فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب زنان در روزگارشان

کتاب زنان در روزگارشان
تاريخ فمينيسم در غرب

نسخه الکترونیک کتاب زنان در روزگارشان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۲۳,۰۴۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب زنان در روزگارشان

از بی‌عدالتی و ستمی که جوامع غربی و خشونتی که کلیسا در قرون وسطی در حق زنان روا داشته است بگذریم، بسیاری موج اول فمینیسم را در ارتباط با پیشرفت‌های فکری و اقتصادی قرن نوزدهم، به‌ویژه لیبرالیسم و انقلاب صنعتی می‌دانند و بر این نظر تأکید دارند که انقلاب صنعتی با کشاندن کار به خارج از خانه و دادن اوقات فراغت به زنان طبقه متوسط فرصت عملی‌شدن آن ایده را فراهم کرد. در واقع با انقلاب صنعتی جنبش بورژوازی غرب استثمار نیروی کار زنان و دختران جوان را درپیش گرفت و کار سخت و طاقت‌فرسا در کارخانه‌ها و کارگاه‌ها را علاوه بر کار منزل به آن‌ها تحمیل کرد. در سال ۱۷۳۹ ماری کولیه یک زن رخت‌شوی انگلیسی، توصیفی از شرایط کار مضاعف زنان داده است که بسیار به شرایط امروز زنان شبیه است. باید عجله کنیم، چون به خانه که می‌رسیم، کارمان تازه آغاز می‌شود؛ چیزهای زیادی ما را فرامی‌خوانند، کاش ده تا دست داشتیم و به کارشان می‌گرفتیم. کودک را با نهایت مراقبت می‌خوابانیم و همه چیز را برای آمدن تو آماده می‌کنیم: تو غذایت را می‌خوری و بی‌درنگ به رختخواب می‌روی، و تا روز بعد تن و بدن خود را می‌آسایی. اما ما! افسوس! خواب خوشی نخواهیم داشت، چون کودک بیدار می‌شود و گریه سر می‌دهد، و روز بعد، با دمیدن سپیده‌دم، باز وقت کار در مزرعه است.

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 4.61 مگابایت
  • تعداد صفحات ۶۰۳ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب زنان در روزگارشان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فصل اول : درآمدی بر فمینیسم و مردسالاری

زمانی که در حال نوشتن این کتاب بودم، دخترم آخرین نسخه مجله میس (Ms.) را برایم خرید، که بخش اصلی آن به مقاله ای با عنوان «۵۰ راه فمینیست بودن» اختصاص داشت. مقاله حاوی تصاویر و توضیحاتی بود درباره پنجاه نفر و در جایی از آن نوشته شده بود: «زیبایی جنبش ما آن است که خیلی تغییر می کند... مدام در حال حرکت، تحول و رشد است... اگر می خواستیم تمام صفحات تمام شماره های مجله را برای ۲۲ سال آینده اختصاص دهیم به توصیف راه های زیادی که برای به کار بستن فمینیسم وجود دارد باز هم جا کم می آوردیم و نمی توانستیم همه چیز را بگوییم.»(۱)
با خود گفتم چطور می توانم چنین رویکردی را با تاریخ فمینیسم پیوند دهم. آیا می توانستم درباره آن پنجاه راه، یا بگوییم پانصد راه، «فمینیست بودن» بنویسم؟ مشکلات مربوط به اصول و مبانی به کنار، امیدوار بودم این کتاب بتواند تحرک و تغییرپذیری فمینیسم را در گذر زمان نشان دهد. می خواستم تمامی راهبردهای گوناگونی را که زنان، در ذهن یا در عمل، برای به چالش کشیدن سلطه مردان ابداع کرده بودند دسته بندی و ارزیابی کنم.
بااین حال، پیش از تعیین محدوده های بررسی لازم بود در مورد دو مسئله تصمیم بگیرم. اول این که، چگونه به موضوعاتی بپردازم که بحث های امروز متفکران فمینیست را تشکیل می دهد، مثلاً اهمیت نسبی تفاوت ها یا شباهت ها میان زنان، یا لزوم سنجش دیدگاه های نظری مخالف با یکدیگر. دوم، مسئله نگاه به گذشته از دریچه دغدغه های امروز بود. چگونه می توانستم فمینیسم را به گونه ای تعریف کنم که در طول زمان معنادار باشد و درعین حال، حق مطلب را نسبت به شرایطی که گزینه های پیش روی افراد را محدود می کردند ادا کنم.
نتوانستم راه ساده و قانع کننده ای برای حل هیچ یک از دو مسئله فوق بیابم، و به این نتیجه رسیدم که این کار در ابتدای تحقیق دست و پایم را خواهد گرفت. به همین دلیل تصمیم گرفتم تمام موارد محتملی را که صفت «فمینیست» درباره شان به کار می رفت، و افراد و جنبش های بسیار متنوعی را دربر می گرفت، مورد بررسی قرار دهم. قصد بر این بوده که حاصل این کار هم تحلیل متفکران و فعالان عمده و هم ترکیبی از یک شیوه تازه و سنت پرشور پژوهش تاریخی باشد.

