فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب تنها در خانه

کتاب تنها در خانه

نسخه الکترونیک کتاب تنها در خانه به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۲,۵۸۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب تنها در خانه

در دهه‌های اخیر، شاغل شدن مادران، کوچک و مستقل شدن خانواده‌ها، افزایش یافتن خانواده‌های تک‌سرپرست و فشارهای اقتصادی باعث شده است تعداد کودکانی که در منزل تنها می‌مانند افزایش یابد. این کودکان باید برای ساعاتی مسئولیت نگهداری از خود و حفظ سلامتی و امنیت خود را در منزل، به عهده داشته باشند. تعداد مراکزی که بتوانند در طول ساعاتی که والدین در منزل نیستند، مسئولیت نگهداری از کودکان را به عهده بگیرند، محدود است و اغلب والدین به دلیل مشکلاتی از قبیل مسافت و هزینه‌های زیاد نمی‌توانند فرزندان خود را به این‌گونه مراکز بسپارند. هرچند بسیاری از متخصصان با تجربه معتقدند که تنها ماندن کودک در منزل انتخاب ایده‌آلی نیست و هیچ‌چیز نمی‌تواند جایگزین کاملی برای نظارت و مراقبت مداوم والدین یا یک بزرگسال مسئول، هوشیار، وظیفه‌شناس و محتاط گردد، اما در شرایطی که چنین مسئله‌ای غیرقابل اجتناب است، والدین می‌توانند برای ارتقا دادن سلامت جسمی و روانی کودکانی که مجبورند ساعاتی از روز را در خانه تنها بمانند، اقدامات زیاد و مفیدی انجام دهند.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.35 مگابایت
  • تعداد صفحات ۷۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب تنها در خانه

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

اگر قرار شد کودکان در خانه تنها بمانند به چه نکاتی باید توجه کنیم؟

طبق تحقیقاتی که تاکنون انجام شده است، تنها گذاشتن کودکان در خانه، امری نیست که بشود آن را به والدین توصیه کرد و درواقع این آخرین راه حلی است که والدین مجبور می شوند برای حل مشکل شان از آن استفاده کنند.
اگر والدین هیچ فرد مناسبی را برای نگهداری از کودک شان پیدا نکنند و این امکان هم برای شان وجود نداشته باشد که او را به مهدکودک بفرستند، و مجبور بشوند به عنوان آخرین راه فرزندشان را در خانه تنها بگذارند، آن هم فقط برای چند ساعت، باید به دو موضوع مهمِ ایمنی جسمی و ایمنی روانی فرزندشان دقت کنند.

الف) ایمنی جسمی:

