پست کشیک می دهند. و مثل بقیه در بی پناهی سر می کردم. و هرگز به بیرون از پنجره یعنی به خانه مان نگاه نکردم. خیلی عجیب بود که بتوانم احساس بقیه بچه ها را داشته باشم چون آن وقت ها هنوز مادری داشتم که مثل بقیه مادرها از خانه بیرون می رفت و برمی گشت، و در حقیقت از چیزی شبیه به حیات خانوادگی که صاحب خانه در را به هم بزند و تا سحر صدای شیون بیاید بهره مند بودم.
به پشت سر نگاه کردم، آشپزخانه با شمع های خاطره مادرم منوّر بود، و اتاق مثل سالن اُپرا در ظلمت مسلط آپارتمان و خیابان تاریک سوسو می زد. به نظر می رسید که بخت بزرگ زندگی ام در جوار این خانه یتیمان، تاریخی طولانی تر از آن چه فکر می کردم داشت. با آن قدرت های وهمناک، انگار نوعی گدازه کند آهنگ فاجعه در خیابان راه یافته بود و سال به سال بالاتر می گرفت تا خانه مرا به شکل احسان مکس و دورا دایمند دیگری قالب زند.
البته از مدّت ها پیش این خیابان را رها کرده و در آن سوی «خیابان وبستر» که پاتوق پسرهای همسن و سال خودم بود پرسه می زدم، چرا که کم کم یتیم خانه را جای بچه ها می دانستم. با این حال کماکان با یکی دو دختر از آن ها که ستونشان کج است جیک و پیکی داشتم و دلم می خواست «آرنلد آشغال» را ببینم. اسم واقعی اش را هرگز نفهمیدم که البته هیچ اهمیتی نداشت. هر روز خدا پایین تا بالای «برانکس» را گز می کرد، درپوش سطل های زباله را برمی داشت و چیزهایی پیدا می کرد. با نوعی فضولی معصومانه به کوچه پس کوچه ها، جلوی سالن ها، زیرپله ها و مکان های خالی از یاد رفته و زیرزمین ها و خلاصه همه سوراخ سنبه ها سر می کشید. کار ساده ای نبود، چون در آن روزگار هر آت و آشغالی قیمت داشت و سرش دعوا بود. نان خشکی ها با گاری های دوچرخشان، پیله ورها با کوله بارشان و نوازنده های دوره گرد و کارگرهای فصلی و الکلی ها، همه دنبال خرت و پرت بودند. به این طومار رهگذرهایی را هم که اتفاقاً به این «اجناس» برمی خوردند باید اضافه کرد. امّا «آشغال» ما، نابغه بود و چیزهایی را می دید که بقیه آشغال جمع کن ها از قلم می انداختند. گوهرشناس بود و روی چیزهایی انگشت می گذاشت که آسمان جل ترین ولگردها از خیرش می گذشتند. یک جور حس جهت یابی داشت طوری که هر روز از ماه روانه جایی می شد و از قرار حضور او کافی بود که مردم را به صرافت بیندازد چیزهایی را از پله ها پایین بیاورند و یا از پنجره ها به بیرون پرت کنند. هرچه نباشد حق آب و گل داشت و احترامش واجب بود. هیچ وقت مدرسه نرفت، هیچ وقت مسئولیتی نپذیرفت، طوری زندگی می کرد انگار تنهاست و همه کارهای این پسر چاق باهوشِ عملاً خاموش که این راه را با نیت خیر و یک تنه و باورنکردنی برای زنده ماندن در پیش گرفته بود، ردیف می شد. به طوری که همه چیز طبیعی و منطقی به نظر می رسید. و آدم حسرت می خورد که چرا خودش این طور زندگی نمی کند. عاشق همه چیزهای زهوار دررفته و پاره و ژنده بودن، عاشق هر چیز از کار افتاده بودن، هر چیز کژ و کوژ و ترک خورده و نیم شکسته، همه چیزهای بویناک که دیگران کراهت دارند به آن نزدیک شوند، عاشق هرچیز معمولی، گنگ و نامعلوم بودن، عاشق بودن و وفادار بودن، تلاش کردم افکار پریشانم را جمع و جور کنم. مادرم را با شعله هایش رها کردم و از پله هایی پایین آمدم که از پشت پنجره های باز روبه رویش مردی با زیرپوش می گذشت. لحظه ای بر پله آخر تاب خوردم و به پیاده رو رسیدم و پا به دو گذاشتم. و با میانبُر زدن از عرض خیابان، از پله های پهن بزرگ «مکس و دورا دایمند» به زیرزمین رفتم که دفتر «آرنلد آشغال» بود. بوی خاکستر می آمد. به تناسب فصل بوی خاکستر، هوای خشک تلخ با غبار معلق، بوی زغال یا سیب زمینی و پیاز پوسیده می آمد. و من بی تردید همه این ها را به بوی «نا» در طبقه های بالا، سرسراها و اتاق های زیرشیروانی جماعتی بچه شاشو ترجیح می دادم. «آشغال» گرم کار بود و آخرین دسترنجش را به سیاهه زندگی اش اضافه می کرد. به او گفتم: «یک تپانچه می خواهم». می توانست آن را تهیه کند، شک نداشتم.
همان طور که آقای شولتس هنگام نقل یکی از خاطره هایش گفت، بار اوّل نفس گیر است. وزنش را حس می کنی با این همه ذهن حسابگر به تو نهیب می زند که «یعنی آن ها باور می کنند؟» و این یعنی که هنوز آن آدم قدیمی هستی، همان آشغالی با فکر آشغالیت. به آن ها تکیه می کنی تا دستت را بگیرند، و به تو یاد بدهند که چه کار بکنی و ماجرا آغاز می شود، همین قدر ضایع، و شاید خرابی کار در نگاه تو یا دست های لرزان توست. و سرانجام آن لحظه عرض اندام می کند، مثل جایزه ای که باید نصیب یکی از خیل شما شود و چون دسته گل عروس در هوا مانده است. چرا که تپانچه معنایی ندارد مگر آن که واقعاً مال تو باشد. و بعد چه اتفاقی می افتد؟ این که اگر آن را مال خود بکنی مرده ای، این وضع را تو ساخته ای، امّا خشونت آن از تو جداست. و همه کس صاحب آن است. و این حقیقت را با تمام وجود حس می کنی، مثل خشم از این که با تو چنین کرده اند، بله، همین مردمی که به تپانچه ات خیره شده اند، و جنایت تحمّل ناپذیرشان آن است که هدف تو قرار گرفته اند! و در این دَم، دیگر آشغال نیستی، و آن خشم خفته را که در تو بود حالا لمس می کنی، باری متحوّل شده ای. بازی درنمی آوری، در تمام عمر این قدر خشمگین نبوده ای و بغضی عظیم سینه ات را می آکند و راه گلویت را می بندد، نه، دیگر آشغال نیستی، و تپانچه مال توست و خشم، درون توست، جایی که باید باشد و آن عوضی ها می دانند که اگر خواسته ات را برنیاورند می میرند چرا که در این دَم چنان جنونی با توست که خودت را هم نمی شناسی، تو یک آدم تازه ای، یک داچ شولتس یعنی کسی که پیش تر وجود نداشته است. و آن گاه همه چیز به روال خود می افتد و به طرز حیرت آوری آسان می شود، و این بخش نفس گیر قضیه است، هم چون آن اوّلین لحظه که یک ولدچموش به دنیا می آید، به هوای آزاد راه پیدا می کند و تا موجودیت خود را فریاد کند و هوای آزاد و دلچسب زندگی روی زمین را تنفس کند، بیش از یک لحظه لازم نیست. روشن است که در آن دَم عمق موضوع را درک نمی کردم، امّا سنگینی کف دستم خبر از آدمی می داد که می شدم، همین نگه داشتن این شیء نعمت یک بزرگسالی تازه بود که از آینده اش بی خبر بودم. فکر می کردم شاید آقای شولتس مرا به بازی بگیرد، می خواستم برای آن چه می خواهد آماده باشم، با این همه یک جور سرمایه گذاری کرده بودم، تپانچه گلوله نداشت و باید حسابی تمیز و روغن کاری می شد. هرچند می شد آن را بالا بگیرم و خشابش را عوض کنم و از ضامن خارجش کنم. می شد به خودم قوت قلب دهم که شماره سری دارد و این یعنی که «سلاح اُخوّت» بود، که «آشغال» با افشای محل پیدا کردنش بر آن صحّه گذاشت: باتلاقی بیرون «پلم بِی»(۳۷) در فاصله ای بعید از «نورث برانکس» هنگام جزر آب و درحالی که دماغه کلفت و کوتاهش مثل چاقویی اره ای که ماست را هم نمی برید از لجن بیرون زده بود.