یافتن فمینیسم

هر فمینیستی فمینیسم شخصی خود را دارد.

مادلین پله تیه(۱)، ۱۹۰۸

من خودم هرگز نتوانسته ام بفهمم که فمینیسم دقیقا چیست، فقط می دانم که هر وقت نظراتی می دهم که مرا از یک آدم پَپه یا روسپی متمایز می کند، به ام می گویند فمینیست.

ربکا وست(۲)، ۱۹۱۳

یک موضوع مهم در فمینیسم معاصر بحث بر سر تفاوت است. برای مثال، تمایل زنان سفیدپوست طبقه متوسط به این که در سخنان خود «ما» را به تمام زنان تعمیم دهند، با اعتراض زنان رنگین پوست روبه رو شده است. مسئله این است که باید هم زمان، هم اختلافات میان زنان را به رسمیت شناخت و هم سرکوب گروه زنان را توضیح داد. چگونه می توانیم به تجربیات مشترک میان زنان به قدر کافی بها دهیم و درعین حال به وجوه تمایز آن ها نیز احترام بگذاریم؟ جنسیت رشته پیوند محکم تری است یا طبقه یا نژاد؟ آیا این سخن یکی از فمینیست های معاصر درست است که «هر زنی در جهان، فارغ از طبقه، نژاد، سن، قومیت و ملیتش، با هر زن دیگری مشترکات بیش تری دارد تا با هر مردی»؟(۲)
این ادعای فمینیست های سفیدپوست طبقه متوسط است که در حرکت های سازمان یافته فمینیستی دستِ بالا را داشته اند. درواقع، بسیاری از متفکران بر این عقیده اند که به رسمیت شناختن زنان به منزله یک گروه سرکوب شده اجتماعی پیش شرط ظهور نظریه فمینیستی بود. جون کسل(۳)در تحلیل خود از جنبش های زنان در امریکا در دهه ۱۹۷۰ نوشت: «هنگامی که آگاهی زنی ارتقا می یابد، خود و دیگر زنان را به مثابه اعضای یک گروه تحقیرشده می بیند و خود را به تغییر این شرایط متعهد می کند.» به نظر کسل، برای دستیابی به چنین دیدی، زنان باید از وابستگی های اولیه خود به مردان، یعنی خانواده، طبقه، نژاد یا فرهنگ رها شوند. آنان باید به جای تحقیر یا برترشمردن زنان دیگر، خود را «بخشی از یک گروه متشکل از زنان»(۳) ببینند. دیدگاه کسل، هرچند منطقی به نظر می رسد، فرض را بر این قرار می دهد که جنسیت را می توان از دیگر بخش های هویت یک زن جدا کرد. این فرض چشم انداز کسی را انعکاس می دهد که هویت طبقاتی و قومی اش مشکل ساز نیست، چون از موقعیت برتر برخوردار است. در مقابل، به واکنش باربارا امرسون توجه کنید، هنگامی که از او خواسته شد با ارائه خاطرات خود در تهیه کتابی درباره سال های اولیه جنبش زنان امریکا مشارکت کند. او بدون هیچ اشاره ای به فمینیسم فقط فعالیت های خود را در زمینه حقوق بشر ذکر کرد. او گفت: «من اول یک زن افریقایی ـ امریکایی ام. به خوبی می دانم که بسیاری از زنان اول جنسیت شان را می بینند و حس می کنند، یعنی اول به جنسیت شان فکر می کنند، بعد به نژادشان. در مورد من این طور نیست.»(۴)