وقتی قصد دارید کودکی را در خانه تنها بگذارید حتما باید به این نکته توجه کنید که او توانایی مراقبت کردن از سلامت جسمی خود را داشته باشد. کودکانی که در خانه تنها می مانند بیش از هر خطر دیگری در معرض صدمه های جسمی اتفاقی و غیرعمدی هستند؛ حتی در کشورهای پیشرفته نیز این گونه صدمه ها، به تنهایی و بیش از مجموع تمام عوامل دیگر، باعث آسیب دیدگی یا حتی مرگ کودکان می شود.
سالانه ده هاهزار کودک به دلیل چنین آسیب هایی دچار معلولیت های دائمی می شوند و میلیون ها کودک به درمان های اورژانسی نیاز پیدا می کنند.
وقتی فرد بزرگسالی در خانه حضور ندارد که مراقب فعالیت های کودک باشد، احتمال این که کودک کارهای خطرناکی مثل آتش بازی انجام دهد یا با وسایل برقی و بُرنده بازی کند افزایش می یابد.
توانایی کودکان در اجتناب کردن از خطرها کمتر از بزرگسالان است. برای مثال مهارت آن ها برای فرار از آتش کمتر است، یا خطرناک بودن سیم برق بدون پوشش را نمی فهمند. اطلاعات و مهارت کودکان در مورد این که اگر دچار خطر شدند چگونه از آسیب های آن بکاهند، کافی نیست؛ آن ها مهارت هایی مثل فشار دادن محل بریدگی برای قطع شدن خونریزی، ریختن آب سرد روی محل سوختگی، دادن تنفس مصنوعی به فرد غرق شده و... را بلد نیستند.
***
فرزندانی که در خانه تنها می مانند باید آموزش های لازم را ببینند.
***
همچنین عدم نظارت آگاهانه والدین یکی از عوامل مهم خطرساز برای آزار جنسی کودکان است. احتمالاً مهم ترین اثر بالقوه تنها ماندن در منزل این است که آن ها در معرض خطر بیشتری برای آسیب های جسمی و آزار جنسی قرار می گیرند؛ اما نظارت هوشیارانه و آگاهانه یک بزرگسال قابل اعتماد، می تواند میزان ایمنی را افزایش دهد.
عادات ناسالم: خیلی از والدینی که باید ساعاتی از روز، کودکان شان را در منزل تنها بگذارند، فکر می کنند با قفل کردن درِ خانه و این که مانع خروج کودکان شان از منزل شوند، می توانند ایمنی آن ها را تامین نمایند. هرچند این روش می تواند مانع برخی آسیب ها شود، اما متاسفانه از یک سری فعالیت های ارزشمند که معمولاً در ساعات پس از مدرسه توسط کودکان انجام می شود، جلوگیری می کند. ورزش و شرکت کردن در بازی های پرتحرک، و دیگر فعالیت های اجتماعی می تواند عملکرد دستگاه قلب و عروق را بهبود ببخشد، هماهنگی و تعادل عضلانی ـ حرکتی را افزایش دهد و اعتمادبه نفس را تقویت کند. کودکان معمولاً این فعالیت ها را ــ که در افزایش مهارت های اجتماعی آن ها نیز اثر مثبت دارد ــ به صورت گروهی، با هم سن و سالان خود و در ساعات پس از مدرسه انجام می دهند. والدینی که مانع خارج شدن کودکان از منزل می شوند، آن ها را از کسب این تجربه ها محروم می کنند. از طرف دیگر قفل کردن در خانه بر روی کودکان ممکن است خطراتی را برای آن ها ایجاد کند. به عنوان مثال اگر خانه آتش بگیرد، کودک هیچ راه فراری ندارد، یا اگر کودک آسیبی ببیند، مثلاً دست خود را ببُرّد یا زمین بخورد و آسیب ببیند، و دسترسی به والدین نداشته باشد، نمی تواند از کسی کمک بگیرد. هرچند ما فقط کودکانی را می توانیم در خانه تنها بگذاریم که دارای یک سری مهارت های مناسب باشند و آموزش هایی هم در زمینه های لازم دیده باشند، اما به هر صورت احتمال دارد که برای کودک اتفاقی بیفتد که لازم باشد برای حفظ سلامتی خود از امکانات خارج از منزل کمک بگیرد و اگر درِ خانه قفل باشد، کاری از دست او برنمی آید.