و تکان دهنده ترین چیز اسمش بود: «خودکار». یک سلاح خیلی جدید، سنگین امّا جمع و جور. «آشغال» گفت: فکر می کند اگر برایش گلوله پیدا کنم کار کند. گفت: خودش گلوله ندارد و به آرامی و بدون تشریفات سه دلار پیشنهادی مرا پذیرفت. دَه دلاری را به ته و توی یکی از صندوق هایش وسط آن همه خرت و پرت برد که جعبه سیگار برگ «ال کورونا»(۳۸)یش را با تمامی پولش آن جا نگاه داشته بود، و هفت اسکناس رنگ و رو رفته مچاله را به من برگرداند؛ معامله سرگرفته بود.
آن شب با سنگینی جاه طلبی پنهانم در جیب راست شلوار کوتاه، به نحوی حیرت انگیز، سرشار و گشاده بودم. و دانستم همان طور که حدس می زدم سوراخ جیبم سبب شده که تپانچه بی محابا به پایین بلغزد و لوله کوتاهش در جلو ران و ضامنش به آستر گیر کند. همه چیز پاک و پاکیزه و همساز، انگار از روی طرح و نقشه انجام شده باشد. به آپارتمان برگشتم و پنج تا یک دلاری به ماما دادم یعنی نصف دستمزد هفتگی اش از رختشوی خانه کارخانه «خیابان وبستر». پرسید «از کجا آوردیش؟» و در این ضمن اسکناس ها را در مشت مچاله کرد و آن لبخند مبهم بر لبانش نشست و بعد به سراغ آخرین فصل شعله ها رفت. تپانچه را در جای مناسب مخفی کردم و به خیابان بازگشتم، حالا بزرگسا ل ها مالک پیاده رو بودند، چرا که این موقع شب بچه ها از خانه بیرون نمی آمدند. نظم خاصی در این زندگی پر زاد و ولد گداخانه ای وجود داشت، نوعی مسئولیت پذیری پدر و مادرها که شب های تابستان در سراشیبی ها ورق بازی می کردند و سیگار برگ دود می کردند، و زن ها با لباس خانه مثل دخترها دو زانو روی پله های سنگی می نشستند و زن و شوهرها در خیابان، با وقار از زیر چراغ ها می گذشتند؛ تصویری عبوسانه از این فقر و فاقه، که در من خیلی اثر گذاشت. سر بالا کردم، آسمان هم چنان آبی بود و پاره ای از این گنبد وصف ناپذیر بر بالای بام خانه ها چشمک می زد. همه این صحنه خیال انگیز مرا به یاد دوستم ربکا انداخت. او دخترک ریز جثه ای بود با موی سیاه و چشمان تیره و افتادگی سیاه نازک ظریف لب بالا که بفهمی نفهمی او را لب شکری می کرد. حالا بچه یتیم ها داخل عمارت بودند، چراغ ها روی پنجره ها درخششی مشبک داشت و من بیرون ایستادم و گوش به هیاهو سپردم. سر و صدای پسرها بیش تر بود، آن وقت یکی از نشانه ها در ذهنم بیدار شد، و از کوچه به پشت حیاط خلوت رفتم و در کنج زمین بازی کوچک مخروبه آن به نرده زنجیری تکیه داده و منتظر ماندم. ساعتی گذشت تا بیش تر چراغ های طبقه بالا خاموش شود. بلند شدم، جستی زدم و پله های اضطراری را چسبیدم و خود را بالا کشیدم، دست بالای دست و پا بالای پا، بر نردبان سیاه عشقم بالا رفتم و آن بالای بالا تاب خوران به طاقچه پنجره ای وارد شدم بی آن که تور ایمنی زیر پایم پهن باشد. به طرف پنجره بازی رفتم که به راهروی طبقه آخر باز می شد، جایی که بزرگ ترین دختر، یازده تا چهارده سال، در خواب بود. و جادوگر کوچکم را در تخت خوابش دیدم. چشمان تیره اش باز بودند و از دیدن من کم ترین حیرتی نکردند. هم اتاقش هم چیزی که به گفتنش بیرزد، پیدا نکرد. جلوی چشمان همه او را به طرف دری بردم که با نیم ردیفی پلکان به بام می رفت، جایی که سنتاً در آن اکر دوکر بازی می کردند و خط کشی های منظم بازی در شب تابستان درخششی تیره داشت. در کنج میان در و بام ایستادم و در فرصت مناسب کم ترین مبلغ را پیشنهاد کردم. یک لاخ اسکناس یک دلاری از جیب بیرون کشیدم که آن را گرفت و در چنگش مچاله کرد. از نگاهش می خواندم که برایش خیلی غریب است که آدم هایی مثل من و آقای شولتس پولمان را کم یا زیاد این چنین نظیف نگاه می داریم حال آن که زن ها خواه مادرم و خواه خود او پو ل های شان را در سوراخ سنبه ای پنهان می کردند امّا حسابی هوایش را داشتند، و چه فرق می کرد که با شالی بر سر در اندوه شمع ها پریشان بنشینند و یا روی زمین دراز بکشند و با یک دلار تسلیم شوند.

بخش اوّل

یک

بی شک نقشه اش را از پیش ریخته بود، چرا که وقتی با اتومبیل به طرف لنگرگاه رفتیم، قایق آن جا بود و موتورش روشن. و می شد دید که آب با روشنی شبانه اش چگونه کف می کرد. و این تنها نور موجود بود چرا که نه ماه می درخشید نه چراغی، چه در اتاقکی که بی شک لنگربان در آن نشسته بود، چه در خود قایق، و پرواضح که اتومبیل هم نوری نمی پراکند، با این همه هرکس جای هر چیز را می دانست و وقتی «پکرد»(۲) بزرگ به سراشیب افتاد «میکی»(۳) راننده ترمز کرد امّا از اصطکاک چرخ ها با کف چوبی تقریباً غژغژی برنخاست. و وقتی روی تخته پل کاملاً توقف کرد درها باز بود و «بو»(۴) و «دختره» را چنان سریع به بالا هُل دادند که در تاریکی حتی سایه ای نینداختند. مقاومتی صورت نگرفت، و از ماجرا فقط یک چیز دیدم: لش سیاهی که جابه جا می شد، و تنها یک صدا شنیدم: صدای آدم هراسانی که انگار با دست دهانش را گرفته باشند. درها با صدا بسته شد و اتومبیل با آهنگ یکنواختش دور شد و دمی بعد قایق آب میان خود و لنگر را شکافته بود. به درون قایق پریدم چرا که کسی مرا از این کار منع نکرده بود. و روی نرده به حال ترس ایستادم، مثل یک «پسر قابل»، صفتی که خود او به من داده بود. قابل در یادگیری همه چیز، حتی در ستایش و پرستش سبعیت قدرت، عرصه ای که او قابل ترین شاگردش بود. و قابل در فهم قدرت تهدید او که در یک آن هستی دیگران را رقم می زد. و همین قابلیت بود که حالا کارگر افتاده و مرا به آن جا کشانده بود. از این فکر که بر سر من، این پسر قابل هم، چنین بلایی بیاید به خود لرزیدم. او به راستی جنون داشت، خطر این بود.