تفکر کسل معرف ویژگی های موج اول فمینیسم، یعنی جنبش های سازمان یافته زنان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. برای مثال، نلی روسه(۴)، فعال فرانسوی، معتقد بود که زیر سایه مردسالاری همه زنان تجربه های مشابهی دارند. او در سال ۱۹۰۴ نوشت: «در میان ما ’طبقه حاکم‘ یا ’طبقه ممتاز‘ وجود ندارد. همه ما می توانیم علیه جامعه کنونی اعلان جنگ کنیم، چون همه ما کم وبیش تباه شده ایم، تن های ما، قلب های ما، وجدان های ما قربانی ددمنشی قوانین این جامعه شده است. زنان اشراف گرفتار بدرفتاری ددمنشانی شاهوارند؛ زنان بورژوا اموال شان مصادره شده؛ زنان کارگر از دستمزدهای ناچیز جان شان به لب رسیده.»(۵) چند سال بعد آن کنی(۵)، اصلاح طلب انگلیسی، همین حرف را تکرار کرد: «هیچ ملیتی، هیچ مرام سیاسی، هیچ تمایز طبقاتی، یا هر نوع تفاوت دیگری ما زنان را از یکدیگر جدا نمی کند.»(۶)
امروز نیز برخی فمینیست ها این دیدگاه «ذات گرایانه» را دنبال می کنند. به عقیده آنان، زنان برخی ویژگی های ذاتی مشترک دارند. برای مثال، زنان در روابط با دیگران و احساس مسئولیت نسبت به آن ها پا می فشارند. آنان یاد می گیرند که برای سهیم شدن و پرورش دادن، همکاری و پیوند ارزش قائل شوند. این ارزش ها ممکن است به صورت حمایت وسیع از کاندیداهای سیاسی مدافع صلح یا محیط زیست ظاهر شوند؛ و یا بازتاب خود را در علوم و پزشکی بیابند که به طور سنتی مردانه شناخته شده اند. به نظر باربارا مکلینتاک(۶)، زیست شناس برنده جایزه نوبل در سال ۱۹۸۳، پژوهش علمی مستلزم رابطه ای پیچیده میان خویشتن انسان و موضوع مورد مطالعه، یا میان ذهن و طبیعت است. به دلیل اهمیتی که زنان به روابط می دهند، دیدگاه کل نگرانه ممکن است برای آنان طبیعی تر باشد. البته باید توجه کنیم که ــ به رغم نظر برخی فمینیست های معاصر ــ این ارزش ها لزوما به طبیعت زنانه ربط ندارند بلکه آن ها را می توان حاصل تجربه اجتماعی جنسیتی دانست، که طی آن ها دختران یاد می گیرند که شخص گرا باشند و پسران تشویق می شوند که اشیاء و موضوعات را دستکاری کنند، از آن ها فاصله بگیرند تا بتوانند آن ها را بکاوند یا بر آن ها مسلط شوند.
سایر فمینیست ها با این پافشاری بر ویژگی های مشترک مخالف اند و در عوض تاکید می کنند که هر گونه عمومیت بخشیدن به تجربه های زنان، گوناگونی آنان را نادیده می گذارد. دو مورخ از تحقیقات خود درباره فمینیسم فرانسوی اوایل قرن نوزدهم نتیجه گیری می کنند که: «باید اعتراف کنیم که نمی توانیم حقیقتا بدانیم زنانی که با ما متفاوت اند ــ یعنی زنان سایر نژادها، قومیت ها، مذاهب، طبقات اجتماعی و گرایش های جنسی ــ چه احساسی نسبت به سرکوب دارند. همچنین نمی توانیم همین را در مورد زنان در زمان های گذشته بدانیم.»