فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب تجربه‌های کوتاه ۱۸

کتاب تجربه‌های کوتاه ۱۸
روح داروثی دینگلی

نسخه الکترونیک کتاب تجربه‌های کوتاه ۱۸ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب تجربه‌های کوتاه ۱۸

وایل امسال، مرضی در این شهر لانسستون پیدا شد، و تعدادی از شاگردان من بر اثر آن جان باختند. یکی از کسانی که این بیماری به زانو در آورد، جان الیوت بود، پسر ارشد جناب آقای ادوارد الیوت اهل ترهرس، جوانی تقریباً شانزده‌ساله، ولی فوق‌العاده شایسته و پُراستعداد. در مراسم عزاداری او، که روز بیستم ژوئن ۱۶۶۵ برگزار شد، به درخواست خاص خودش، من موعظه کردم. در گفتار خویش، برای تکریم خاطره‌ی او نزد آن‌هائی که می‌شناختندش، سخنی چند در نیکی‌های جوان نجیب‌زاده بگفتم؛ و، بدین وسیله، خواستم نوباوگانی که با او به مدرسه رفته بودند، و پس از وی نیز می‌رفتند، وی را سرمشق خود سازند. پیرمردی متشخص، که آن‌وقت در کلیسا بود، بسیار تحت‌تأثیر گفتار من قرار گرفت، و شنیده شد که عبارتی از ویرژیل را که در سخن خود به کار بردم، آن شب چندین‌بار بر زبان آورد: پسر خود شایان سرایش بود

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.47 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۴ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب تجربه‌های کوتاه ۱۸

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

اوایل امسال، مرضی در این شهر لانسستون پیدا شد، و تعدادی از شاگردان من بر اثر آن جان باختند. یکی از کسانی که این بیماری به زانو در آورد، جان الیوت بود، پسر ارشد جناب آقای ادوارد الیوت اهل ترهرس، جوانی تقریباً شانزده ساله، ولی فوق العاده شایسته و پُراستعداد. در مراسم عزاداری او، که روز بیستم ژوئن ۱۶۶۵ برگزار شد، به درخواست خاص خودش، من موعظه کردم. در گفتار خویش، برای تکریم خاطره ی او نزد آن هائی که می شناختندش، سخنی چند در نیکی های جوان نجیب زاده بگفتم؛ و، بدین وسیله، خواستم نوباوگانی که با او به مدرسه رفته بودند، و پس از وی نیز می رفتند، وی را سرمشق خود سازند. پیرمردی متشخص، که آن وقت در کلیسا بود، بسیار تحت تاثیر گفتار من قرار گرفت، و شنیده شد که عبارتی از ویرژیل را که در سخن خود به کار بردم، آن شب چندین بار بر زبان آورد:

