فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب درخشان

نسخه الکترونیک کتاب درخشان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب درخشان

وقتی او به اتاق کارش برگشت و دنی را دید که با شلوار ورزشی آن‌جا ایستاده، سایه‌ی سرخ خشمی تدریجی شعورش را از کار انداخت. زمان بسیار کند به نظر می‌رسید ولی باید در کم‌تر از یک دقیقه اتفاق افتاده باشد؛ به همان صورتی که بعضی از رؤیاها کند به نظر می‌رسند. رؤیاهای بد. وقتی او در اتاق نبوده، دنی تمام درها را باز و کشوهای اتاق کارش را زیرورو کرده بود. کمد، قفسه‌ها، کتابخانه‌ی کشویی، همه به‌هم ریخته بود. همه‌ی کشوهای میزتحریر را بیرون کشیده بود. نسخه‌ی خطی نمایش‌نامه‌ای سه‌پرده‌ای که آهسته‌آهسته از رمان کوتاهی که هفت سال پیش، قبل از فارغ‌التحصیلی نوشته بود، تنظیم می‌کرد، کف اتاق پراکنده بود. او مشغول نوشیدن آبجو و اصلاحاتی روی پرده‌ی دوم بود که وندی صدایش کرده و گفته بود تلفن با او کار دارد. دنی روی تمام ورقه‌ها آبجو ریخته بود. احتمالاً می‌خواست کف‌کردن آن‌را ببیند. کف‌کردن آن‌را ببیند، کف‌کردن آن‌را ببیند. کلمات بارها و بارها مانند آکوردی نامیزان در یک پیانوی ناکوک در ذهن او تکرار می‌شد و خشمش را بیش‌تر می‌کرد. به‌آرامی به طرف پسر سه‌ساله قدم برداشت. دنی با لبخندی شیرین و با لذت از کاری که چنان موفقیت‌آمیز در اتاق کار پدر انجام داده بود و تازه آن‌را تمام کرده بود، به او نگاه می‌کرد. سعی کرد چیزی بگوید ولی او چنگ زد و دست دنی را گرفت و آن‌را خم کرد تا مجبورش کند پاک‌کن ماشین تایپ و مداد نوکی‌ای را که محکم در دست گرفته بود، بیندازد.
دنی جیغ کشیده و گریه کرده بود... نه...نه... راست می‌گویم... چون خون جلو چشمانش را گرفته بود، مشکل می‌توانست همه‌چیز را به یاد بیاورد. چنان بود که یک نفر روی پیانو، با یک انگشت، آکورد اسپایک جونز را تکرار کند. وندی که در آن گوشه کنار بود، می‌پرسید چه اتفاقی افتاده است. صدایش به دلیل عصبانیت گرفته و ضعیف بود. این مسئله بین آن دو نفر بود. جک، دنی را به اطراف چرخانده بود تا تنبیه‌اش کند، جای انگشتان بزرگ او روی گوشت ظریف ساعد پسرک باقی مانده و چند جای بازویش مشت خورده بود. صدای شکستن استخوان بلند نبود، نه خیلی بلند ولی عظیم بود. به اندازه‌ی کافی عظیم تا مه سرخ را مانند تیری بشکافد ولی به جای این‌که نور خورشید داخل شود، ابرهای تیره‌ی شرم، ندامت، وحشت و آشوب روحی دردناکی را به‌وجود آورد. صدای شفاف گذشته در یک طرف و تمام آینده در طرف دیگر؛ صدایی مانند شکستن نوک مداد یا تکه‌ی کوچکی از چوب آتش‌زنه هنگامی که آن‌را پایین می‌آورید و با ضربه‌ای به زانوی خود می‌شکنیدش. لحظه‌ی سکوت محض در طرف دیگر، شاید در احترام به آغاز آینده، تمامِ بقیه‌ی زندگی او. صورت دنی را دید که کاملاً رنگ باخته بود، دید که چشمان درشتش، درشت‌تر از همیشه و مات می‌شد.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 3.61 مگابایت
  • تعداد صفحات ۷۰۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب درخشان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

۳. واتسون

اولمان گفته بود: «شما از کوره دررفتید.»
واتسون، درحالی که چراغی را در تاریکی اتاقی که بوی نا گرفته بود روشن می کرد، گفت: «بسیار خوب، این دیگ شوفاژ شماست.» او مرد قوی هیکلی بود که موهای پف کرده ای داشت، پیراهن سفید و شلوار سبز تیره پوشیده بود. مربع کوچکی را که وسط دیگ شوفاژ قرار داشت، چرخاند و باز کرد و هر دو بادقت به یک دیگر نگاه کردند. واتسون گفت این نور شمعک است، شعله آبی یکدست که نوری سفید را با صدای فش فش به طور مداوم از طریق کانالی به صورت مخرب به بالا می فرستد ولی جک فکر کرد لغت مناسب همان مخرب بود چون به طرفی که باید برود نمی رفت و اگر دست خود را روی آن نگه داری در عرض سه ثانیه کباب می شود.
شما از کوره دررفتید.
(دنی، حالت خوب است؟)
گرمای تنور تمام اتاق را پُر کرد، به راستی بزرگ ترین و قدیمی ترین نوعی بود که جک تابه حال دیده بود.