علاوه بر این من آن اتکای به نفس همه جوان ها را داشتم، فرض ساده ای که به من می گفت: هر وقت اراده کنم خلاص می شوم، و هر وقت اراده کنم از او یک قدم جلوترم. از غضبش، از آگاهی اش و سیطره اش جلوتر بودم، چون می توانستم از دیوار راست بالا بروم و در کوچه پس کوچه ها جیم بشوم و از پله های اضطراری پایین بپرم و به وقتش مثل بندبازها سر دیوار همه آلونک نشین ها بدوم. پسر قابلی بودم، لازم نبود او بگوید با این همه او با گفتن این حرف نه فقط موجودیت مرا تایید کرد بلکه مالک من شد. به هر تقدیر آن روزها دچار این وسوسه ها نبودم، و این حال فطریم بود که در ناچاری به کارم می آمد، نوعی فکر، نه، حتی کم تر از آن، نوعی غریزه که در من انتظار می کشید تا به آن احتیاج پیدا کنم، وگرنه از کجا بود که این چنین سبک بار در امتداد روشنی شبانه آب زیر پاهایم روی نرده ها جهیدم و تا آن زمان که خشکی پس نشست روی عرشه ایستادم و در همان حال که نسیمی از شب سیاه دریا بر چشمانم می وزید و جزیره روشنایی ها چون کشتی اقیانوس پیمای غول پیکری از من دور می شد و مرا با درنده خوترین تبهکار آن روزگار یکه و تنها می گذاشت به دوردست خیره شدم؟
دستورها ساده بود، وقتی کاری نداشتم، نمی باید بی کار می نشستم، باید حواسم را جمع می کردم و همه چیز را زیر نظر می گرفتم. هرچند هیچ گاه صریحاً نگفت که باید سراپا چشم و گوش باشم امّا خوب می فهمیدم که وظیفه ام این است. برایش فرقی نمی کرد که عاشقم، در مخاطره ام، سرکوفت شده ام، یا در اوج فلاکتم، می بایست چشم و گوش باشم حتی رویاروی مرگ.
این بود که دانستم باید نقشه اش را از پیش ریخته باشد، گرچه این کار چنان با غضب فطریش عجین بود که انگار هم الان به مغزش خطور کرده، مثل آن وقتی که بازرس آتش نشانی را خفه و برای اطمینان در آتش خاکستر کرد، حال آن که لحظه ای پیش با لبخندی از وفاداریش تقدیر کرده بود. هیچ وقت چنین چیزی ندیده بودم، فکر می کنم که کشتن دیگران راه های ماهرانه تری هم داشته باشد، امّا هر راهی را انتخاب کنی اصل کار شاق است. با این همه او شیوه ای خاص خود داشت. فریادزنان دست هایش را بالا می برد، جلو می جهید و به وحشیانه ترین شکل با تمامی هیکل بر سر آن بخت برگشته فرود می آمد و مثل طناب دار به پایینش می کشید و با ضربه ای کمرش را شاید می شکست، بعد با زانو بازوهای چارتاق او را به زمین می دوخت، به سادگی به گلویش چنگ می انداخت و با نوک شست هایش بر نای چنان فشار می آورد که زبان بیرون می آمد و چشم ها از حدقه بیرون می زد، بعد انگار نارگیلی را بشکند سرش را دو سه بار به زمین می کوفت.
و همگی لباس شب به تن داشتند، این باید در یادم می ماند. آقای «شولتس»(۵) کراوات مشکی و کت مشکی یقه پشمی ایرانی و شال ابریشمی سفید، و کلاه شیری هامبورگی سرش گذاشته بود؛ درست مثل رئیس جمهور. کلاه و کت «بو» حالا در رختاویز قفسه آویزان بود. در این مهمانی مهمّ شام، همه چیز حساب شده بود حتی صورت غذا. امّا تنها اشکال این بود که «بو» حساسیت موقعیت را درک نکرده و دوست دختر مامانیش را همراه آورده بود. وقتی با شتاب به طرف پکرد بزرگ رفتند از روی غریزه فهمیدم که دخترخانم در برنامه نیست. حالا خانم آن جا بود، روی یدک کش، و از بیرون فقط تاریکی دیده می شد. پنجره ها پرده داشت و نمی شد فهمید چه می گذرد. امّا صدای آقای شولتس را می شنیدم، کلماتش مفهوم نبود امّا پیدا بود خوشحال نیست، و فکر می کنم که آن ها از قرار ترجیح می دادند دخترخانم شاهد آن چه به سر دلباخته اش می آید نباشد. بعد صدای قدم هایی را روی پله های فولادی شنیدم و رو از اتاقک برگرداندم و درست در این لحظه پرتو خردک موجی از آب غضبناک سبز را دیدم و آن گاه گویی پرده ای رو پنجره افتاده باشد آب ناپدید شد. لحظاتی بعد صدای قدم های بازگشت را شنیدم.
در این شرایط نمی توانستم خود را مجاب کنم که آمدن به عرشه وقتی صریحاً به من نگفته بود زیرکانه بوده است. من هم مثل دیگران بازیچه ی حالات او بودم و تمام مدّت امیدوار بودم که حالش موافق باشد. در حضورش آدم خفقان می گرفت. فرمان که می داد با تمام وجود سعی می کردم کار بی نقص باشد امّا در عین حال کلماتی را که باید در برخورد با بدخلقی نامنتظرش به زبان می آوردم در سر می پختم، چرا که می دانستم عذر و خواهش کارگر نمی افتد. برای همین در این دقایق استیصال مثل یک سوارکار مخفی در طول نرده سرد تاخت زدم و خط چراغ پل های پشت، عواطف گذشته را در جانم بیدار کرد. حالا دیگر به پایین دست رود رسیده بودیم و قایق بالا و پایین می شد. باید طوری می ایستادم که تعادل بیش تری داشته باشم. باز هم باد می وزید و از دماغه قایق، آب، به صورتم می خورد. نرده را گرفته و به کابین تکیه داده بودم و نرم نرمک این وهم در من قوت گرفت که آب جانوری از سیاره دیگر است و هر دم زیر پایم تصویری از درنده خویی قدرت مدارانه رمزآلود و بیکرانش را نقش می زند. آن گونه که اگر همه قایق های جهان با هم به آب می زدند، در برابر چنین تلاطمی ناکام می ماندند. پس به درون رفتم. لای در را باز کردم و اوّل شانه ام را آرام تو دادم. فکر کردم اگر قرار است بمیرم زیر سقف بمیرم.