(۷) نشان دادن این که نلی روسه، در نقل قول پیش گفته، در مورد انکار «طبقات ممتاز» در میان زنان اشتباه می کند آسان است. در اوایل قرن بیستم، در همان زمان که روسه قلم می زد، بیش تر زنان طبقه بالا و طبقه متوسط خدمتکار زن داشتند و فکر می کردند که باید داشته باشند. به همین ترتیب، آن کنی و همکاران فمینیست او در بریتانیا، بی هیچ تاملی، خود را برتر از زنان آسیایی می دانستند و آنان را ضعیف و خوار می شمردند. به ندرت فمینیست هایی با پیشینه روسه و کنی پیدا می شدند که خود را سرکوب گر زنان دیگر بدانند، اما در همان زمان اصلاحگر افریقایی ـ امریکایی معاصر آن ها، فرانسیس الن واتکینز هارپر، با اتکا به تجربه های خود می دانست که «سیاه پوست بودن به این معنی است که هر فرد سفیدپوستی، حتی یک زن طبقه کارگر، می تواند در مورد تو تبعیض روا دارد.»(۸)
این مسئله پیامدهای مهمی برای چگونه نوشتن تاریخ فمینیسم دارد. از آن جا که زنان رنگین پوست یا زنان طبقه کارگر سرکوب های متعددی را تجربه می کنند، سرکوب جنسی ممکن است برای آن ها به آن اندازه مهم نباشد که برای زنان سفید طبقه متوسط اهمیت دارد. فمینیست های چیکانا(۷)، سیاه پوست و آسیایی ـ امریکایی درواقع آشکارا فمینیسمی را که از مسائل جنسیتی فراتر نرود، رها کرده اند. آیا نمی توان گفت که تنها خوشبخت ترین زنان این امتیاز را یافته اند که بر سرکوب جنسیتی تمرکز کنند و بنابراین عنوان فمینیست را در طول تاریخ به خودشان بدهند؟ به این ترتیب، آیا تاریخ فمینیسم در غرب درواقع طرحی نخبه گرایانه نیست؟ آیا چنین طرحی می تواند همخوان با فهمی از فمینیسم باشد که آن را جنبشی برای چالش با تمام بی عدالتی ها می داند؟ پس آن گاه چه چیزی هست که موضوعی فمینیستی نباشد؟
هرچند فمینیسم غربی قطعا بر تجربه های زنان نسبتا ممتاز متمرکز شده، به نظر من خیلی ساده اندیشی است اگر بخواهیم آن را به لحاظ تاریخی جنبشی صرفا متعلق به طبقه متوسط بدانیم. این درست است که بیش تر فعالان نسبتا مرفه بودند. درواقع، غالبا آگاهی از امتیازهای مردان خویشاوندشان ــ برای مثال، امکانات تحصیلی ای که برای برادران شان موجود بود و برای آنان نبود ــ حس بی عدالتی جنسیتی را در آنان برمی انگیخت. درهمین حال، وابستگی اقتصادی خودشان آنان را آسیب پذیر می ساخت. بسیاری از آن ها خط ظریفی را که میان طبقات متوسط و طبقات پایین و حتی فقر یا تهیدستی کشیده شده بود شخصا تجربه می کردند.
در برخی کشورها، مانند ایالات متحده و انگلستان، اعضای تشکیل دهنده جنبش های فمینیستی نسبتا ناهمگون بودند. بااین حال، این نیز صحیح است که زنانی که از تفاوت های طبقاتی بیش تر آگاه بودند معمولاً نمی خواستند خود را فمینیست بنامند. این گرایش حتی هنگامی که آگاهانه در مقابل سرکوب جنسیتی مبارزه می کردند دیده می شد. این زنان خود را سوسیالیست می دانستند و غالبا فمینیست ها را بزرگ ترین دشمنان خود قلمداد می کردند، زیرا به نظرشان فمینیسم مبارزات طبقاتی کارگران در مقابل سرمایه داری را بی اهمیت می شمرد. آیا این زنان را نیز باید در تاریخ فمینیسم وارد کرد؟ زنان کارگری را که برای بهبود وضعیت مادی خود و خانواده شان جنگیدند چطور؟ محرومیت آن ها از تحصیلات بالا و مالکیت برای آنان جای اعتراضی علیه قوانین ناعادلانه مالکیت یا موانع بر سر تخصص های حرفه ای، که هر دو از دغدغه های سنتی فمینیستی بود، باقی نمی گذاشت؛ اما آن ها نیز حول مسائل اقتصادی به سازمان دهی پرداختند. آیا باید زنان فرانسوی ای را که در قرن هفدهم به ماموران مالیاتی حمله بردند و آن ها را لت وپار کردند فمینیست به حساب آورد؟ زنان خانه دار و کارگران نساجیِ ساکن بارسلونا را که در سال ۱۹۱۸ علیه گرانی تظاهرات کردند چطور؟ یا زنان افریقایی تبار امریکایی و کانادایی را که به اجتماعات خود خدمات می دادند؟ یا زنان یهودی ساکن تورنتو را که در زمان رکود بزرگ اقتصادی گوشت های حلال را به علت گرانی تحریم کردند؟ همان طور که دیگران نیز اشاره کرده اند، فمینیسم می تواند به صورت «شکل پنهانی از اقدام تخریبی برای حمایت از خانواده ها و جمع های محلی، به جای تضعیف کردن شان»(۹) نمایان شود. پس آیا می توان تاریخ فمینیسم را صرفا تاریخ فعالیت های سیاسی زنان در طول تاریخ شمرد؟
برخی تاریخ نگاران با تمایز قائل شدن میان انواع گوناگون فعالیت سیاسی درصدد حل این مسائل برآمده اند. برای مثال، تما کاپلان ریشه فعالیت زنان خانه دار بارسلونا را در آگاهی زنانه می داند نه آگاهی فمینیستی، زیرا آنان بر اساس نقش های جنسیتی سنتی عمل می کردند. انگیزه آنان، در مقام مادر و همسر، خوشبختی خانواده های شان بود. نانسی کات برای مشخص کردن آن دسته از فعالیت های زنان که از احساس تعلق به یک گروه نشئت می گیرد، که احتمالاً با نژاد یا طبقه مشخص می شود، مقوله دیگری به نام آگاهی اجتماعی یا گروهی را اضافه می کند. فعالیت های زنان سیاه پوست در داخل اجتماعات شان، یا حمایت زنان کارگر از فعالیت های اتحادیه ایِ شوهران شان می تواند در این دسته بندی گنجانده شود. اما نکته جالب توجه این است که زنانی که برانگیزاننده آنان آگاهی زنانه یا آگاهی گروهی است، ممکن است به شیوه هایی متوسل شوند که با نقش های جنسیتی یا توقعات گروه از آنان مطابق نباشد. کات می گوید برای تمایز فعالیت های سیاسی زنان از فمینیسم، «فمینیسم باید به چیزی بیش از ورود زنان به صحنه اجتماعی اطلاق شود... [ یعنی]، یک نیت [ اعلام شده] برای برهم زدن مراتب جنسیتی.»(۱۰) بااین حال، انکارناپذیر است که در جوامع محافظه کار فرانسه یا آلمان در اواخر قرن نوزدهم درخواست های زنان برای ورود به صحنه اجتماعی فمینیستی بود. بنابراین، بررسی موقعیت های خاص بسیار تعیین کننده است. اگر فمینیسم به معنای اولویت دادن فشارهای جنسیتی بر سایر فشارها یک راهبرد برای تحول اجتماعی است، بررسی این که چرا و تحت چه شرایطی فعالیت های زنان فمینیسم تلقی می شود بسیار اهمیت دارد.