***
مهم ترین عامل سوءاستفاده جنسی از کودکان عدم نظارت صحیح والدین است.
***
از طرف دیگر اغلب کودکان وقتی در منزل تنها هستند، وقت خود را به بازی های تک نفری، تماشای تلویزیون، تفریح های ساکن و کم تحرک و خوردن خوراکی می گذرانند. کم بودن فعالیت های بدنی و عدم مشارکت در تفریح های دسته جمعی و پرتحرک، و استفاده کردن از تنقلات پرکالری از شیوه های ناسالم وقت گذرانی است که ممکن است کودک به آن عادت کند و در نتیجه، خطر چاقی و بروز مشکلات قلبی عروقی در او افزایش یابد. این شیوه همچنین مهارت های جسمی و اجتماعی کودک را کم می کند.
***
همه انسان ها گاهی نیاز دارند که در تنهایی و خلوت خود باشند و هر کاری که دوست دارند انجام دهند.
***
از باورهای شایع و اشتباه خانواده ها این است که تصور می کنند یک آموزش کوتاه توسط والدین به علاوه یک آموزش سالانه توسط پلیس و ماموران آتش نشانی در مدرسه می تواند کودکان را به حد کفایت برای مراقبت از خود آماده کند. در حالی که این کافی نیست. اغلب والدین توانمندی کودکان، و اغلب کودکان توانمندی خودشان را برای برخورد با مشکلات مختلفی که ممکن است در منزل رخ دهد، خوب و حتی بالاتر از آنچه هست تصور می کنند، اما بررسی ها نشان داده است که درواقع آن ها تنها دارای بخشی از دانش و مهارت های لازمی هستند که باید داشته باشند.
برخلاف باور عموم مردم، اغلب کودکان آمادگی کافی را برای مراقبت از خود ندارند. در آزمایش های عملی دیده شده است که اغلب آن ها درِ خانه را به روی افراد غریبه باز کرده اند یا در صحبت های تلفنی تنها بودن خود در منزل را برملا کرده اند. بیشتر شیوه هایی که به کودکان آموزش داده می شود تا آن ها را برای مراقبت از خود آماده کند، کافی و موثر نیستند. ارتقای کیفیت و اثربخشی این برنامه های آموزشی می تواند در حفظ سلامت کودکان نقش مهمی داشته باشد.
تحقیقات نشان می دهد که والدین، به اشتباه، نسبت به خطرهای مهمی که کودکان را تهدید می کند کمتر نگران هستند و برعکس در مورد مسائلی که ممکن است به ندرت رخ دهد بسیار نگرانند. به عنوان مثال والدین نگرانی زیادی در مورد بچه دزدی دارند، در حالی که این مسئله شیوع چندانی ندارد ولی در مورد آسیب های جسمی مثل جراحت، سوختگی، برق گرفتگی، شکستگی و... نگرانی کمتری دارند، درحالی که بیشتر کودکان به خصوص اگر در منزل تنها باشند، در معرض این آسیب ها قرار دارند. احتمال این که کودکی بیفتد و پایش بشکند، دستش با آب جوش بسوزد، انگشتش را با چاقو ببُرّد، از پله بیفتد، یا دچار برق گرفتگی شود و... خیلی بیشتر از احتمال دزدیده شدن یا مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفتن اوست.
***
کودکان علاقه دارند هر چیزی را تجربه کنند اما آن ها از عواقب خطرناک برخی تجربه ها بی اطلاع هستند.