این است آن چه پس از پلک برهم زدن زیر نور تند چراغ کار که به سقف اتاق عرشه می تابید دیدم: «بو واینبرگ»(۶)، آراسته کنار کفش های چرمی اعلای نوک تیزش ایستاده بود، و جوراب های ابریشمی سیاه و بند جورابش که مثل مارماهی مرده به آن پیچیده بود کنار کفش ها قرار داشت. پاهای سفیدش بسیار درازتر و پهن تر از کفش هایی که دمی پیش از پا درآورده بود، به نظر می رسید. به پاهایش زل زده بود، شاید به این خاطر که پاها، این اندام معصوم، با کراوات مشکی اش به سختی دیده می شدند. نگاهش را دنبال کردم و حس کردم باید برای آن چه یقین داشتم در ذهنش می گذشت دلسوزی کنم، این که همه تمدن ما در گرو این پنج شکاف نابرابر است، شکاف هایی در انتهایی ترین نقطه بدن که هرکدام با لاکی پوشیده شده است.
مقابل او «ایروینگِ»(۷) چابکِ بی عاطفه زانو زده بود که با لِم خاص پاچه های شلوار «بو» را تا زانوها بالا می زد. مرا دیده بود امّا به روی خودش نمی آورد. طبیعتش این بود. او فعله آقای شولتس بود، اوامرش را بی چون و چرا اطاعت می کرد و همّ و غمی جز این نداشت. حالا شلوار «بو» را بالا می زد. سینه ای گود افتاده، موی کم پشت و چهره رنگ پریده و پوست نازک و خشک الکلی ها را داشت. دیده بودم مست های پیاله فروشی ها وقتِ هشیاری چه می کشیدند، چه حال نزاری داشتند و حواس جمع بودن چه قدر عذابشان می داد. از تماشای کارهای ایروینگ لذّت می بردم حتی اگر مثل حالا کار خارق العاده ای نبود. تا های شلوار دقیقاً هم اندازه بود. هر کاری را با وسواس انجام می داد، نظیف و بی حشو و حاشیه. حرفه ای بود، امّا از آن جا که مشغله ای جز کنار آمدن با پیشامدهای زندگانی مقدرش نداشت طوری رفتار می کرد انگار زندگی یک حرفه است، درست مثل کسی که حرفه مرسوم تری دارد، مثلاً یک آبدارچی.
و تا حدی دل چرکین از «بو واینبرگ» و با همان فاصله من از او امّا مقابل کابین، کتی با دکمه های باز و شالی که کت را به شکلی نامنظم زینت می داد، با کلاه شاپوی خاکستریِ یکبریِ روی سرش و با دستی در جیب جلیقه و دست دیگر روی تپانچه ای که بی هدف عرشه را نشانه می گرفت، آقای شولتس ایستاده بود. این صحنه برای من آن قدر غریب و غیرعادی بود که در ناتوانی محض به آن تمکین کردم، آن گونه که به واقعه ای تاریخی تمکین می کنیم. همه چیز متّحد و هماهنگ بالا و پایین می رفت امّا این سه مرد گویی به این چیزها توجهی نداشتند. در این انضباط مقدّر انگار باد هم سهیم بود. و هوا بوی نفت و قیر می داد و تافته های طناب ضخیم هم چون چرخ های لاستیکی تلّ شده بود. و مجموعه قرقره و قلاویز و چنگک ها و آلات و افزار و چراغ های نفتی و گُوِه و خیلی چیزهای دیگر دیده می شد که نه اسمشان را می دانستم و نه فایده شان را، امّا اهمیتشان را در این زندگی روی آب از روی میل تصدیق می کردم. و نوسان های موتور یدک کش نیروی آرام بخشی داشت؛ که احساس کردم در دستانم پخش می شود طوری که از آن استفاده کردم و در را بستم.
نگاهم در نگاه آقای شولتس افتاد و به ناگاه ردیفی از دندان های یکدست سفیدش نمایان شد و بر چهره اش، با آن اعضای خشن، چین لبخندی از قدردانی سخاوتمندانه نشست. گفت: «این هم مرد نامرئی.» و ناغافل چنان جا خوردم انگار یکی از تمثا ل های کلیسا ناگهان به حرف درآید. ناآگاهانه لبخندی زدم. شادی سینه کودکانه ام را پُر کرد و یا شاید سپاس به درگاه خداوند که این لحظه را به من ارزانی داشته بود، لحظه ای که در آن سرنوشتم را رقم نمی زدند. گفت: «اون جا رو نگاه، ایروینگ، این بچه اومده سواری، قایق رو دوست داری بچه؟» صادقانه گفتم: «هنوز نمی دونم.» و نفهمیدم چه حماقتی در این صداقت بود که بلند خندید. و فکر کردم این قهقهه که به صدای بوق می مانست به طرز وحشتناکی به حزن سنگین موقعیت بی اعتناست. چهره آن دو مرد دیگر برایم خوشایندتر بود. نکته دیگری را در مورد صدای آقای شولتس بگویم: این صدا ناشی از قدرت قاهرش بود، نه این که الزاماً بلند باشد، بلکه طنین خاصی داشت طوری که آدم فکر می کرد گلویش جعبه ای است که صدا را از قفسه سینه و استخوان های بینی گرفته، در خود حبس می کند و بعد مثل طنین بم بوق بیرون می دهد. آن گونه که بی اختیار آدم را متوجه خود می کرد؛ مگر وقتی که صدایش را از سر خشم بلند می کرد یا مثل حالا می خندید که خب البته گوش خراش و بدآهنگ می شد. شاید هم در این لحظه خاص که اسباب مرگ یک انسان را فراهم می کرد، برایم بدآهنگ بود.
نیمکت چوبی سبزِ باریکی به دیواره کابین چسبیده بود که روی آن نشستم. یعنی «بو واینبرگ» چه کار کرده بود؟ کمی با او آشنا بودم. به سلحشوران می مانست، به ندرت در دفتر خیابان صد و چهل و نهم پیدایش می شد، هیچ وقت در اتومبیل و طبیعتاً در کامیون ندیدمش، امّا همیشه دلسوز و در مرکز عملیات بود. شَم مدیریت داشت مثل آقای «دیکسی دیویس»(۸) وکیل یا «آبادابا برمن»(۹)، حسابدار نخبه، که معروف بود کارهای دیپلماتیک آقای شولتس را انجام می دهد، با گروه های دیگر مذاکره می کند و ترتیب قتل هایی را می دهد که از پس هیچ کس دیگر برنمی آید. از غو ل ها بود. و در هیبت، نفر دوم و پس از آقای شولتس. حالا نه فقط کف پا بلکه ساق ها هم تا زانو عریان بود. ایروینگ که زانو زده بود بلند شد و دستش را دراز کرد و «بو واینبرگ» مثل شاهزاده ای در بالماسکه آن را گرفت و با ظرافت و حجب به یک باره یک پایش را در لاوک گذارد. لاوک پر از سیمان بود. از لای در می دیدم که سیمان طرحی کوژ از تلاطم دریا را نقش می زند و با افت و خیز قایق بر امواج، پیش و پس می شود.
تاب تحمل اتفاق های نامنتظر را داشتم، مثل تعمید شدن با رعد و برق، امّا حقیقت این که بیش از حدِّ انتظارم بود. وقتی فکر می کردم که هم سفر مردی هستم که پاهایش آرام آرام سنگ می شود، فهمیدم که نمی توانم شاهد متکی به نفسی باشم. با تمام وجود می کوشیدم این واقعه اسرارآمیز را بفهمم، این ناقوس غم انگیز یک زندگی را در بهار که چون چکاچاک هشدارهای تک افتاده بویه هایی هنگام به آب افتادن بود. «بو واینبرگ» را که روی صندلی چوبی مطبخ نشاندند و دست هایش را برای بستن گرفتند، احساس کردم که این شهادت، آزمایش الهی است. دست ها ضربدری با طناب سفت حلقه داری که معلوم بود از انبار آورده شده روی مچ ها بسته شد. گره های بی نقص ایروینگ به ستون مهره ها می مانست. دست های گره خورده بین ران های «بو» قرار داده شد و مثل کلاف به آن ها بسته شد، زیرورو؛ زیرورو. و آن وقت همه چیز با سه یا چهار دور عظیم به صندلی گره خورد، طوری که زانوها جُنب نمی خورد. و بعد صندلی دو بار از دسته ها به لاوک، گره حلقه ای خورد و درست جایی که طناب تمام می شد آخرین گره محکم به پایه صندلی زده شد. چنین می نمود که «بو» روزگاری این نمایش گره پیشاهنگی را دیده است چرا که با نوعی ستایش پریشان به آن نگاه می کرد، انگار نه خود او بلکه دیگری روی صندلی قوز کرده است. با پاهایی فرو رفته در سیمان سخت و در اتاق عرشه قایقی که در ظلمات لنگر می کشید بر کناره «لنگرگاه نیویورک»، به سوی «آتلانتیک» روان بود.