واتسون گفت: «شمعک دریچه ی اطمینان دارد، یک سنسور کوچک هم حرارت را اندازه گیری می کند. اگر حرارت از حد معینی پایین تر برود، زنگی در اقامتگاه شما به صدا درمی آید. مخزن آب گرم آن طرف دیوار است. شما را به آن جا می برم.» نرده را محکم به هم زد تا بسته شود و از پشت توده ی آهنیِ تنور جک را به طرف در دیگری هدایت کرد. آهن حرارت بی حال کننده ای از خود ساطع می کرد و به دلایلی جک به یاد گربه ی بزرگی در حال چرت زدن افتاد. واتسون سوت زنان کلیدهای خود را به هم می زد.
- ازدست دادید
وقتی او به اتاق کارش برگشت و دنی را دید که با شلوار ورزشی آن جا ایستاده، سایه ی سرخ خشمی تدریجی شعورش را از کار انداخت. زمان بسیار کند به نظر می رسید ولی باید در کم تر از یک دقیقه اتفاق افتاده باشد؛ به همان صورتی که بعضی از رویاها کند به نظر می رسند. رویاهای بد. وقتی او در اتاق نبوده، دنی تمام درها را باز و کشوهای اتاق کارش را زیرورو کرده بود. کمد، قفسه ها، کتابخانه ی کشویی، همه به هم ریخته بود. همه ی کشوهای میزتحریر را بیرون کشیده بود. نسخه ی خطی نمایش نامه ای سه پرده ای که آهسته آهسته از رمان کوتاهی که هفت سال پیش، قبل از فارغ التحصیلی نوشته بود، تنظیم می کرد، کف اتاق پراکنده بود. او مشغول نوشیدن آبجو و اصلاحاتی روی پرده ی دوم بود که وندی صدایش کرده و گفته بود تلفن با او کار دارد. دنی روی تمام ورقه ها آبجو ریخته بود. احتمالاً می خواست کف کردن آن را ببیند. کف کردن آن را ببیند، کف کردن آن را ببیند. کلمات بارها و بارها مانند آکوردی نامیزان در یک پیانوی ناکوک در ذهن او تکرار می شد و خشمش را بیش تر می کرد. به آرامی به طرف پسر سه ساله قدم برداشت. دنی با لبخندی شیرین و با لذت از کاری که چنان موفقیت آمیز در اتاق کار پدر انجام داده بود و تازه آن را تمام کرده بود، به او نگاه می کرد. سعی کرد چیزی بگوید ولی او چنگ زد و دست دنی را گرفت و آن را خم کرد تا مجبورش کند پاک کن ماشین تایپ و مداد نوکی ای را که محکم در دست گرفته بود، بیندازد.
دنی جیغ کشیده و گریه کرده بود... نه...نه... راست می گویم... چون خون جلو چشمانش را گرفته بود، مشکل می توانست همه چیز را به یاد بیاورد. چنان بود که یک نفر روی پیانو، با یک انگشت، آکورد اسپایک جونز(۲۹) را تکرار کند. وندی که در آن گوشه کنار بود، می پرسید چه اتفاقی افتاده است. صدایش به دلیل عصبانیت گرفته و ضعیف بود. این مسئله بین آن دو نفر بود. جک، دنی را به اطراف چرخانده بود تا تنبیه اش کند، جای انگشتان بزرگ او روی گوشت ظریف ساعد پسرک باقی مانده و چند جای بازویش مشت خورده بود. صدای شکستن استخوان بلند نبود، نه خیلی بلند ولی عظیم بود. به اندازه ی کافی عظیم تا مه سرخ را مانند تیری بشکافد ولی به جای این که نور خورشید داخل شود، ابرهای تیره ی شرم، ندامت، وحشت و آشوب روحی دردناکی را به وجود آورد. صدای شفاف گذشته در یک طرف و تمام آینده در طرف دیگر؛ صدایی مانند شکستن نوک مداد یا تکه ی کوچکی از چوب آتش زنه هنگامی که آن را پایین می آورید و با ضربه ای به زانوی خود می شکنیدش. لحظه ی سکوت محض در طرف دیگر، شاید در احترام به آغاز آینده، تمامِ بقیه ی زندگی او. صورت دنی را دید که کاملاً رنگ باخته بود، دید که چشمان درشتش، درشت تر از همیشه و مات می شد. جک مطمئن بود که پسرش الان روی انبوه آبجو و کاغذ از حال می رود، صدای خود او هم ضعیف و شُل شده بود. سعی می کرد همه چیز را به حال اول برگرداند، راهی پیدا کند و چیزی بگوید؛ نه آن قدر بلند مانند شکستن استخوان در گذشته. آیا خانه وضعیت سابق را دارد؟ گفت: دنی، حالت خوب است؟ جواب دنی جیغ بود، بعد وندی برق گرفته و نفس نفس زنان از راه رسید. ساعد کج و عجیب و غریب دنی را دید، تا آن موقع هیچ بازویی را در خانواده های معمولی به این شکل ندیده بود. او را در آغوش گرفت و جویده جویده حرف هایی بی معنی زد: «اوه! خدایا، دنی. اوه عزیزم، خدایا! اوه دلبندم! خدایا، دست نازنینت!» و جک همان طور آن جا ایستاده بود، بهت زده و منگ و سعی می کرد بفهمد چه طور ممکن است چنین اتفاقی افتاده باشد. ایستاده بود و وقتی چشمانش به چشمان همسرش افتاد، نفرت را در چشمان او دید. نفهمید که ممکن است آن نفرت چه عواقبی داشته باشد، بعدها فهمید که ممکن بود او آن شب جک را ترک کند، به یک متل برود و صبح روز بعد برای طلاق وکیل بگیرد یا پلیس را خبر کند. فقط دید که همسرش از او متنفر است و احساس گیجی و تنهایی کرد. احساس بسیار بدی داشت. احساس مرگی زودرس. سپس وندی، درحالی که پسرشان را که جیغ می کشید محکم در آغوش ناتوان خود می فشرد، به سرعت به طرف تلفن رفت و شماره ی بیمارستان را گرفت. جک دنبال او نرفته بود، فقط در میان ویرانی دفترش ایستاده بود، بوی آبجو را استشمام می کرد و می اندیشید.