***
از طرف دیگر والدین، به اشتباه، توانمندی کودک شان را برای مدیریت مسائل روزمره و موارد اضطراری، بیش از آنچه که هست تخمین می زنند. زمانی که به کودک شان مهارت های حفظ ایمنی را یاد می دهند، بیشتر روی آموزش های نظری تکیه می کنند و کمتر از تمرین های عملی استفاده می نمایند و زمان کوتاهی را به تمرین های عملی اختصاص می دهند و مهارت های عملی کودک را مستقیما ارزیابی نمی کنند. مثلاً به کودک نمی گویند: «به من نشان بده چه کار می کنی اگر...» یعنی:
چه کار می کنی اگر پرده خانه آتش گرفت؟
چه کار می کنی اگر دست برادر کوچکت برید؟
چه کار می کنی اگر غریبه ای در زد و خواست وارد خانه بشود؟
چه کار می کنی اگر لوله آب ترکید و آشپزخانه پر از آب شد؟
و...
***
برای تنها گذاشتن کودک در منزل باید رشد عقلی ـ عاطفی ـ اجتماعی کودک و امنیت منزل و محله در نظر گرفته شود.
***
ارزیابی غلط والدین از توانایی های فرزندان شان باعث می شود که آن ها برای یاری گرفتن از مراکز و موسسات خاص مراقبت از کودکان هزینه ای صرف نکنند، ساعات کاری خود را تغییر ندهند یا از راه های جایگزین دیگر بهره نگیرند.
ب) ایمنی روانی:
مشکلات فکری و عاطفی: کودکان نیازهای فکری و عاطفی ای دارند که لازم است مورد توجه قرار بگیرد، بعضی از این نیازها به شکلی هستند که والدین باید به صورت روزانه به آن ها توجه کنند. گاهی کودکان نیاز دارند برای حل مشکلاتی که در زندگی روزمره با آن ها مواجه می شوند از راهنمایی های یک فرد بزرگسال کمک بگیرند. یعنی کودک باید این امکان را داشته باشد که از والدینش راهنمایی بگیرد. مثلاً: «من کتابم را در مدرسه جا گذاشتم، حالا باید چه کار کنم؟» یا «بچه های کوچه مرا مسخره می کنند و من مجبورم از مسیری که آن ها هستند رد شوم، باید چه کار کنم؟» و... گاهی آن ها نیاز دارند احساسات خود را بیان کنند و اگر در منزل تنها باشند و کسی نباشد که با او صحبت کنند، ممکن است این نیاز آنان برطرف نشود و روند رشد فکری و عاطفی شان دچار مشکل شود.
***
قبل از تنها گذاشتن کودک در منزل باید بدانیم کودکمان چقدر برای مراقبت از خود مهارت دارد.
***
مهم است که والدین زمان هایی که در منزل هستند به این نیازها توجه کنند و سعی کنند آن ها را برطرف نمایند. همچنین ضروری است که برای رفع آن ها از روش های جایگزین استفاده کنند. لازم است تا حد امکان روزانه یا هر چند روز یک بار اوقات مشخصی را برای گفت وشنود با فرزندشان اختصاص دهند و در محیطی صمیمی به نیازهای فکری و عاطفی اش گوش فرادهند. تحقیقات نشان داده است که گاهی وجودحیوانات خانگی نیز در رفع بخشی از نیازهای عاطفی کودک موثر بوده است.
کودکی که از مدرسه به خانه می آید، طبیعی است که بخواهد اتفاقاتی را که در مدرسه افتاده و چیزهایی را که در ذهنش هست، برای کسی تعریف کند؛ و کودکانی که مجبورند بعد از بازگشت از مدرسه چند ساعتی را در خانه به تنهایی بگذرانند، ممکن است احساس کمبود کنند و این فکر در ذهن شان تکرار شود که: «من کسی را ندارم که بتوانم احساسات و افکارم را برایش بگویم.» یا ممکن است مشکلاتی برای کودک پیش آمده باشد که به کمک و راهنمایی یک فرد با تجربه تر نیاز پیدا کند، و وقتی کسی را در خانه نمی بیند که از او کمک بگیرد، احساس کمبود می کند.