پسر خود شایان سرایش بود

دلیل توجه مفرط این آقای محترم به این شخص آن بود که او را به یاد پسر خود انداخت، که در حدود همان سن وسال را داشت و، تا همین چند ماه پیش، اخلاق و رفتارش همانند آقای الیوتِ جوان پسندیده بود، ولی تازگی ها، در نتیجه ی تصادفی عجیب، مایه ی نومیدی کامل پدر شده بود و انتظار بهبود او نمی رفت.
مراسم عزاداری که تمام شد، هنوز پا از کلیسا بیرون ننهاده، دیدم این پیرمرد محترم در نهایت ادب پیش آمد، و با سماجتی فوق العاده، و به رغم تمایل من، چیزی نمانده بود به زور وادارم کند همان شب به خانه ی او بروم، که آقای الیوت مداخله کرد و بهانه آورد که با من همه ی روز کار دارد، و گفت، حق اش را حاضر نیست به هیچ کس بدهد.
بدین ترتیب آن روز از بند رستم، ولی ناچار شدم قول بدهم که روز دوشنبه ی بعد به خانه اش بروم. این ظاهراً مشکل را برطرف کرد، اما پیش از دوشنبه دوباره پیغامی دریافت داشتم که اگر ممکن است یک شنبه آن جا باشم. از زیر تلاش دوم هم در رفتم و جواب دادم فرصت ندارم و گرفتار وظایفی هستم که خلایق از من انتظار دارند.
ولی حضرت دست بردار نبود و روز یک شنبه نامه ی دیگری فرستاد که مبادا قرار دوشنبه فراموش ام شود، و برنامه ام را طوری ترتیب دهم که اقلاً دو سه روز پیش او باشم. از این همه اشتیاق و پی گیری، از این همه ادب و نزاکت بی حد، برای یک ملاقات خشک وخالی واقعاً در حیرت بودم، و کم کم به شک می افتادم مبادا در زیر کاسه نیم کاسه ئی باشد. چرا که من با این آقا و خانواده اش نزدیکی و صمیمیتی نداشتم، و آشنایی ام با آن ها بسیاربسیار عادی بود؛ بنابر این نمی توانستم حدس بزنم این فوران دوستی ناگهان از کجا برخاسته!
روز دوشنبه به وعده ی خود وفا کردم و به آن جا رفتم و پذیرایی گرم و پُروپیمانی شدم، هم سنگ با آن دعوت سماجت آمیز. در ضمن به کشیشی از هم سایگی در آن جا برخوردم که وانمود می کرد تصادفی آمده است، ولی از پی آمد در یافتم که آن گونه نبوده است. پس از شام، این برادرِ هم کِسوت به عهده گرفت باغ خانه را نشان من بدهد، و در آن قدم زدن بود که تازه کاشف به عمل آمد که منظور اصلی از آن همه التفات و تعارف چه بوده است.
ابتدا از بدبیاری خانواده به طور کلی سخن گفت، و بعد مثال پسر کوچک تر آن ها را آورد. تعریف کرد این پسر چه جوان امیدبخش و با نشاطی بوده و حال چه افسرده و خِرفت شده است. سپس با حرارت زیاد تاسف خورد که بدخلقی او به طرزی باورنکردنی عقل اش را از میان برده است، چون، گفت، بچه ی بی نوا فکر می کند که ارواح و اشباح وجود او را تسخیر کرده اند، و یقین دارد هر روز در راه مدرسه، در مزرعه ئی حدود نیم میلی این جا، روح پلیدی بر او ظاهر می شود.
در حین گفت وگوی ما، پیرمرد و خانم اش (که مترصد اشاره بودند) سراغ ما آمدند. وقتی نزدیک ما شدند، کشیش مرا به سوی آلاچیق برد، و داستان را بار دگر گفت؛ و آن ها (پدر و مادر جوانک) حرف او را تایید کردند، و در روایت دور و دراز خود بسیار جزئیات دقیق دیگر نیز افزودند. خلاصه، هر سه نظر و اندرز مرا در مورد مطلب می خواستند.
در همان آن نمی توانستم افکارم را درباره ی آن چه گفتند جمع آورم و قضاوتی بکنم، پس جواب دادم، چیزی که جوانک به آن ها گفته عجیب است، ولی باورنکردنی نیست، و من در آن دم نمی دانم چه راجع بدان بگویم یا بیاندیشم، اما چنان چه پسربچه آزادانه با من صحبت بکند، و به رای و مشورت ام اعتماد ورزد، امیدوار ام بتوانم روز بعد نظر خود را به وجه بهتری به آن ها بگویم.
هنوز این را نگفته، دیدم به دام مهرورزی آن ها افتاده ام، چرا که مادر پیر نتوانست بی تابی خود را پنهان دارد و گفت باید فوراً پسرش را صدا بزند. و من به ناچار رضایت دادم، و ما دو تن از جمع جدا شدیم و به باغ میوه ئی در آن نزدیکی رفتیم، و خانم رفت و پسر را آورد نزد من، و او را با من تنها گذارد.
تمایل اصلی هر سه آن بود که مرا متقاعد سازند که بچه تنبل شده و دنبال بهانه می گردد تا مدرسه نرود، یا این که عاشق دختر خدمت کاری شده و خجالت می کشد به زبان بیاورد، یا خودش را برای پدرش لوس می کند تا پول از او بگیرد و لباس نو بخرد و برود لندن و هم چون برادرش در آن جا ول بگردد؛ و بنابر این از من خواهش داشتند که ریشه ی مطلب را بیابم، و بر طبق آن پسر را اندرز بدهم، منصرف سازم، یا نکوهش کنم، و بیش از هر چیز، هرطور شده، او را از فکر و خیال ارواح و اشباح در آورم.
با جوان خیلی زود وارد صحبت های خودمانی شدم، ولی ابتدا سخت مواظب بودم چیزی نگویم از من بیزار شود، بل که با سخنان گرم ونرم دل اش را به دست آورم و به نهادش راه یابم، نکند بسیار مظنون و خوددار باشد. اما هنوز از مرحله ی نخست نگذشته، از اصل مطلب حرفی نزده، دیدم نیازی به سیاست و تدبیر نیست که خود را در قلب او جا بدهم، و پسر خیلی باز و آشکار و با صداقتی محبت انگیز خود به تاکید گفت به کتاب دل بستگی دارد و منتهای آرزویش این است که دانش مند بشود، و برخلاف آن چه مادرش گفته، به زن جماعت ذره ئی اعتنا ندارد و تنها درخواستی که از پدر و مادرش دارد این است که حرف مکرر او را در مورد مزاحمت این زن هنگام عبور از مزرعه باور بکنند. در میان سیل اشک، آزاد و بی پرده به من گفت که دوستان اش نسبت به او نامهربان و بی انصاف اند، نه حرف اش را باور دارند، نه با او هم دردی می کنند؛ و اگر یک نفر به خود زحمت بدهد (و سر در برابر من فرود آورد) و با وی به آن جا برود، چه بسا پی ببرد که این چیز درست است، و قال کنده شود.

نظرات کاربران درباره کتاب تجربه‌های کوتاه ۱۸