- شما کنترل خود را ازدست دادید.
لب هایش را بی رحمانه با دست پاک کرد و دنبال واتسون به شوفاژخانه رفت. آن جا مرطوب بود ولی بیش تر حال درونی خود او بود که عرق روی پیشانی و شکم و پاهایش نشاند. به خاطر آوردن آن ماجرا باعث شد آن شبِ دو سال پیش به نظر او دو ساعت پیش بیاید. فاصله ی چندانی نبود. تمام آن شرمندگی و نفرت به وجودش برگشت و احساس بی ارزشی کرد. آن احساس همیشه باعث می شد میل به نوشیدن پیدا کند و میل به نوشیدن، ناامیدی بیش تری نصیب او می کرد - آیا امکان داشت زمانی، یک ساعت، نه یک هفته یا حتی یک روز، بلکه فقط یک ساعت، بیدار باشد و در آن هوس نوشیدن او را چنین متعجب نکند؟
واتسون اعلام کرد: «مخزن آب گرم.» او از جیب پشت خود دستمالی قرمز و آبی بیرون کشید و بینی خود را محکم و باصدا پاک کرد و دوباره آن را از نظرها پنهان کرد.
مخزن آب گرم چهار بلوک سیمانی ارتفاع داشت، یک تانک فلزی بلند استوانه ای شکل با روکش مسی و وصله های فراوان، زیر انبوهی از لوله و کانال قرار داشت که به صورت زیگ زاگی تا بالای سقف هلالی تار عنکبوت گرفته ی زیرزمین رفته بود. در طرف راست جک، دو لوله ی بزرگ حرارتی از دیگ شوفاژ، از دیوار اتاق مجاور به این جا می آمد.
واتسون ضربه ای به فشارسنج زد و گفت: «فشارسنج این جاست. واحد فشار هر پوند در هر اینچ مربع. فکر می کنم این را می دانستید. من آن را روی صد تنظیم کرده ام و شب ها اتاق ها قدری سرد می شوند. چند نفر از مهمانان شکایت می کنند، عجب آدم هایی! به هرحال آن ها دیوانه اند که در ماه سپتامبر به این جا می آیند. به علاوه، این کهنه است. وصله های بیش تری می خواهد.» دوباره دستمالش را بیرون آورد و بینی خود را تمیز کرد.
واتسون برای آن که بیش تر با هم صحبت کنند، گفت: «من سرما خورده ام، هر سال در ماه سپتامبر سرما می خورم. این جا پرسه می زنم بعد بیرون علف ها را می چینم و زمین بازی راک را با شن کش زیرورو می کنم. مادرم همیشه می گفت سردت می شود و سرما می خوری. مادر پیر خدا بیامرزم شش سال پیش سرطان گرفت و فوت کرد. حتی اگر هم کسی سرطان بگیرد باز می تواند وصیت کند یا خاطره ای از خود باقی بگذارد.»
احتمالاً مجبور نمی شوید درجه را بیش تر از پنجاه یا شصت تنظیم کنید. آقای اولمان می گوید یک روز قسمت غربی را گرم کنید، روز بعد قسمت مرکزی را و روز بعد از آن قسمت شرقی را. آیا او دیوانه نیست؟ من از آن احمق متنفرم. واق. واق. واق. تمام روز درست مثل یکی از آن سگ های کوچولوست که قوزک پای شما را گاز می گیرد و به اطراف می دود و روی قالی کثافت کاری می کند. مغز او آن قدر کوچک است که حتی نمی تواند بینی خود را بالا بکشد. جای تاسف است که وقتی این چیزها را می بینید تفنگی در اختیار ندارید.
این جا را نگاه کنید. شما این مجراها را با کشیدن این دسته ها باز و بسته می کنید. من تمام آن ها را برای تان علامت گذاری کرده ام. برچسب های آبی، همگی به اتاق های قسمت شرقی می روند. برچسب های قرمز وسط است. زردها در قسمت غربی است. وقتی می خواهید قسمت غربی را گرم کنید، باید به خاطر داشته باشید که آن قسمت هتل همان طرفی است که اصلاً هوا نمی گیرد. وقتی از کار بیفتد، آن اتاق ها به سردی زنی یخ زده می ماند که قطعات یخ روی بدنش باشد. می توانید حرارت قسمت غربی را روی هشتاد تنظیم کنید. به هرحال من این کار را می کنم.»
جک شروع کرد: «ترموستات های طبقه ی بالا...»
واتسون باحرارت سر خود را تکان داد، طوری که موهای نرمش روی سرش بالا و پایین پرید.
«آن ها وصل نیست. فقط نمایشی است. بعضی از این کالیفرنیایی ها فکر می کنند اگر آن قدر گرم نباشد که بتوانند یک درخت نخل را در اتاق خواب خود پرورش بدهند، اوضاع مرتب نیست. همه ی گرما از این پایین می آید. البته باید مراقب فشار باشید، آهسته پیش رفتنِ آن را می بینید؟»
ضربه ای به عقربه ی اصلی زد و همین طور که واتسون با خودش حرف می زد، از صد پوند در اینچ مربع به صدودو رسید. ناگهان جک احساس کرد لرزه ای به پشتش افتاد و با خود فکر کرد: «بدون هیچ دلیلی لرزه بر اندامم افتاد.» بعد واتسون چرخ فشار را چرخاند و دیگ شوفاژ را تخلیه کرد و گفت: «صدای فش فش آن زیاد بود و عقربه روی نودویک برگشت.» واتسون شیر فلکه را پیچاند، بست و فش فش به تدریج قطع شد.
