فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب تجربه‌های کوتاه۶

کتاب تجربه‌های کوتاه۶
علامت چی

نسخه الکترونیک کتاب تجربه‌های کوتاه۶ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب تجربه‌های کوتاه۶

مرا به اتاقک نگه‌بانی‌اش برد؛ در آن‌جا یک بخاری بود، یک میز تحریر که روی آن یک دفتر اداری بود که باید چیزهائی را در آن می‌نوشت، یک دست‌گاه تله‌گراف با صفحه و عقربه‌هایش، و همان زنگ کوچکی که از آن یاد کرده بود. امیدوار بودم که مرا می‌بخشید که عنوان کردم به گمان‌ام تحصیلات خوبی داشته و شاید (اگر جسارت نبود) تحصیلات‌اش از سطح مقام کنونی‌اش حتی بالاتر هم بود. گفت که، بالاخره، در سازمان‌های اجتماعی از این نوع ناهم‌خوانی‌های مختصر پیش می‌آید؛ و شنیده بود که در نوان‌خانه‌ها، در اداره‌ی پلیس، و حتی در ارتش، که آخرین ملجأ (جوان‌ها) است وضع چنین است؛ و می‌دانست که در میان خیل عظیم کارکنان راه‌آهن نیز وضع کمابیش همین بود. وقتی جوان بود (البته اگر باورم می‌شد ــ چون در آن‌حال، در آن اتاقک، مشکل می‌شد باور کرد) دانش‌جوی فلسفه‌ی طبیعی بوده، و در چند کنفرانس هم حضور داشته، اما بعد به سرش زده، فرصت‌ها را از دست داده و افتاده، و دیگر هم بلند نشده. شکوِه‌ئی از این بابت نداشت. کاری بوده که خودش کرده و خودکرده را هم تدبیر نبود. و دیگر دیر بود که دوباره از نو شروع بکند...

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.23 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۳ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب تجربه‌های کوتاه۶