***
برای این که والدین بتوانند رابطه خوبی با فرزندشان داشته باشند باید خود را جای او بگذارند و با چشم او به دنیا نگاه کنند.
***
برای حل این مشکل بهتر است والدین امکانی را فراهم کنند که فرزندشان بتواند با والدینش تماس بگیرد، با آن ها صحبت کند، اتفاقات مدرسه را برای شان تعریف کند و مشکلاتش را با آن ها در میان بگذارد و راهنمایی بگیرد. اگر این امکان برای والدین وجود ندارد، سعی کنند فرد دیگری را پیدا کنند که هم کودک به او احساس نزدیکی و صمیمیت کند، هم او توانایی و امکان این را داشته باشد که روزی چند دقیقه با فرزندشان صحبت کند و در صورت لزوم در حل مشکلات فرزندشان او را راهنمایی کند. اما اگر هیچ کدام از این راه ها امکان پذیر نبود، حتما باید والدین وقتی به خانه برمی گردند زمانی را به این مسئله اختصاص دهند، با فرزندشان صحبت کنند و مشکلات او را بشنوند.
والدین باید مراقب باشند که وقتی از سر کار برمی گردند تمام وقت خود را، به آشپزی و انجام دادن کارهای خانه، یا تماشای تلویزیون و خواندن روزنامه نگذرانند. در این صورت حضور داشتن و نداشتن آن ها در منزل تفاوتی نمی کند و باز کودک احساس کمبود و تنهایی خواهد کرد.
والدین حتما باید وقت خاصی را برای فرزندان شان خالی بگذارند. مثلاً بعد از شام، یا بعد از فلان سریال، یا قبل از خواب، بالاخره زمانی را برای صحبت کردن با کودک شان در نظر بگیرند. والدین می توانند قرار بگذارند که هر شب مثلاً از ساعت هشت تا هشت ونیم وقت شان را به طور کامل در اختیار فرزندشان قرار دهند. آن ها باید حتی الامکان همه کارهای خود را تا قبل از آن ساعت انجام داده باشند. مثلاً خریدشان را کرده باشند، آشپزی شان را کرده باشند، خانه را تمیز کرده باشند، روزنامه شان را خوانده باشند و... و در آن نیم ساعت کاملاً متعلق به فرزندشان باشند. نه تلفن جواب بدهند، نه به غذا سر بزنند و نه هیچ کار دیگری بکنند، به این ترتیب کودک این حس را پیدا می کند که فردِ باارزشی است و آن قدر برای والدینش ارزش و احترام دارد که برای او اهمیت قائل شده اند و وقتی را به او اختصاص داده اند. این کار برخلاف تصور عموم، به محیط خانه حالتی رسمی و خشک نمی دهد، بلکه باعث می شود رابطه مناسبی بین والدین و فرزندان ایجاد شود. این زمان باید به سلیقه کودک صرف شود و آنچه فرزندمان علاقه دارد، طی آن انجام پذیرد. والدین باید مراقب باشند که این وقت را صرف نصیحت کردن، کنترل کردن یا درس خواندن با فرزندشان نکنند، مگر این که فرزندشان خودش چنین تقاضایی داشته باشد. این زمان باید به هر شکل که فرزندشان می پسندد صرف شود و والدین سعی کنند بیشتر شنونده باشند نه گوینده. این کار بسیار ساده ای است که هیچ سختی و هزینه ای هم برای والدین ندارد و خیلی از مواقع هم فرزندان در یکی دو دقیقه همه حرف های شان را می زنند و تمام می شود.
***
«زمان خاصی» را برای فرزندتان در نظر بگیرید که فقط ویژه او باشد.