واتسون گفت: «آهسته آهسته بالا می رود، اگر به آن اولمان چاق بگویید، مدتی معطل می کند، دفترهای حساب و کتاب را بررسی می کند، سه ساعت وقت تلف می کند تا به شما ثابت کند که تا سال ۱۹۸۲ نمی تواند از پس خرید یک دستگاه جدید بربیاید. من به شما می گویم این هتل روزی به هوا می رود و من فقط امیدوارم آن احمق چاق این جا باشد. خدایا، آرزو می کنم می توانستم مثل مادرم باگذشت باشم. او می توانست در همه ی افراد فقط خوبی های آن ها را ببیند. من نمی توانم جلوِ این خصلت خودم را بگیرم. عجب بساطی، هیچ کس نمی تواند ذات خود را عوض کند.
باید به خاطر داشته باشید قبل از این که گرفتار شوید، دو مرتبه در روز و یک بار در شب پایین بیایید. باید فشار را کنترل کنید. اگر فراموش کنید، آهسته آهسته بالا می رود و صبح روز بعد شما و خانواده تان از خواب بیدار نخواهید شد. اگر فقط مدتی آن را خاموش کنید، مشکلی نخواهید داشت.»
«آخرین حد آن چیست؟»
«اوه، برای دویست وپنجاه تنظیم شده ولی حالا با درجه ای خیلی کم تر از آن به هم می ریزد. اگر عقربه روی یک صدوهشتاد باشد، به هیچ وجه نمی توانید مرا مجبور کنید پایین بیایم و کنار آن بایستم.»
«به طور اتوماتیک خاموش نمی شود؟»
«نه. خاموشی اتوماتیک ندارد. قبل از آن که این چیزها الزامی شود، ساخته شده است. حکومت فدرال این روزها در همه چیز دخالت می کند، این طور نیست؟ اف بی آی صندوق پستی باز می کند، سازمان سیا تلفن ها را شنود می کند، ببینید چه اتفاقی برای نیکسون افتاد. آیا تاسف آور نبود؟
ولی اگر به طور منظم بیایید پایین و فشار را کنترل کنید، اتفاقی نمی افتد و به یاد داشته باشید کارها را آن طور که او می خواهد انجام بدهید. هیچ اتاقی بیش تر از چهل وپنج درجه حرارت دریافت نمی کند، مگر این که زمستان گرم فوق العاده ای داشته باشیم. شما می توانید آپارتمان خود را هر قدر که می خواهید گرم کنید.»
«لوله کشی چه طور است؟»
«بسیارخوب، من هم می خواستم به آن برسم. همین جا، سرتاسر این تاق نما.»
وارد اتاق دراز مستطیل شکلی شدند که به نظر می رسید چندین مایل طول دارد.
واتسون بندی را کشید و یک لامپ هفتادوپنج وات که تاب می خورد، نور کمی روی محوطه ای که در آن ایستاده بودند، انداخت. درست در مقابل محور پایینی آسانسور بود، کابل های سنگین روغنی که با قطر بیست فوت تا قرقره ها پایین رفته بود و یک موتور عظیم پر از روغن. همه جا پر از روزنامه بود، دسته دسته و بسته بندی و جعبه ای. کارتون های دیگر علامت گذاری شده بود اسناد یا فاکتورها یا رسیدها. بوی نا و رطوبت می آمد. بعضی از جعبه ها گوشه ای افتاده بود، ورقه های به زمین ریخته ی نازک زردشده ای که شاید بیست سال بود روی زمین ریخته بود. جک با تعجب به اطراف نگاه کرد. ممکن است تاریخ کامل اوورلوک در این کارتون های در حال گندیدن دفن شده باشد.
واتسون درحالی که با انگشت به آن اشاره می کرد، گفت: «آن آسانسورِ مایه ی دردسر هنوز کار می کند. من می دانم که اولمان بازرس ایالتی آسانسور را با چند شام پرزرق وبرق خریده است تا از تعمیر آن سر باز بزند.
این جا قسمت اصلی لوله کشی است.»
در مقابل آن ها پنج لوله ی بزرگ بود که همه عایق بندی شده و با بندهای فلزی چهارمیخ شده بود و تا مکانی دور از دید، بالا رفته بود.
واتسون به قفسه ای تارعنکبوت گرفته در کنار وسایل رفاهی اشاره کرد. در آن جا تعدادی لباس ژنده ی روغنی و یک کلاسور بود. واتسون گفت: «تمام لوله کشی کلی آن جاست، تابه حال نشتی نداشته ایم. فکر نمی کنم از این بابت دردسری داشته باشید ولی بعضی اوقات لوله ها یخ می زند. تنها راه چاره این است که در طول شب کمی شیرها را باز کنید ولی در این مکان لعنتی بیش تر از چهارصد شیر وجود دارد. آن احمق چاقِ طبقه ی بالا وقتی قبض آب را ببیند، تمام راه را تا دنور فریاد می زند. این طور نیست؟»
«به نظرم تجزیه تحلیل واقعاً هوشمندانه ای است.»