رویکردهای نظری

یکی دیگر از مسائل مهم فمینیسم معاصر، در کنار بحث بر سر تفاوت های میان زنان، ارزیابی انواع گوناگون فمینیسم است. امروز فهرست انواع فمینیسم موجود سرگیجه آور است: فمینیسم لیبرال، انصاف خواه، هوادار حقوق برابر یا طبیعی، فمینیسم مارکسیستی، فمینیسم سوسیالیستی (که به دوشاخه فمینیسم نظریه نظام های وحدت یافته و دوگانه تقسیم می شود)، فمینیسم رادیکال، فمینیسم انقلابی، فمینیسم اصلاح طلب، فمینیسم فرهنگی، فمینیسم اگزیستانسیالیستی، فمینیسم روان کاوانه (با دو شاخه فمینیست های هوادار نظریه لاکان و هوادار نظریه رابطه با اُبژه)، فمینیسم پسامدرن، فمینیسم جهان سوم، فمینیسم سیاه پوستان، فمینیسم یهودی، فمینیسم آسیایی، فمینیسم چیکانا (با شاخه های احتمالی چیکانای لیبرال و ملی ـ فرهنگی، و شورشی)، فمینیسم کشاورز، فمینیسم جایگاه محور یا بقامحور، و تازه این فقط به بعضی از فمینیسم های محتمل اشاره دارد. در گذشته نیز فمینیسم هایی وجود داشته است. کاترین آنتونی در سال ۱۹۱۵، تنها برای جنبش های زنان در آلمان این شاخه ها را بر شمرد: فمینیسم سوسیالیست، فمینیسم بورژوا، فمینیسم محافظه کار، فمینیسم میانه رو، فمینیسم رادیکال، فمینیسم مسیحی و بی طرف، فمینیسم سالخوردگان و فمینیسم جوانان، فمینیسم حق رای و فمینیسم فمینیستی. آیا ما می توانیم به خوش بینی او باشیم که معتقد بود این شاخه شاخه شدن «تنها دردهای فزاینده یک هم پیمانی سالم است»؟(۱۱)
شاید مهم ترین تمایز نظری امروز با پیشینیان در سال های گذشته تمایز میان فمینیسم لیبرال، انصاف خواه، یا هوادار حقوق برابر از یک سو، و فمینیسم فرهنگی از سوی دیگر باشد. فمینیسم لیبرال، انصاف خواه، یا هوادار حقوق برابر در دوران روشنگری قرن هجدهم به وجود آمد. آن چه امروز فمینیسم فرهنگی می خوانیم شبیه همان چیزی است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم فمینیسم اجتماعی یا مادرانه نامیده می شد. برخی ادعا می کنند که فمینیسم همواره میان این دو قطب در نوسان بوده است، و البته برای این ادعا دلیل هم می آورند. تفاوت این ها چیست، و چرا این تفاوت مهم است؟

نظرات کاربران درباره کتاب زنان در روزگارشان

کتاب فوق العاده ای هست. میشه گفت جامع ترین کتاب درباره ی فمینیسم در ایران است. تاریخ کامل و توضیحات دقیق. به کسانی که تمایل دارند درباره ی تاریخ آزادی خواهی زنان مطالعه داشته باشند حتما پیشنهاد میکنم. با مطالعه ی این کتاب میتوانید وقتی در جمع دوستان یا آشنایان درباره حق زن صحبت می شود شما با ارجاع به این کتاب به طور علمی از حق خود دفاع کنید و از مثال های تلاش زنان در طول تاریخ بهره ببرید ممنون از فیدیبو
در 2 سال پیش توسط مهسا رفیعیان
دیدگاه اسلام در باره ی زنان یک دیدگاه « موقعیتی » است . اسلام در باره زنان بر اساس شرایط « جزیرة العرب » سخن گفته است اگرچه بعضی هنجارهای جاهلیت را تعدیل کرده است ! اما این را باید دانست که « زن » در جامعه ی عرب جایگاهی نداشته و با دید یک آبژه ی جنسی به آن نگاه می کرده اند کما اینکه الان نیز چندان جایگاهی مانند سایر جوامع ندارد ! بررسی های تاریخی و جامعه شناختی نشان میدهد که زن جامعه ی عرب جاهلی ، گاهأ برهنه و نیمه برهنه بوده و اسلام امر به « پوشش » آنان کرد اگرچه بسیاری در آغاز نتوانستند با آن کنار بیایند. به هر حال ؛ تردیدی نیست که ضمن پذیرش بسیاری اصول و قواعد دینی و مذهبی پذیرفته شده ی ادیان و مذاهب ، باید مقتضیات اجتماعی و فرهنگی جدید را بر اساس توانایی های ذاتی بشر و زنان پذیرفت .
در 6 ماه پیش توسط hemmat
چه خبرتونه؟چه خبرتووونه؟ من چاپیِ این کتابو دو سال پیش بیست و پنج تومن‌ گرفتم! شصت و چهار تومن؟؟؟؟؟ پی دی اف سی و هشت تومن؟ کتابش عالیه ولی این قیمت واقعا غیرمنطقی و زیاده! کتاب یه کالای لوکس مخصوص قشر مرفه نیست.لطفا بس کنید این قیمتای سرسام‌آور رو.
در 3 ماه پیش توسط dia...ft4
نباید کتاب الکترونیکی اینقد گرون باشه، کاغذ که مصرف نکرده!!!
در 2 ماه پیش توسط زینب حمیدی
چند درصد از اهداف بنیانگذاران این جنبش در جامعه خودشان محقق شده اکثر کشورهایی که داد حقوق بشر میزنند خودشان بالاترین آمار تجاوز به زنان را دارند .
در 10 ماه پیش توسط rey...178