اتاق عرشه بیضی بود. درست وسط دُم کشتی دریچه ای میله دار قرار داشت که دختره را از آن جا پایین فرستاده بودند. کمی رو به جلو نردبانی فلزی و بی قواره قرار گرفته بود که درست از وسط دریچه ای به اتاق فرمان می رسید، جایی که قاعدتاً باید ناخدا یا هرچه که اسمش بود مشغول انجام وظیفه باشد. تا آن سن قایقی بزرگ تر از قایق پارویی را تجربه نکرده بودم، برای همین همه اسباب این قایق متناسب مرا ذوق زده می کرد. این جا وسیله ای بود که به آدم امکان می داد راه بی پشتوانه خود را در جهانی که به روشنی، تاریخ طولانی تفکر را منعکس می کرد، پیدا کند. موج ها بلندتر و درازتر می شد، باید تعادلم را حفظ می کردم. آقای شولتس نیمکت کناری را گرفته و درست روبه روی من ایستاده بود و ایروینگ هم نردبان اتاق فرمان را انگار دیرک قطار باشد، چسبیده بود. لحظاتی از دل صدای موتور روشن و موج ها، سکوت حاکم شد. و این به متانت آدم هایی می مانست که به نوای ارگ گوش می سپرند. «بوواینبرگ» کم کم به هوش می آمد و به دور و برش نگاه می انداخت تا اوضاع را بسنجد. چه کار می شد کرد؛ نگاهم کرد، نگاهی تهی تا ابدیت، پدیده ای از گستره یک قوس که مرا به شکلی غریب تسلی داد، دیگر هیچ بار مسئولیتی نسبت به این دریای متغیر مواج، طبیعت خفه آب، سرمایش یا حوصله بی انتهایش، بر دوشم نبود.
حال در این اتاقک تیره که زیر نقطه نورهای سبزگون چراغ کار می درخشیدند میان ما چنان صمیمیتی حاکم بود که هرکس کوچک ترین حرکت دیگری را به چشم می دید و من دقیقاً دیدم که چه طور آقای شولتس تپانچه را در جیب گل و گشادش انداخت، قوطی سیگار نقره ای اش را از جیب جلیقه اش بیرون آورد، سیگار برگی برداشت، قوطی را دوباره در جیب گذاشت و سر سیگار را با دندان کند و تف کرد. ایروینگ با فندک جلو آمد، و آن را زیر سیگار گرفت و با فشار شست روشن کرد. آقای شولتس کمی به جلو خم شد و سیگار را چرخی داد که کاملاً بگیراند. و من «پک پک» را از دلِ صدای آب و حرکت یکنواخت و فرساینده موتور شنیدم و شعله ای را که گونه ها و پیشانیش را روشن می کرد تماشا کردم، تا آن که حالت چهره اش در نور خاص یکی از آن پُک های غلیظ عریان شد. آن وقت نور خفیف شد، ایروینگ عقب نشست و آقای شولتس که سیگار گوشه لبش برق می زد روی نیمکت جابه جا شد. دود کابین را گرفته بود و بوی تند آن در قایقی بر سینه امواج اهمیتی نداشت. گفت: «می تونی لای یک پنجره رو باز کنی بچه»، به چابکی برگشتم، دو زانو روی نیمکت، از میان پرده دستگیره را گرفتم و پنجره را با فشار باز کردم. شب را روی پوستم حس کردم و رطوبتش در جانم نشست.
آقای شولتس گفت: «شب سیاهیه، نه؟» برخاست و آرام به طرف «بو» رفت. «بو» رو به دُم کشتی با آن وضع سر می کرد. آقای شولتس مثل یک پزشک، به طرف او خم شد. «کجایی، داره می لرزه، هی ایروینگ. چه قدر طول می کشه تا سفت بشه؟ «بو» سردش شده.» ایروینگ گفت، «خیلی طول نمی کشه» و آقای شولتس، انگار «بو» مترجم بخواهد گفت، «فقط یک کم دیگه.» بعد از سر افسوس لبخندی زد، ایستاد و دست محبت بر شانه «بو» گذاشت.
چنین شد که «بو واینبرگ» به حرف آمد و حرف هایش برایم واقعاً عجیب بود. به زبان آوردن آن کلمه ها در چنان وضعیتی، کار هر کسی نبود و وسعت جسارت چنین افرادی را نشان می داد. شاید هم نشان دهنده منتهای نومیدی «بو» و یا شیوه خطرناک او برای تاثیر عمیق بر آقای شولتس بود. هیچ گاه فکر نمی کردم کسی بتواند تسلطی هر چند نسبی بر زمان و چگونگی مرگش داشته باشد. گفت، «تو پااندازی داچ».(۱۰)
نفسم در نیامد. اما آقای شولتس فقط سرش را تکان داد و آهی کشید، «اول التماس می کنی حالا لیچار می گی.»
«التماس نکردم، گفتم: دست از سر دختره بردار. فکر می کردم هنوز آدمی. اما یک پاانداز بیش تر نیستی.»
آقای شولتس به من نگاه نمی کرد. می توانستم به حرکات «بو» زل بزنم. عجیب پُر دل و جرئت بود. جوانی خوش سیما با موی سیاه صاف درخشانی که به پشت شانه کرده بود. و سیه چردگی خاص این نواحی را داشت با استخوان های گونه برجسته و دهان خوش ترکیب و چانه ای قوی، همه این ها روی گردن درازی سوار بود که یقه و کراوات برازنده آن است. حالا شرمسار از بی پناهیش قوز کرده، کراوات سیاه یکبری روی یقه بلندش افتاده و کت رسمی سیاه اطلسی اش گلوله شده بود طوری که حالتی مطیع پیدا کرده و نگاه خیره اش به ناچار دزدکی بود. اما حتی در این وضع، افسون و هیبت تبهکاری بی بدیل را در من زنده می کرد.