***
اختصاص دادن این «زمان خاص» به فرزندان، مسئله بسیار مهمی است که نباید فراموش شود، اگر والدین به دلیل گرفتاری بیش از حد نتوانند هرروز چنین وقتی را برای فرزندشان بگذارند، اشکالی ندارد، به شرط آن که حتما حداقل هفته ای یک بار، یا دو بار، چنین وقتی را به او اختصاص دهند. این حداقل امتیازی است که والدین می توانند به فرزندشان بدهند. همین که کودک ببیند پدر حداقل نیم ساعت در هفته را در تقویمش علامت زده و به او اختصاص داده، احساس خوبی پیدا می کند، و کمتر احتمال دارد که دچار کمبود عاطفی و احساس تنهایی شود.
نکته مهمی که باید در این زمینه به خاطر سپرد این است که: مهم ترین عامل در رفع نیازهای عاطفی کودک، میزان صمیمیتی است که او با والدینش احساس می کند. بنابراین حتی اگر والدین در دسترس باشند و اوقات زیاد و مکرری را نیز به کودک شان اختصاص بدهند، ولی کودک با آن ها احساس صمیمیت نداشته باشد، نیازهای عاطفی اش برآورده نخواهد شد.
دوران نوجوانی: نوجوانانی که در منزل تنها می مانند بیشتر در معرض خطر رفتارهای ضد اجتماعی مانند مصرف مواد مخدر و رفتارهای جنسی نامناسب قرار دارند. حتی نظارت دورادور یک بزرگسال می تواند از این خطرات بکاهد. نوع نظارت والدین بر فرزندان شان از کودکی به نوجوانی تغییر می کند و نکته مهم این است که در نوجوانی اهمیت نظارت نه تنها کاهش نمی یابد بلکه افزایش هم می یابد، اما روش نظارت باید تغییر یابد.
***
هیچ شرایطی نمی تواند جای مراقبت یک بزرگسال هوشیار و مسئول را بگیرد.
***
یکی از نگرانی های بی مورد والدین از تنها گذاشتن نوجوانان در خانه این است که، آنان در تنهایی نسبت به مسائل جنسی خود کنجکاو شوند و بخواهند آشنایی بیشتری با اعضای بدن خود پیدا کنند، که این اصلاً نگرانی موجهی نیست، و معمولاً نوجوانان در این سن اطلاعات کافی و طبیعی را در مورد این مسائل کسب کرده اند.
باورهای شایع اما اشتباه: یکی از باورهای شایع و اشتباهی که بین مردم وجود دارد، این است که کودکان به دلیل تنها ماندن در منزل حتما دچار آسیب های عاطفی و روانی می شوند. برخی رسانه های جمعی نیز با انتشار مطالبی از بعضی موارد خاص به این باور دامن می زنند.
شکی نیست که برخی کودکان از تنها ماندن در منزل می ترسند. اما اکثریت آنان این گونه نیستند و این مسئله برای آن ها ترس و اضطراب یا احساس تنهایی قابل توجهی ایجاد نمی کند. شایع ترین مشکلی که این کودکان گزارش می کنند این است که در مدت تنها بودن در خانه، حوصله شان سر می رود. این مشکل زمانی بیشتر به چشم می خورد که کودک فعالیت یا تکلیف مشخصی برای انجام دادن ندارد.
گروه زیادی از کودکان اظهار می کنند که از تنها ماندن در منزل لذت می برند. آن ها از این که برای مدت کوتاهی اختیار کامل تمام امور منزل را به عهده دارند و می توانند به فعالیت هایی بپردازند که در زمان حضور والدین اجازه انجام دادن آن ها را ندارند (مثل گوش دادن به موسیقی با صدای بلند و...)، اظهار خوشحالی می کنند. برخی دیگر از این که به این وسیله می توانند مسئولیت های خودشان را انجام دهند و به خانواده خود کمک کنند، احساس بسیار مثبتی دارند.
پژوهش ها نشان داده است که اگر مراقبت از کودک به خود او سپرده شود، می تواند در بهبود روند رشد و تکامل شخصیت او موثر باشد.