واتسون با تحسین به او نگاه کرد و گفت: «بگویید ببینم، شما واقعاً تحصیل کرده هستید، این طور نیست؟ مثل کتاب ها حرف می زنید. من لذت می برم از این که ببینم فردی مانند شما جزء آن دارودسته ی لعنتی صاحبان هتل نیست. بسیاری از آدم ها خبیث هستند. آیا می دانید چه کسی چند سال پیش آن آشوب های دانشکده را برانگیخت؟ هم جنس گراها. آن ها ناامید شدند و باید خودشان را آزاد می کردند. آن طور که خودشان می گویند، باید از مخفیگاه بیرون می آمدند. آشغال ها! نمی دانم دنیا چه می شود.
حالا اگر یخ بزند، به احتمال زیاد درست در این محور یخ می زند. می بینید، هیچ حرارتی ندارد. اگر چنین اتفاقی افتاد، از این استفاده کنید.» صندوق شکسته ی پرتقال را برداشت و مشعل گازی کوچکی را بیرون آورد.
«وقتی یخ زدگی را پیدا کردید، فقط عایق را باز کنید و مستقیم به آن حرارت بدهید. فهمیدید؟»
«بله. ولی اگر لوله ای بیرون قسمت اصلی یخ بزند، چه؟»
«اگر کار خود را درست انجام بدهید و محل را گرم نگه دارید، این اتفاق نمی افتد. به هرحال شما به لوله های دیگر دسترسی ندارید. نگران آن نباشید. از این بابت مشکلی نخواهید داشت. مشکل این جاست. لوله کشی تار عنکبوتی مرا به وحشت می اندازد.»
«اولمان گفت که در زمستان اول، سرایدار خودش و خانواده اش را کشت.»
«بله، گریدی. او بازیگر بدی بود، لحظه ای که او را دیدم این را تشخیص دادم. همیشه به صورت احمقانه ای می خندید. زمانی که تازه داشتند کار هتل را شروع می کردند، آن اولمانِ احمق چاق، آن قاتل بوستونی را استخدام کرد چون او حداقل دستمزد را خواسته بود. یکی از نگهبانان پارک ملی آن ها را پیدا کرد. تلفن قطع بود. تمام آن ها در قسمت غربی طبقه ی سوم کاملاً یخ زده بودند. دختر کوچولوها شش و هشت ساله بودند، طفلک ها. خیلی قشنگ بودند، مانند غنچه های تکه تکه شده. همه جا کاملاً بهم ریخته بود. اولمان که در فصل غیر توریستی مدیر تفریحگاهی در فلوریداست، سوار هواپیما شد و به دنور آمد و اسنوموبیلی کرایه کرد تا او را از سایدویندر به این جا بیاورد، چون راه ها بسته بود. اسنوموبیل، باور می کنید؟ او همه کار کرد تا این خبر به روزنامه ها نرسد. البته باید بگویم که این کار را خیلی خوب انجام داد. فقط در آگهی ترحیم دنور پست(۳۰) که البته روزنامه ی کوچک بی ارزشی در پارک استس(۳۱) است، اشاره ای به این موضوع شد ولی فقط همین بود. با در نظر گرفتن شهرت این هتل، به هرحال خوب بود. من انتظار داشتم بعضی از گزارشگران دوباره موضوع را پیش بکشند و به طریقی گریدی را بهانه ای برای مرور این رسوایی ها قرار بدهند.»
«کدام رسوایی ها؟»
واتسون با بی اعتنایی شانه ای بالا انداخت و گفت: «همه ی هتل های بزرگ رسوایی هایی دارند، همان طور که همه ی هتل های بزرگ ارواح و اشباح دارند. چرا؟ چون مردم می آیند و می روند. بعضی اوقات یکی از آن ها در اتاق خود از دنیا می رود، حمله ی قلبی یا سکته یا چیزی مثل آن. هتل مکانی خرافاتی است. اتاق سیزدهم یا طبقه ی سیزدهم ندارد، پشت دری که از آن وارد می شوید، آینه نیست و چیزهایی از این قبیل. همین ژوئیه ی گذشته یک خانم مسافر این جا فوت کرد. اولمان باید به اوضاع سروسامان می داد و این کار را کرد. به همین دلیل است که برای هر فصل بیست ودوهزار دلار به او می پردازند و با این که من از آن مردک بدذات بیزارم، استحقاق آن را دارد. مثل این است که بعضی افراد فقط این جا می آیند تا دنیا را رها کنند و آن ها کسی مثل اولمان را استخدام می کنند تا آلودگی ها را پاک کند. مثل این زن که حدود شصت سال داشت - هم سن من بود!- و موهایش را قرمزرنگ کرده بود درست مثل چراغ راهنمایی، ظاهر جالبی نداشت، سیاهرگ های روی پاهایش برجسته بود، گویی مانند نقشه ی جاده ای لعنتی است. جواهراتی به گردن و دستان و گوش هایش آویزان بود و پسربچه ای همراه او بود که بیش از هفده سال نداشت. آن ها یک هفته این جا بودند، شاید هم ده روز و هر شب برنامه ی خاصی داشتند. از پنج تا هفت در سالن کلرادو، آن زن شراب سنگاپور را چنان می بلعید که گویی قرار است فردا غیرقانونی اعلام شود و آن پسر یک بطری المپیا را سر می کشید و تا ته آن را می بلعید. زن شوخی و بذله گویی می کرد و هر وقت لطیفه ای تعریف می کرد آن پسر مانند میمون می خندید، انگار زن به گوشه های دهان او نخی بسته است که آن را می کشد. بعد از یکی دو روز معلوم بود که خندیدن برای او سخت تر و سخت تر می شود. بعد برای صرف شام می رفتند، در کل وضع نامناسبی داشتند.»