با نوعی گیجی آنی از فهم وفاداری یا شاید در مقام یک قاضی مخفی که دعوی باب میلش ختم نشده فکر کردم ای کاش آقای شولتس ذره ای از وقار مرد گرفتار روبه رویش را می داشت. اما حقیقت آن بود که حتی زیباترین لباس هم بر تن او زار می زد. یک جور نقص مادرزاد در لباس پوشیدن داشت، همان طور که بعضی مادرزاد چشمشان کم سو است یا نرمی استخوان دارند. و از قرار خودش هم این را می دانست چرا که مدام شلوارش را با ساعدش پاک می کرد و یا هم چنان که چانه می جنباند یقه اش را مرتب می کرد، یا خاکستر سیگار را از کتش می تکاند یا کلاه از سر برمی داشت و به مویش دست می کشید. و در هر حال سعی می کرد رابطه اش را با لباسش تصحیح کند. این نارضایتی او را فلج کرده بود طوری که آدم فکر می کرد کافی است این قدر با لباس هایش ور نرود تا همه چیز برازنده اش شود. شاید مشکل تا حدی مربوط به گردن او می شد که کوتاه و بی حالت بود. حالا برایم مسجل است که کلید وقار یا ملاحت هرکس، مرد یا زن، در اندازه گردن است. به طوری که با گردن بلند، تناسب کامل وزن و قد، غرور طبیعی، موهبت ارتباط با نگاه، کوچکی حتمی مهره ها و بلندی گام ها و در مجموع نوعی سرزندگی حرکات همراه است که منجر به استعداد ورزشی یا عشق به رقص می شود. امّا گردن کوتاه مادر مصیبت های جسمی است که هرکدام زمینه ناتوانی هایی را فراهم می کند که سبب اختراع، ثروت زیاد، و خشم مهلک یک روان پریشان می شود. این نکته، امر مطلق یا فرضیه ای قابل اثبات یا رد نیست، تخیل علمی هم نیست، بلکه بیش تر جزئی از حقیقتی عوامانه است، آن طور که پیش از اختراع رادیو منطقی به نظر می رسید. شاید این را خود آقای شولتس هم در نبوغ ناخودآگاه تصفیه حساب هایش حس می کرد، زیرا بنا بر اطلاعات من تا آن زمان مرتکب دو قتل شده بود، و هردو در ناحیه گردن؛ خفه کردن آن بازرس آتش نشانی و آن کار شریرانه تر یعنی هلاکت ماهرانه رئیس مالیه «وست ساید»(۱۱) که در سلمانی هتل «مکسول»(۱۲)، فرعی چهل و هفتم غربی ریشش را به قیچی استاد سلمانی داده بود که از بخت بد تیغ آقای شولتس بر گردنش نشست.
این است که فکر می کنم برای جبران این عدم وقار تاسف بار راه های دیگری پیدا کرده بود، و در مجموع پیوند گویایی میان روان و جسم او وجود داشت؛ کندی هلاکت بار در تشخیص موانعی که می شد به جای رو در رو شدن، آن ها را دور زد. و «بو» روی همین نقطه ضعف انگشت می گذاشت. به کابین اشاره ای کرد و گفت: «حالا کار به جایی رسیده که این بی سر و پا رو به جون «بو واینبرگ» می اندازه. می شه باور کرد؟ بو واینبرگ، که «وینس کال»(۱۳) رو کَت بسته تحویلش داد و «جک دایمند»(۱۴) رو از گوش هاش گرفت تا آقا بتونه تو دهنش شلیک کنه، کسی که عملیات «مورانتسانو»(۱۵) رو انجام داد و براش یک میلیون دلار اعتبار از «یونین» خرید. کسی که تو همه کارهای بزرگ دست داشت و آبروش رو خرید، و راه و روش هارلم رو پیدا کرد، کاری که دهنش می چایید بتونه بکنه، کسی که پول و پله خودش رو تحویل او داد، از او یک میلیونر سگ صاحاب ساخت، کاری کرد که ریخت و قیافه آدمیزاد پیدا کنه، حرومزاده. من رو بگو که چه انتظارهایی داشتم. اون وقت جلوی نامزدم من رو از رستوران بیرون می کشه، نه زن، نه بچه، هیچ چیز سرش نمی شه، ایروینگ اون جا نبودی، والّا می دیدی که حتی پیشخدمت ها هم شرمشون شده بود، حرومزاده.»
نمی خواستم شاهد هیچ اتفاقی باشم. پلک هایم را برهم فشردم و از روی غریزه خود را به دیوار سرد کابین فشردم. امّا آقای شولتس مقابله به مثل نکرد، در چهره اش چیزی خوانده نمی شد. فقط گفت: «با ایروینگ حرف نزن، با من حرف بزن.»
«مردها با هم حرف می زنند. وقتی اختلاف سلیقه دارند با هم حرف می زنند. اگر سوءتفاهم پیش بیاد به حرف هم گوش می دهند. مردها این طورند. نمی دونم کی تو رو پس انداخته. از کُدوم معدن چرک و گُه بیرون اومدی. میمون آدم نما. سر و تنت رو بخارون، جای دوست و دشمن رو نشون بده. از این شاخ به اون شاخ بپر.» بعد صدای میمون را تقلید کرد.
آقای شولتس خیلی آرام گفت: «بو، باید بفهمی که دیوونگی ام خوابیده، عصبانیتم خوابیده. نفست رو حروم نکن.» و انگار حوصله اش سر رفته باشد، به جای خود برگشت.
شانه های فروافتاده و سرِ پایین افتاده بو واینبرگ مرا به این فکر انداخت که راست است که بعضی ها ذاتاً جسورند، امّا این هم راست است که جسارت بعضی شکل خاصی دارد، مثل جسارت یک قاتل، و مرگ برایشان مثل پرداخت صورت حساب، عادی است. جسارت تبهکاران از این گونه است. و زندگی مقدرشان به آن ها نوعی سرسختی خارق العاده داده است. با این همه صدای بُو، صدای یاس بود. او بهتر از هرکس می دانست که راه بازگشت بسته است؛ و تنها امیدش به مرگی هرچه سریع تر و کم عذاب تر بود. فهم ناگهانی این موضوع گلویم را خشک کرد. بُو با تمام وجود سعی می کرد آقای شولتس را از کوره دربرد شاید مرگش زودتر در رسد.
آن وقت معنی برخورد حساب شده آقای شولتس را هم فهمیدم، حرکتی از سر قدرت و خالی از ترحّم. او طبیعت خود را به دست فراموشی سپرده بود و بدل به نیروی قاهر امّا خاموش قایق شده بود، یک حرفه ای بی چهره؛ بو واینبرگ چهره او را پاک کرده بود. خاموش، متفکّر و هدفمند، رفتار ناگزیر بو را به خود هموار می کرد و بو واینبرگ که دیوانه وار یاوه می بافت و ناسزا می گفت، انگار بدل به او شده بود.
این اولین اشاره از راز و نیاز مرگ آئینی با کائنات بود. همه چیز جابه جا می شود و گویی در خلاف مسیر حرکت می کند و آن گاه در دوردست برق انفجاری می بینی و بویش را حس می کنی، مثل جرقه افتادن دو سیم روی هم و بوی سیم سوخته.
بو واینبرگ، این بار با لحنی کاملاً متفاوت گفت: «مرد، اگر مرد باشه حرف می زنه.» صدایش را به سختی می شد شنید. «حرمت گذشته رو نگه می داره اگه مرد باشه، دینش رو ادا می کنه، جواب محبت رو می ده و تو هیچ وقت این کارها رو نکردی، حتی کارهایی رو که برات افتخار آورد فراموش کردی. هرچه بیش تر برات کار کردم، هرچه صمیمانه تر رفتار کردم، کم تر به حسابم آوردی. باید می فهمیدم که یک روز این بلا رو به سرم می آری. چون یک نمک نشناسی که همیشه حقّم رو خوردی. حق همه رو خوردی. محافظت بودم. بارها جونت رو نجات دادم، بار مسئولیت های تو رو به دوش کشیدم و طوری کار کردم که مو لای درزش نمی رفت. حالا این هم جوابت. این مرام توست. باید می فهمیدم جواب کارهام رو این طور می دی. این شیوه توست داچ شولتس. وحشیانه ترین و کثیف ترین وصله ها رو به طرف می چسبونی تا خُردش کنی. ای سوهان روح، رذل، ای خوره آدمیزاد.»