در چه شرایطی می توان فرزندان را در خانه تنها گذاشت؟

برای این که فرزندتان را در خانه تنها بگذارید باید به یک سری از خصوصیات او و شرایط حاکم بر زندگی خانوادگی توجه کنید و تنها درصورتی که بیشتر شرایط لازم مهیا باشد می توانید فرزندتان را، آن هم فقط برای چند ساعت، در منزل تنها بگذارید. قبل از این که فرزندتان را در خانه تنها بگذارید باید این موارد را بررسی کنید:
۱. فرزندتان چقدر مسئولیت پذیر است و برای انجام دادن مسئولیت های شخصی، تکالیف مدرسه یا کارهای منزل چقدر جدیت و دقت دارد؟
۲. کودک تان در برخورد با موارد غیرمنتظره و پیش آمدهای ناگهانی چگونه عمل می کند؟
۳. آیا زمانی که کارها طبق روال معمول یا طبق خواست او پیش نمی رود، می تواند آرامش خود را حفظ کند؟
۴. آیا نکات ایمنی را بلد است و آن ها را رعایت می کند؟
۵. زمانی که تحت استرس قرار می گیرد، می تواند کماکان عاقلانه تصمیم گیری کند؟
۶. در مواجهه با موقعیت های جدید چگونه عمل می کند؟
۷. آیا محله شما امن است؟
۸. آیا همسایگان شما قابل اعتماد هستند؟
۹. آیا کودک تان از این که در منزل تنها باشد احساس مثبتی دارد؟
۱۰. آیا ممکن است تنها بودن باعث شود کودک شما عصبی، نگران یا مضطرب بشود؟
۱۱. آیا کودک تان کمک های اولیه را بلد است؟
۱۲. آیا او می داند اگر جایی از خانه آتش گرفت چه باید بکند؟
۱۳. آیا او می داند اگر برق منزل قطع شد، چه باید بکند؟
۱۴. آیا کودک تان می داند اگر غریبه ای تلفن زد چگونه با او صحبت کند؟
۱۵. آیا او می داند اگر غریبه ای خواست وارد منزل شود، چه باید بکند؟
دانستن این موارد و بسیاری موارد مشابه دیگر می تواند به شما کمک کند تا ارزیابی کنید که کودک تان چه اندازه آمادگی و توانایی تنها ماندن در منزل را دارد.
***
پس از اطمینان از مهیا بودن شرایط می توانید فرزندتان را برای چند ساعت در خانه تنها بگذارید.
***
شرایط سنی کودک نیز بسیار اهمیت دارد، برخی کشورها هشت سالگی را حداقل سن قابل قبول برای تنها ماندن در منزل و مراقبت از خود تعیین کرده اند. اما شکی نیست که شرایط محیطی و سطح رشد عقلی ـ عاطفی ـ اجتماعی کودک نیز در این مسئله دخالت اساسی دارد و نمی توان تنها به سن تقویمی اکتفا کرد.
***
بعضی کودکان از تنها بودن در منزل راضی هستند و از آن لذت می برند.
***
بعضی از کشورها در مورد سن فرزندانی که قرار است در خانه تنها بمانند قوانینی دارند که بر اساس شرایط اجتماعی و فرهنگی همان کشور تنظیم شده است. تاکنون در ایران قانون مشخصی برای این مسئله تنظیم نشده است.
قوانین کشورهای غربی نیز با هم متفاوت است، حتی در ایالت های مختلف آمریکا هم قوانین با هم تفاوت دارند؛ اما اگر همه قوانین را کنار هم بگذاریم، می توانیم از آن ها این طور نتیجه بگیریم که حداقل سن مناسب برای تنها گذاشتن فرزند در خانه حدود ۸ سالگی است، که آن هم با توجه به زمان و محلی که قرار است کودک در آن جا تنها باشد و میزان امنیتی که می توان برای او تامین کرد، متغیر است.
در قوانین بعضی کشورها سپردن مسئولیت یک فرزند به فرزند بزرگتر، مجاز نیست، ولی در بعضی کشورهای دیگر این مجوز با شرایط خاص داده شده است. برای این که یک فرزند را به فرزند دیگر بسپاریم، سن فرزند بزرگتر باید به میزان معینی باشد و با توجه به این سن مشخص می شود که چه مدت می توان این مراقبت را به او سپرد. مسئله مشترک در قوانین همه کشورها این است که هر فرد کمتر از ۱۸ سال باید با حضور یک بزرگتر مسئول در یک محل زندگی کند و فقط زمان های محدودی را می تواند تنها باشد.
تنها گذاشتن دو یا چند کودک با هم در خانه، شرایطی دارد که والدین باید به آن توجه کنند. فرزندانی که قرار است باهم در خانه تنها باشند باید آموزش های لازم را برای مراقبت از خود و دیگری دیده باشند و خصوصیات اخلاقی مشابه داشته باشند تا کمتر با هم اختلاف پیدا کنند.