واتسون شانه بالا انداخت.
«سپس یک شب حدود ساعت ده پسرک پایین آمد و گفت: آن زن بیمار است که این یعنی دوباره مثل شب های دیگر از هوش رفته است و می خواهد مقداری داروی معده برایش ببرد. بعد سوار پورشه ی کوچکی که با آن آمده بودند، شد و این آخرین باری بود که ما آن پسر را دیدیم. صبح روز بعد زن پایین آمد تا نمایش بزرگی اجرا کند ولی در طول روز مرتب رنگ پریده تر می شد و آقای اولمان با سیاستمداری از او پرسید که اگر می خواهد به پلیس خبر بدهند، شاید پسرک دچار حادثه ای شده باشد. زن گفت: «نه، نه، نه، او راننده ی خیلی خوبی است، من اصلاً نگران نیستم. همه چیز تحت کنترل است، برای شام برمی گردد.» بعدازظهر آن روز حدود ساعت سه وارد سالن کلرادو شد و آن شب اصلاً شام نخورد. حدود ساعت ده ونیم به اتاقش برگشت و این آخرین باری بود که همه او را زنده دیدند.»
«چه اتفاقی افتاد؟»
«مامور تحقیق در مرگ های مشکوک محلی گفت علاوه بر مقدار زیادی نوشیدنی در حدود سی عدد قرص خواب هم خورده است. صبح روز بعد شوهرش از راه رسید، یک وکیل کله گنده ی نیویورکی بود. اولمان را تهدید کرد: برای این کار و آن کار شما را به دادگاه می کشم و تا وقتی کارم تمام شود، شما حتی نمی توانید یک دست لباس زیر تمیز برای خود پیدا کنید. چیزهایی از این قبیل ولی اولمان محکم بود. با چرب زبانی او را گول زد و آرام کرد. احتمالاً به او گفته است آیا می خواهد ببیند ماجرای همسرش در تمام روزنامه های نیویورک چاپ شده است: همسر اِل و بِل سرشناس نیویورک با شکمی پر از قرص خواب مرده پیدا شده است، او همراه پسری به سن نوه اش به آن جا آمده بود.
پلیس ایالتی پورشه را در لایونز(۳۲) پیدا کرد و اولمان با پارتی بازی توانست آن را برای آقای وکیل پس بگیرد. سپس هردو آن ها علیه آرچر هاتون(۳۳) پیر که مامور تحقیق در مرگ های مشکوک محلی بود، دست به یکی کردند و او را مجبور کردند رای خود را به مرگ تصادفی، سکته ی قلبی، تغییر بدهد. حالا، آرچر پیر سوار کرایسلر می شود. من او را ملامت نمی کنم. انسان نباید فرصت ها را ازدست بدهد، به خصوص وقتی سال های زیادی از عمرش را پشت سر گذاشته باشد.»
دوباره دستمالش را بیرون آورد. بینی خود را پاک کرد و دستمال در جیبش پنهان شد.
«بعد چه اتفاقی می افتد؟ تقریباً یک هفته بعد یک مستخدم زن احمق به نام دلورس ویکری(۳۴) هنگام تمیز کردن اتاقی که آن دو نفر در آن بودند، پس از مقداری داد و فریاد، غش کرد و از حال رفت. وقتی به هوش آمد گفت که آن زن مرده را در وان حمام دیده که صورتش کبود و پف کرده بوده و به او می خندیده است. بنابراین اولمان دستمزد دو هفته و حکم اخراج او را داد و گفت که برود گم شود. فکر می کنم از ۱۹۱۰ که پدربزرگم این هتل را باز کرده است تابه حال تقریباً چهل وپنج نفر در این هتل مرده اند.»
واتسون زیرکانه نگاهی به جک انداخت.
«می دانید بیش تر آن ها چگونه مردند؟ حمله ی قلبی یا سکته، درحالی که به آن ها شلیک شده بود. این اتفاقی است که زیاد می افتد، قدیمی هایی که می خواهند آخرین دوران خوش گذرانی خود را بگذرانند به این جا و این کوهستان می آیند تا وانمود کنند هنوز بیست ساله هستند. بعضی اوقات خبرهایی درز می کند و همیشه اولمان موفق نمی شود آن ها را از روزنامه ها مخفی نگه دارد. بنابراین اوورلوک شهرتی پیدا کرده است، بله. شرط می بندم اگر از افراد آگاه بپرسید، بیلتمور(۳۵) نیویورک هم مشهور است.»
«ولی روح ندارد؟»
«آقای تورنس، من تمام عمرم این جا کار کرده ام. از وقتی بچه ای بودم، تقریباً هم سن پسر شما که عکس او را در کیف بغلی خود نشانم دادید، این جا بازی کرده ام. هرگز تابه حال روحی ندیده ام. لطفاً بیایید تا انبار لوازم را به شما نشان بدهم.»
«بسیار خوب.»
وقتی واتسون چراغ را خاموش می کرد، جک گفت: «این جا مطمئناً روزنامه های زیادی هست.»
«اوه، شوخی که نمی کنید. به نظر می رسد این ها مربوط به هزاران سال پیش است. روزنامه ها و صورت حساب ها و فاکتورهای قدیمی بارگیری و خدا می داند که چه چیزهای دیگری آن جا هست. پدرم وقتی آن تنور چوب سوز قدیمی را داشتیم، بسیار خوب از آن ها استفاده می کرد ولی حالا کاملاً بی استفاده است. شاید یک وقتی مجبور بشوم کسی را استخدام کنم تا کشان کشان آن ها را به سایدویندر ببریم و آتش بزنیم. البته اگر اولمان هزینه ی آن را بپذیرد. فکر می کنم اگر به اندازه ی کافی فریاد بزنم و شایع کنم که همه جا پر از موش است قبول کند.»