آقای شولتس گفت: «زبون درازی خوب بلدی، همیشه این طور بودی.» پکی به سیگارش زد، کلاهش را از سر برداشت و مویش را با دست مرتب کرد. «از من قشنگ تر حرف می زدی چون چهار کلاس سواد داری، امّا در عوض من سرم تو حساب بوده. آره، این به اون در.»
و بعد به ایروینگ گفت که دختر را بالا بیاورد.

و خانم آمد بالا، با موی طلایی فر کرده، و آن گردن و شانه های خمیده، انگار از دل دریا بالا آمده باشد. پیش تر در تاریکی اتومبیل خوب ندیده بودمش. دو بند نازک شیری رنگ لباسش از شانه ها پایین افتاده بود. قد و قواره ای کشیده داشت. و در این قایق تاریک و کثیف شش دانگ مراقب اوضاع بود. رنگ به رو نداشت. گیج و ترسان به دور و بر زل زد. احساس کردم که کشاندن او به این مخمصه کاری شیطانی است. نه فقط به خاطر زن بودنش بلکه به خاطر طبقه و جایگاهش. غرشی که حلقوم بُو را درید احساسم را تایید می کرد. به طنابش چنگ انداخته، سرش را به هر سو تکان می داد و فحش و فضاحت نثار داچ شولتس می کرد. عاقبت آقای شولتس جیب کتش را یافت، تپانچه اش را بیرون آورد و هوشیارانه نوک آن را روی شانه بو فشار داد. چشم های سبز دختر گرد شد و بو زوزه ای کشید، سرش را بالا گرفته، چهره اش از درد لِه شده بود. ضجه می زد که نباید دختر او را در این وضع ببیند.
و تا خانم بخواهد بجنبد ایروینگ او را مثل طعمه در چنگ گرفت و به طرف بالشتکی کرباسی هُل داد طوری که پاهایش هوا رفت. حالا به خوبی می دیدمش. دلربا بود با نیمرخی ملیح. تصویر تغییرناپذیر زن اشرافی. بینی باریکی داشت و زیر بینی استخوانی هلالی شکل و دوست داشتنی به طرف لب خم می شد که من میانه آن را کامل و اطرافش را خط باریکی می دیدم، گویی تراشیده باشندش. فکّی محکم و گردنی خمیده به شکل گردن پرنده های آبزی. دل به دریا زدم و چشم ها را آزادانه به گردش آوردم: لباسی خوش دوخت از جنس ساتن سفید براق که آدمی را به ستایش وامی داشت. ایروینگ بالاپوش خز خانم را هم آورده بود که روی دوشش انداخت. و حالا اتفاقاً همه چیز خیلی نزدیک به ما بود و من متوجه لکه ای در پایین نیم تنه اش شدم.
ایروینگ گفت: «بالا آورد.»
آقای شولتس گفت: «اُه خیلی متاسفم لولا. توی قایق هیچ وقت هوا کافی نیست. ایروینگ شاید یک نوشیدنی بد نباشه.» از جیب کتش یک ظرف بغلی درآورد که روکش چرمی داشت؛ «برای خانم لولا کمی بریز.»
ایروینگ قرص ایستاد و سرپوش فلزی ظرف را بیرون کشید و دقیق و نظیف جرعه ای در آن ریخت و به خانم داد. گفت: «بنداز بالا، خانوم جون.» آقای شولتس گفت: «این نوشیدنی خوبیه حالت رو جا می آره.»
به خودم گفتم یعنی نمی فهمند غش کرده. شاید هم صلاح کار این بود. سرش تکانی خورد، چشم هایش حرکتی کرد و بناگاه در تکاپوی هشیار شدن به خیالبافی کودکانه من خیانت کرد؛ پیمانه را برداشت، وارسی کرد و سر کشید.
آقای شولتس گفت: «مرحبا عشق من. می بینم واردی. شرط می بندم که همه فن حریفی، مگه نه؟ چی؟ چیزی گفتی بو؟» از بو صدایی درنمی آمد. لحظه ای بعد گفت: «به خاطر خدا داچ، تمومش کن.» آقای شولتس گفت: «نه، نه، نگران نباش بو، صدمه ای به خانم نمی رسه. به تو قول می دم. خُب، خانم لولا، می بینی تو چه دردسری افتاده، چند وقته باهمید؟» خانم نگاهش نکرد و یک کلمه هم نگفت. انگشتانش بی حس روی دامنش رها شد و سرپوش فلزی از زانوهایش قل خورد و در شکافی جا خوش کرد. ایروینگ بی درنگ آن را برداشت.
«بالاخره امشب سعادت ملاقات شما نصیبم شد. هیچ وقت آفتابیت نمی کرد، بماند که هر بچه ای می فهمید گرفتار شده. «بو»ی جذاب و دخترکُش. حالا می فهمم چرا پاک گیج و منگ شده بود. خب می بینم که تو رو لولا صدا می زنه ولی شک ندارم که اسمت این نیست. من دخترهایی رو که اسم شون لولاست خوب می شناسم.»
ایروینگ جلو رفت، بغلی را به آقای شولتس برگرداند و راهش را گرفت و رفت. جریانی از امواج به دماغه خورد و آب را به داخل پاشید. ایروینگ به تخته پل جلویی رسید و ایستاد و مثل همه ما منتظر ماند شاید خانم جوابی بدهد. امّا او خاموش نشسته بود و اشک آرام بر گونه هایش می غلتید، و جهان یکسر آب بود، بیرون و درون. و او لب باز نمی کرد.
آقای شولتس ادامه داد: «باشه اصراری نیست. هرکسی می خواهی باش، ولی می بینی که بُوی نازنینت توی چه دردسری افتاده. مگر نه بو؟ نشون بده که چه قدر عاجز شدی، نشون بده که حتی نمی تونی پا روی پا بندازی، یا بینی ات رو بخارونی. البته می تونه گریه کنه یا فریاد بکشه. امّا نمی تونه پاش رو بلند کنه، نمی تونه فرار کنه، یا سگک کمربندش رو باز کنه، دیگه هیچ کاری از دستش برنمی آد. لولا خانم داره غزل خداحافظی رو می خونه. پس جوابم رو بده عزیزجون. فقط کنجکاویه. شما دو تا کجا همدیگر رو دیدید؟ چند وقته مرغ عشقید؟»
«بو» فریاد کشید: «جوابش رو نده. هی داچ، کاری به کارش نداشته باش، دنبال دلیل می گردی؟ خب، من همه دلیل های عالم رو جمع می کنم تا معلوم بشه که سوراخ نجاستی.»
آقای شولتس گفت: «آ، آه، این حرف ها خیلی بده، جلوی این خانم، و این بچه؟ نه، نه، این جا زن و بچه هست بو.»
«می دونی چی صداش می زنند، نیم بشکه، داچِ نیم بشکه.» و قاه قاه خندید. «هرکس یک اسمی داره، این هم اسم اونه. داچ نیم بشکه. با این جوشونده تقلبی که اسمش رو گذاشته آبجو به همه چیز رسیده امّا پول خرج کردن براش مثل جون کندنه. پولش از پارو بالا می ره، امّا حساب یک پاپاسی رو داره. این دم و دستگاه عریض و طویل: انبار آبجو، اتحادیه، سیاست بازار؛ اون وقت طوری رفتار می کنه انگار یک شکلات فروشی رو می چرخونه. درست نمی گم نیم بشکه؟»
آقای شولتس متفکّرانه سر تکان داد، «همه حرف هات قبول. امّا من این جام و تو اون جا و کارت تمومه. روراست آقای بو واینبرگِ لفظ قلم، حالا دلت می خواست کدوم یکی بودی؟»
بو گفت: «مادربه خطا، پدر پاانداز رذل، ولدزنای حروم زاده.»