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

«هِی! آقا!»
وقتی صدائی را که به این نحو او را خطاب می کرد شنید، دمِ درِ اتاقک نگه بانی اش ایستاده بود و پرچمی در دست داشت که به دورِ تیرک کوتاه اش پیچیده بود. با توجه به وضعیت آن مکان، آدم فکر می کرد قاعدتاً نباید تردید داشته باشد که صدا از کدام سو می آید؛ اما به جای این که سر بر دارد و به آن جا که من، در راس یک گودال پُرنشیب، بالای سرش ایستاده بودم بنگرد، برگشت و به خط آهن پیش پایش نگریست. در این حرکت اش چیز جالبی بود، هرچند حتماً از ترس جان ام نمی توانستم بگویم که این چیز جالب چه بود. اما می دانم آن قدر جالب بود که توجه ام را جلب کند، هرچند که پیکر او، در تهِ آن چاله ی عمیق، کوتاه تر از معمول و در سایه بود، درحالی که پیکر من بالای سر او بود و پرتوی خورشید خشم گینِ درحالِ غروب چنان مرا در بر گرفته بود که پیش از دیدن او، دست ام را سایه بان چشم کرده بودم.
«هِی! آقا!»
مرد از نگریستن به خط آهن بازایستاد، برگشت، سر بر داشت و پیکر مرا بالای سرش دید.
«راهی هست که از آن بتوانم پایین بیایم با شما صحبت کنم؟»
او بی این که پاسخ دهد به بالا، به من، نگریست، و من بی این که با تکرارِ بی درنگِ پرسش خود در فشارش بگذارم به پایین، به او، نگریستم. همان لحظه لرزش مبهمی در هوا و زمین دوید، که به سرعت به تکانی شدید بدل شد، و پس از آن به یورشی درحال پیش آمدن، که موجب شد خود را پس بکشم، انگار به زور پایین ام می کشید. وقتی بخاری که به بلندای من بود و از قطار سریع السیر بر خاسته بود از من گذشت و سبک بر فراز چشم انداز تن کشید، باز به پایین نگریستم، و دیدم که او پرچم را که با آن به قطاری که می گذشت علامت داده بود، باز می بست.
پرسش ام را تکرار کردم. پس از درنگی که می نمود طی آن سخت در من دقیق شده است، با پرچمِ پیچیده اش به نقطه ئی هم سطح من، در فاصله ی دویست سیصدیاردی، اشاره کرد. خطاب به او رو به پایین گفتم: «بسیار خوب!» و راه محل مزبور را در پیش گرفتم. در آن جا خوب که دوروبرم را نگاه کردم، کوره راه سنگ لاخ پیچ پیچ سرازیری را یافتم، و همان را در پیش گرفتم.
گودال فوق العاده عمیق بود و شیبی غیرعادی داشت. آن را در دل توده ئی سنگ نم ناک کنده بودند که هرقدر پایین تر می رفتم لزج تر و نم ناک تر می شد. به همین علل و جهات، دیدم مسافت آن اندازه طولانی هست که فرصت کنم آن اکراه و اجبار خاصی را که در نشان دادن راه به خرج داده بود به یاد بیاورم.
وقتی از سراشیب پُر پیچ وخم آن قدر پایین آمدم که باز او را ببینم، دیدم که بر همان راهی که قطار اخیراً گذشته بود در میان ریل ها ایستاده است، با حالتی که انگار منتظر بوده سروکله ی من پیدا شود. دست چپ را به چانه برده بود و آرنج چپ را بر دست راست خود که بر سینه اش بود تکیه داده بود. چنان حالت انتظار و مراقبت داشت که من لحظه ئی درنگ کردم ــ محو این حالت او.
راه ام را به پایین ادامه دادم؛ چون از راه خارج شدم و به سطح خطوط آهن آمدم، و به او نزدیک تر شدم، دیدم مردی است پریده رنگ و تیره، با ریش سیاه، و ابروان بالنسبه پُرپشت. پاس گاه اش در پرت ترین و ملال انگیزترین جائی بود که به عمرم دیده بودم. از هرسو دیوار سنگی مضرّسی که آب از آن می چکید همه چیز را از نظر پنهان داشته بود، مگر باریکه ئی از آسمان را؛ چشم انداز یک طرف فقط امتداد کج ومعوجِ این سیه چال بزرگ بود؛ چشم انداز کوتاه ترِ طرف دیگر انتهایش نور قرمز کم رنگی بود و دهانه ی کم نورتر تونلی سیاه، که معماری حجیم و سنگین اش حال وهوای خشن و دل گیر و زننده ئی داشت. نور آفتاب چندان کم به این نقطه راه می یافت که بوی نم ونا می داد، و وزش بادِ سرد در آن چندان بود که بدن ام مورمور می شد، گویی از جهان طبیعی رخت بر بسته ام.
او هنوز از جایش تکان نخورده بود که من آن قدر به او نزدیک شدم که می توانستم بدن اش را لمس کنم. حتی آن وقت هم چشم از چشم من بر نگرفت، قدمی وا پس رفت، و دست اش را بلند کرد.
(گفتم که) جای پرت و ملال انگیزی بود آن جا، و از آن بالا که به پایین نگاه کردم توجه ام را جلب کرد. (گفتم که) به گمان ام به ندرت کسی آن جا سر می زد؛ و این که امیدوار بودم که آن مورد ندرتی مزاحمتی ایجاد نکرده باشد. و این که لابد پیش خودشان در مورد من می گفتند از آن ها بودم که تمام عمر را در محدوده ئی تنگ زندانی بوده ام، و حالا که بالاخره از این زندان آزاد شده بودم، تازه به این جور کارهای بزرگ علاقه پیدا کرده بودم. در این مایه با او سخن گفتم، اما این که دقیقاً چه الفاظ و عباراتی به کار بردم اصلاً مطمئن نیستم؛ چون، گذشته از این که خیلی از گشودن باب گفت وگو خوش ام نمی آید، در وجود این مرد هم چیزی بود که خوف به دل ام می انداخت.
نگاه بسیار غریبی به چراغ قرمز نزدیک دهانه ی تونل کرد و زیروبالایش را خوب نگریست، انگار چیزی از آن کم شده باشد، سپس به من نگاه کرد.
این چراغ هم جزو ابواب جمعی او بود؟ نه؟
با صدائی آهسته پاسخ داد: «یعنی شما نمی دانی که هست؟»