«موش هست؟»
«بله. فکر می کنم چندتایی باشد. من تله ها و سم هایی را که آقای اولمان می خواهد شما در اتاق زیرشیروانی و این جا استفاده کنید، تهیه کرده ام. مواظب پسرتان باشید آقای تورنس. مطمئناً شما نمی خواهید هیچ اتفاقی برای او بیفتد.»
«بله همین طور است.» شنیدن این نصیحت از واتسون او را ناراحت نکرد.
آن ها به طرف پلکان رفتند، لحظه ای توقف کردند و واتسون دوباره بینی خود را پاک کرد.
«فکر می کنم تمام وسایل مورد نیازتان را در آن جا پیدا کنید. بام پوش ها(۳۶) را هم آن جا خواهید یافت. آیا اولمان در این باره چیزی به شما گفته است؟»
«بله، او می خواهد قسمتی از بام دوباره شن ریزی بشود.»
«لعنتی! می خواهد از شما مجانی کار بکشد، مردک بدذات چاق و بعد در بهار نق بزند که نصف کارها را درست انجام نداده اید. من یک بار رودررو به او گفتم، من گفتم...»
همین طور که از پله ها بالا می رفتند کلمات واتسون کم رنگ و تبدیل به زمزمه ای آرامش بخش می شد. جک تورنس برگشت و به تاریکیِ بی پایان و بوی ناگرفته ی پشت سرش نگاه کرد و فکر کرد اگر جایی از این هتل ممکن بود روحی داشته باشد، همین جا بود. به یاد گریدی افتاد که وقتی در برف فراوان گیر افتاده بود، کاملاً از کوره در رفته و فاجعه ای به بار آورده بود. آیا آن ها ترسیده بودند؟ نمی دانست. بیچاره گریدی، هرروز بیش تر احساس ناراحتی می کرده و بالاخره فکر کرده که دیگر هرگز بهار از راه نمی رسد. او نباید این جا می ماند و نباید از کوره در می رفت.
وقتی به دنبال واتسون به طرف در رفت، کلمات مانند ناقوس مرگ همراه با صدایی به تیزی نوک مداد شکسته، در گوشش طنین انداخت. «خدای بزرگ! می توانست یک یا هزارتا نوشیدنی بنوشد.»

قسمت اول: مطالب مقدماتی

۱. مصاحبه ی شغلی

جک تورنس(۴) با خود گفت: «مردک بدذات!»
اولمان(۵) با قد پنج فوت و پنج اینچ ایستاده بود و وقتی حرکت کرد، حرکتش چنان خشک و شتابان بود که به نظر می رسید این ویژگیِ همه ی مردان کوچولوی گرد و قلنبه است. موهایش مرتب بود و لباس تیره رنگش که سنگین ولی راحت بود، باعث می شد مشتری احساس کند می تواند مشکلات خود را با او در میان بگذارد. با لحن تندی با کارگران صحبت می کرد: «باید کارتان را درست انجام بدهید.» روی برگردان یقه اش گل میخک قرمزی زده بود؛ شاید برای این که در خیابان استوارت کسی او را با مامور کفن ودفن محلی اشتباه نگیرد.
وقتی جک سخنان اولمان را شنید، با خودش فکر کرد که با این اوضاع لازم نیست علاقه ای به هیچ کدام از افراد آن طرف میز داشته باشد.
اولمان سوالی مطرح کرد ولی او منظورش را نفهمید. اولمان از آن مردانی بود که چنین خطاهایی را برای رسیدگی بعدی در دفتر راهنمای شخصی ذهن شان بایگانی می کنند.
«ببخشید؟»
«پرسیدم آیا همسر و پسرتان دقیقاً می دانند شغل شما در این جا چیست؟» نگاهی به پرسش نامه ای که مقابلش بود انداخت و گفت: «پسرتان دانیل(۶) و همسرتان از این کار وحشتی ندارند؟»
«وندی(۷) زن فوق العاده ای است.»
«پسرتان هم فوق العاده است؟»
جک لبخند زد، لبخندی به پهنای صورتش. «ما دوست داریم این طور فکر کنیم. در مقایسه با بقیه ی پسربچه های پنج ساله، کاملاً متکی به خود است.»
اولمان دیگر لبخند نزد. پرسش نامه ی جک را در پرونده اش گذاشت و پرونده را به کشو برگرداند. میز تحریر کاملاً خالی بود و فقط یک کاغذخشک کن، یک تلفن، یک چراغ مطالعه و یک سبد مخصوص نامه های وارده و صادره روی آن بود که نامه ای هم در آن نبود.
اولمان برخاست و به طرف کمد بایگانیِ گوشه ی اتاق رفت و گفت: «آقای تورنس، اگر مایلید نزدیک میز تحریر بیایید تا نگاهی به کارها بیندازیم.»
پنج ورقه ی بزرگ آورد و آن ها را روی چوب گردوی کاملاً براق میز تحریر گذاشت. جک بوی ادوکلن اولمان را استشمام کرد و شانه به شانه ی او ایستاد. بدون هیچ دلیلی به فکرش خطور کرد که تمام مردان یا اصلاً ادوکلن نمی زنند یا انگلیش لدر(۸) می زنند و مجبور شد زبانش را بین دندان هایش فشار بدهد تا جلو خنده ی خود را بگیرد. از پشت دیوار صداهایی از آشپزخانه می آمد که مربوط به فعالیت های ساعت ناهار هتل اوورلوک(۹) بود.