آقای شولتس گفت: «نه، بو.» به بالا نگاه کرد، دست هایش را به حالت دعا بالا گرفت و استغاثه خاموشی از آسمان کرد. بعد به سوی «بو» برگشت و بناگاه دست هایش را به پایین رها کرد. زیر لب گفت: «تسلیم. من باختم. ببینم ایروینگ اون پایین اتاقک خالی داریم؟» ایروینگ گفت: «اتاقک عقب. اون ته.»
«ممنون. خُب خانم لولا. لطف می فرمایید؟» و انگار در مجلس رقص باشند دستش را به طرف او دراز کرد. دختر نفس نفس می زد، زانوهایش را در بغل گرفت و خود را جمع و مچاله کرد طوری که آقای شولتس لحظه ای به کف دست خود نگاه کرد گویی می خواست بداند چه چیز آن این قدر زننده است. آن وقت همگی نگاهی به دست هایش انداختیم. «بو» با غیض و غضب به او زل زده بود و همین طور که سر و صدای خفه غریبی می کرد برای دریدن طناب های ایروینگ چنان به آب و آتش می زد که خون می خواست از گوش و گردنش فواره بزند. ایروینگ سرخ شده بود. آقای شولتس انگشت های زمختی داشت و بین شست و انگشت سبابه گوشت آورده بود. ناخن هایش باید مانیکور می شد. موی پراکنده سیاه از پس هر بندانگشت روییده بود. ضربه ناگهانی سنگینی حواله پای دختر کرد که جیغش درآمد و بعد مچ دستش را گرفت و کشید و در حال برگشت با «بو» رو در رو شد.
بی آن که به او نگاه کند گفت: «می بینی خانم کوچولو نمی خواد ختمش کنه. خب ما این کار رو براش می کنیم، جورش رو می کشیم تا دلش آروم بگیره.»
بعد دختر را به طرف عرشه هل داد. شنیدم که روی پله ها کشیده می شد و جیغ می کشید، آقای شولتس گفت که خفه شود؛ و آن گاه شیون کشیده خفیف و صدای برهم خوردن در به گوش رسید. و تنها باد بود و صدای چرخش آب.
مستاصل بودم. هم چنان روی نیمکت خم شده و با دست هایم آن را چسبیده بودم و غرش موتور تا مغز استخوانم رسوخ می کرد. ایروینگ حنجره ای صاف کرد و از پل به طرف اتاق فرمان بالا رفت. حالا من مانده بودم و بو واینبرگ که سرش در خلوت این عذاب پایین افتاده بود. این صحنه را دوست نداشتم برای همین رد ایروینگ را گرفتم و از پل بالا رفتم. پله پله و عقب عقب. در نیمه راه میان عرشه و دریچه پا سست کردم و همان جا کز کردم، چرا که ایروینگ سر صحبت را با ملوان باز کرده بود. دقیق شدم، آن بالا تاریک بود، و فقط نور قطب نما یا وسیله ای مثل آن دیده می شد، و دیدم که صحبت کنان از فراز دماغه به دریا نگاه می کردند و قایق به مقصد بعیدش نزدیک می شد.
ایروینگ با صدای خشک و خشنش گفت: «می دونی خلاصه به آب زدم. تو دارودسته «بیل» قایق های تندرو می روندم.»
ـ که این طور؟
ـ آره. چندین سال می گذره، فکر می کنم دَه سال. قایق های خوبی داشت. موتورهای «لیبرتی» روشون بود. با بار ساعتی سی و پنج گره.
ـ همینه که می گی، اون قایق ها رو می شناسم. «مری بی»(۱۶) رو یادم هست یا «بتینا»(۱۷) رو.
ـ درسته، «کینگ فیشر»(۱۸)، «گل وِی»(۱۹).
بو واینبرگ از توی لاوک گفت، «ایروینگ.»
ـ می اومدند همین جا. به «روُ»(۲۰). جنس ها رو بار می زدند و پلک برهم می زدی به «بروکلین»(۲۱) یا «کانال استریت»(۲۲) برمی گشتند.
«همینه که می گی. ما اسم و شماره داشتیم. می دونستیم قایق بیل کدومه و ردّ کدوم قایق رو می شه گرفت.»
ایروینگ گفت، «عجب!» و تا جایی که در تاریکی می شد دید که کلامش با نیم لبخندی همراه بود.
ملوان گفت، «همینه که می گم. اون روزها یک «کاتر» می روندم سی.جی.دو ـ هشت ـ دو.»
ایروینگ گفت، «این تن بمیره؟»
«همینه که می گم. پسر، لعنتی یک ناوبان یکِ زپرتی صدچوب بالاتر نصیبش می شد.»
«بو» فریاد کشید «ایروینگ! محض رضای خدا!»
ایروینگ گفت: «حواسش به همه چیز بود. از این کارش بود که خوشم می اومد. هیچ چیز رو به امان خدا رها نمی کرد. سال که نو شد دیگه پول نقد بی پول نقد. همه کار با کارتِ اعتباری مثل نجیب زاده ها.»
و بعد شنیدم که گفت: «چیه، بو؟»
«من رو بیار بیرون ایروینگ. التماس می کنم. یک گلوله تو مغزم خالی کن.»
ایروینگ گفت: «نمی تونم بو، نمی تونم این کار رو بکنم.»
«دیوونه است، جنون داره، داره من رو عذاب می ده.»
ایروینگ به ملایمت گفت: «متاسفم.»
«میک» با او بدتر تا کرد. من مامور «میک» شدم. و فکر می کنی با اون چی کار کردم، این طوری از شست هاش آویزونش کردم؟ فکر می کنی منتظر جون کندنش شدم؟ نه راحتش کردم، بنگ، و خلاص. از روی دلسوزی این کار رو کردم، «دل ـ سو ـ زی»، بی رحمانه این کار رو کردم. و این کلمه آخر با هق هق آمیخت. ایروینگ از سر ملامت گفت، «اگه بخوای نوشیدنی بهت می دم. می خوای؟»
بو هق هق گریه می کرد و انگار چیزی نمی شنید. و در این بین ایروینگ رفته بود.
ملوان رادیو را روشن کرد و موج را آن قدر چرخاند تا صداهایی به گوش رسید. صدا را کم کرد. صداها موزون بود. یک عده چیزهایی می گفتند، بقیه جواب می دادند، تایید وضعیت می گرفتند.
ایروینگ به ملوان گفت، «کار تمیزی بود، کار خوبی بود. هیچ وقت دریازدگی نداشتم. کیف می کردم. عشقم این بود که جخ همون جا و همون وقت که باید پهلو بگیرم.»
ملوان گفت: «همینه که می گی.»
ایروینگ گفت: «من بچه سیتی آیلندم(۲۳)، چسبیده به یک بارانداز به دنیا اومدم. اگه خراب این کار نمی شدم می رفتم نیروی دریایی.»
بو واینبرگ شیون می کرد: ماما. بارها و بارها، ماما، ماما.
ایروینگ گفت: «یک شب که کار کردم گرفتارش شدم. قایق ها رو اون جا توی لنگرگاه خیابان صد و سی و دوم نگه می داشتیم.»
ملوان گفت، «همینه که می گی.»
ـ درست آفتاب نزده از «ایست ریور»(۲۴) بالا می اومدی. «سیتی» خوابِ خواب بود. اوّل خورشید رو روی تن مرغ های دریایی می دیدی، که سفید می شدند. اون وقت نوک «دروازه دوزخ» رنگ طلا می گرفت.

نظرات کاربران درباره کتاب بیلی بتگیت