در چشمان خیره و سیمای عبوس اش که دقیق شدم، این فکر وحشت ناک از ذهن ام گذشت که این مرد «روح» است نه یک انسان. از آن پس اغلب با خود اندیشیده ام، شاید مغزش عیبی داشته؟
من نیز به نوبه ی خود گامی وا پس نهادم. اما در حین این عمل، از چشمان اش خواندم که انگار در دل از من واهمه دارد. همین باعث شد آن فکر بی پایه از ذهن ام بیرون برود.
لب خندی زورکی بر لب آوردم و گفتم: «جوری نگاه ام می کنید که انگار از من واهمه دارید. »
برگشت گفت: «توُ این فکر بودم که قبلاً شما را ندیده ام؟»
«کجا؟»
به چراغ قرمز که پیش تر نگاه اش کرده بود اشاره کرد.
گفتم: «آن جا؟»
درحالی که با نگاه معنی داری در من خیره شده بود، پاسخ داد: «بله.» (ولی بی صدا.)
«دوست عزیز، من آن جا چه کار می توانستم داشته باشم؟
به هرحال، با هرحسابی، من هرگز آن جا نبوده ام، می توانی مطمئن باشی.»
گفت: «بله، فکر کنم همین طور است، حتماً همین طور است.»
برخوردش راحت تر شد، مثل برخورد خودم. با آمادگی به سخنان ام پاسخ می داد، با الفاظ سنجیده. آن جا کارش زیاد بود؟ ــ بله،می شد گفت مسئولیت اش کم نبود؛ اما چیزی که از او خواسته می شد دقت و مراقبت بود؛ کار عملی ــ کار یدی ــ تقریباً هیچ نداشت. تغییر آن علامت، تنظیم آن چراغ ها، و هرچندگاه گرداندن این دسته ی آهنی، همه ی کاری که باید در آن پست انجام می داد همان بود. در مورد آن ساعات بلند و تنهایی و بی هم دمی هم که از نظر من مهم می نمود، همین قدر می توانست بگوید که جریان عادی زندگی اش در آن قالب جا افتاده، و به آن عادت کرده بود. زبانی پیش خود آموخته بود ــ البته اگر آشناییِ ظاهری با این زبان و پندار و تصورات خامی را که از تلفظ آن زبان پیش خود ساخته و پرداخته بتوان آموختن نام کرد. روی کسور و اعشار هم کار کرده بود، قدری هم جبر خوانده بود؛ اما خوب، از بچگی در حساب ضعیف بوده و هست. آیا وقت هائی که سر پست بود، حتماً باید تمام وقت در آن کانال هوای سرد و نم سار می ماند، و هرگز مجاز نبود از میان آن دیوارهای سنگی به آفتاب می آمد؟ ــ خوب، بستگی داشت به زمان و شرایط و مقتضیات. پاره ئی اوقات بارِ خط کم تر از وقت های دیگر بود، و همین در مورد پاره ئی ساعات شب و روز نیز صادق بود. روزهائی که هوا روشن بود، گاه از فرصت هائی استفاده می کرد و از آن جای سایه سار قدری بالا می آمد؛ اما از آن جا که همیشه احتمال این بود که زنگ الکتریکی او را فرا بخواند، و در چنین اوقاتی با نگرانی بیش تری گوش به زنگ آن می شد، استراحت اش کم تر از آنی بود که من می پنداشتم.
مرا به اتاقک نگه بانی اش برد؛ در آن جا یک بخاری بود، یک میز تحریر که روی آن یک دفتر اداری بود که باید چیزهائی را در آن می نوشت، یک دست گاه تله گراف با صفحه و عقربه هایش، و همان زنگ کوچکی که از آن یاد کرده بود. امیدوار بودم که مرا می بخشید که عنوان کردم به گمان ام تحصیلات خوبی داشته و شاید (اگر جسارت نبود) تحصیلات اش از سطح مقام کنونی اش حتی بالاتر هم بود. گفت که، بالاخره، در سازمان های اجتماعی از این نوع ناهم خوانی های مختصر پیش می آید؛ و شنیده بود که در نوان خانه ها، در اداره ی پلیس، و حتی در ارتش، که آخرین ملجا (جوان ها) است وضع چنین است؛ و می دانست که در میان خیل عظیم کارکنان راه آهن نیز وضع کمابیش همین بود. وقتی جوان بود (البته اگر باورم می شد ــ چون در آن حال، در آن اتاقک، مشکل می شد باور کرد) دانش جوی فلسفه ی طبیعی بوده، و در چند کنفرانس هم حضور داشته، اما بعد به سرش زده، فرصت ها را از دست داده و افتاده، و دیگر هم بلند نشده. شکوِه ئی از این بابت نداشت. کاری بوده که خودش کرده و خودکرده را هم تدبیر نبود. و دیگر دیر بود که دوباره از نو شروع بکند.
همه ی این چیزهائی را که من خلاصه و مختصر گفتم، او در حالتی آرام گفت و در همان حال نگاه های افسرده و تیره اش را بین من و بخاری تقسیم می کرد. به ویژه زمانی که از جوانی اش سخن می گفت، گه گاه لفظ «آقا» را می پراند ــ گویی از من می خواست بدانم که مدعی است همانی است که درآغاز دیدم. زنگ کوچک چندین بار رشته ی کلام اش را گسست، و او ناگزیر شد پیام هائی را یادداشت کند و پاسخ هائی بفرستد. یک بار ناچار شد در بیرون در بایستد و به قطاری که می گذشت پرچمی تکان دهد و چند کلمه ئی با لوکوموتیوران صحبت کند. آن طور که من می دیدم در ادای وظیفه اش فوق العاده دقیق و مراقب بود، سخن اش را در وسط هجای کلمه قطع می کرد، و تا انجام کاری که باید انجام می داد، لام تا کام حرف نمی زد.
خلاصه، اگر آن وضعیت را از او ندیده بودم که دوبار با رنگ وروی پریده سخن اش را برید و به سوی زنگ کوچک که نزده بود روی گرداند و درِ آلونک را، که برای جلوگیری از ورود نمِ مضر برای سلامتی بسته بود، گشود و به چراغ قرمزِ نزدیک دهانه ی تونل نگریست، می گفتم او یکی از مناسب ترین و بی خطرترین آدم ها برای چنین سِمَتی است. در این هردوبار با همان قیافه و حالت وصف ناپذیری به طرف بخاری بازگشت که وقتی از هم فاصله داشتیم متذکر شدم و گفتم که از وصف اش عاجز ام.

نظرات کاربران درباره کتاب تجربه‌های کوتاه۶