مقدمه مولف

در دهه های اخیر، شاغل شدن مادران، کوچک و مستقل شدن خانواده ها، افزایش یافتن خانواده های تک سرپرست و فشارهای اقتصادی باعث شده است تعداد کودکانی که در منزل تنها می مانند افزایش یابد. این کودکان باید برای ساعاتی مسئولیت نگهداری از خود و حفظ سلامتی و امنیت خود را در منزل، به عهده داشته باشند.
تعداد مراکزی که بتوانند در طول ساعاتی که والدین در منزل نیستند، مسئولیت نگهداری از کودکان را به عهده بگیرند، محدود است و اغلب والدین به دلیل مشکلاتی از قبیل مسافت و هزینه های زیاد نمی توانند فرزندان خود را به این گونه مراکز بسپارند.
هرچند بسیاری از متخصصان با تجربه معتقدند که تنها ماندن کودک در منزل انتخاب ایده آلی نیست و هیچ چیز نمی تواند جایگزین کاملی برای نظارت و مراقبت مداوم والدین یا یک بزرگسال مسئول، هوشیار، وظیفه شناس و محتاط گردد، اما در شرایطی که چنین مسئله ای غیرقابل اجتناب است، والدین می توانند برای ارتقا دادن سلامت جسمی و روانی کودکانی که مجبورند ساعاتی از روز را در خانه تنها بمانند، اقدامات زیاد و مفیدی انجام دهند.

دکتر الهام شیرازی

یادداشت ناشر

هنگامی جامعه ای سالم و متعادل خواهیم داشت که افراد آن جامعه، از سلامت روان برخوردار و در عرصه های اجتماعی فعال باشند. انکار کردن نابسامانی های روانی افراد جامعه درست نیست. برای اصلاح، نخست باید درد و بیماری را شناخت. در این صورت، درمان سهل تر خواهد بود.
در گذشته های دور، اندیشمندان و ادیبان، کتاب های پند و اندرز می نوشتند تا به مردم آگاهی های لازم را برای رسیدن به تعادل اخلاقی و روانی ارائه دهند. اما امروزه این پندنامه های ارزشمند به تنهایی کافی نیستند.
زندگی در عصر ما، آگاهی ها و مهارت های ظریف تری را می طلبد که با مطالعه و تجربه به دست می آیند. دسترسی به اطلاعات درست و کسب مهارت های لازم برای زندگی، در پیشگیری از آسیب های روانی سهم عمده ای دارد. هر چند علاوه بر اطلاعات درست، یافتن راهکارهای صحیح نیز ضروری است.
تاکنون در ایران برای حل مسائل و مشکلات فردی و خانوادگی کتاب های ارزشمندی در حوزه روان پزشکی و روان شناسی، ترجمه و منتشر شده است، که بیشتر آن ها راه حل هایی متناسب با فرهنگ های غیرایرانی ارائه داده اند. لذا صِرفِ ترجمه ــ حتی علمی ترین ــ متون روان شناختی غرب نمی تواند راهگشای مشکلات جامعه ما باشد، و ما باید دریافت های خود از دانش غرب را با شرایط فرهنگی و میراث معنوی خود سازگار کنیم تا کلام مان آشنا و راهکارهای درمانی مان موثر باشد.
نشر قطره بر آن شده است تا با همکاری روان پزشکان و روان شناسان برجسته ایرانی مجموعه کتاب هایی را با عنوان «روان و زندگی» منتشر کند. مولفان این مجموعه با دانش نظری و تجربه های بالینی و درمانی مفید، موضوع هایی را برای تالیف انتخاب کرده اند که در آن مهارت و تجربه ویژه ای دارند.
این مجموعه به صورت پرسش و پاسخ و به زبانی ساده تنظیم شده است تا خوانندگان بتوانند با مسائل روان شناسی آشنا شوند و آگاهانه با مشکلات روانی برخورد کنند و نیز بدانند که به هنگام بروز مشکل چگونه می توانند راهنمایی های لازم را از مشاوران دریافت کنند.
نشر قطره بر خود لازم می داند از روان پزشکان، روان شناسان و استادان محترمی که در این مجموعه ما را یاری کرده اند سپاسگزاری کند.

نظرات کاربران درباره کتاب تنها در خانه