اولمان به سرعت شروع به صحبت کرد: «بالاترین طبقه، اتاق زیرشیروانی است. فعلاً آن جا چیزی نیست به جز یک مشت خرت وپرت. اوورلوک بعد از جنگ جهانی دوم بارها دست به دست شده است و به نظر می رسد مدیرانی که پشت سر هم آمده اند، چیزهای زیادی را در اتاق زیرشیروانی گذاشته اند. من می خواهم آن جا تله موش بگذارم و اطراف آن را سم پاشی کنم. بعضی از زن های مستخدم طبقه ی سوم از آن جا صدای خش خش شنیده اند. من باور نمی کنم ولی حتی یک درصد امکان وجود موش را هم نباید در هتل نادیده گرفت. البته شما که در هیچ وضعیتی اجازه نمی دهید پسرتان به اتاق زیرشیروانی برود.»
جک گفت: «نه.» بعد دوباره نیشش باز شد و با خود فکر کرد: «عجب حرف مزخرفی.» آیا این مردک احمق واقعاً فکر می کرد او اجازه می دهد پسرش در اتاق زیرشیروانی که پر از خرت وپرت، تله موش و خدا می داند چه چیزهای دیگری است، پرسه بزند؟
اولمان نقشه ی اتاق زیرشیروانی را به سرعت برداشت، زیر بقیه ی کاغذها گذاشت و با صدایی دانشمندانه گفت: «اوورلوک یک صدوده مهمان پذیر دارد، سی تای آن که سوئیت است، در طبقه ی سوم قرار دارد. ده تا (از جمله سوئیت ریاست جمهوری) در قسمت غربی است، ده تا در وسط، ده تای دیگر در قسمت شرقی. ناگفته نماند که همه ی آن ها به منظره های باشکوهی مشرف هستند.»
جک با خود فکر کرد بگوید، ممکن است لطفاً تبلیغات فروش را کنار بگذارید؟! ولی ساکت ماند چون به این شغل نیاز داشت.
اولمان نقشه ی طبقه ی سوم را زیر همه گذاشت و به بررسیِ طبقه ی دوم پرداختند: «چهل اتاق، سی اتاق دونفره و ده اتاق یک نفره و در طبقه ی اول بیست تا از هر کدام، به اضافه ی سه کمد ملافه در هر طبقه و یک انباری که در انتهای قسمت شرقیِ هتل در طبقه ی دوم و انتهای قسمت غربی در طبقه ی اول است. سوالی ندارید؟»
جک سرش را تکان داد. اولمان نقشه ی طبقه ی اول و دوم را کنار گذاشت: «حالا لابی، میز پذیرش وسط لابی است. پشت آن دفترها قرار دارد. هر طرفِ میز پذیرش هشتاد فوت وسعت دارد. رستوران هتل و اتاق نشیمن کلرادو در قسمتِ غربی است و سالن جشن و رقص در قسمت شرقی. سوالی ندارید؟»
جک گفت: «فقط درباره ی زیرزمین، برای سرایدار زمستانی این مهم ترین جا است. جایی که کارها در آن انجام داده می شود، پس باید درباره ی آن صحبت کنیم.»
اولمان با ناراحتی چهره اش را درهم کشید و گفت: «واتسون(۱۰) آن را به شما نشان می دهد. نقشه ی زیرزمین روی دیوار شوفاژخانه است.» او با این لحن صحبت کرد، شاید به این دلیل که می خواست نشان بدهد چون مدیر هتل است، خود را نگران مسائل پیش پاافتاده ی هتل مانند مخزن آب گرم و لوله کشی نمی کند.
«شاید فکر بدی نباشد که چند تله موش هم آن جا کار بگذاریم. چند لحظه صبر کنید.»
از جیب بغلی کتش یک دسته کاغذ بیرون آورد و یادداشت بدخطی نوشت، باعجله آن را جدا کرد و در سبد نامه های صادره گذاشت و دفتر یادداشت را - مانند پایان حقه های شعبده بازی - دوباره به جیب کت خود برگرداند. حالا می بینی جکی، حالا نمی بینی. جک با خود فکر کرد او واقعاً چاق است.
آن ها دوباره به موقعیت اصلی خود بازگشتند. اولمان پشت میز و جک مقابل او، مصاحبه کننده و مصاحبه شونده، درخواست کننده و مدیر ناراضی.
اولمان دست های کوچک و آراسته ی خود را روی کاغذخشک کن روی میز تحریر گذاشت و مستقیم به چشمان جک نگاه کرد؛ او مرد ریزنقشی بود در شُرُف تاس شدن، با لباس بانکداری و کراوات خاکستریِ روشن. گُلِ روی برگردان یقه اش در یک سمت و علامتِ کوچک برگردان یقه در سمت دیگر که با حروف ریز روی آن نوشته شده بود «کارکنان»، با هم متناسب بودند.
«آقای تورنس، من کاملاً رک وراست با شما صحبت می کنم. آلبرت شاکلی(۱۱) مرد مقتدری است که در این هتل که این فصل برای اولین بار در تاریخ خودش سود فراوانی داشته است، سهم زیادی دارد. در ضمن، عضو هیئت مدیره هم هست ولی هتل دار نیست و اولین کسی است که این مسئله را قبول دارد ولی آشکارا به این هتل امید بسته است. او می خواهد شما استخدام بشوید، من هم همین کار را می کنم ولی اگر انتخاب با خودم بود، هرگز شما را استخدام نمی کردم.»
جک دست های عرق کرده اش را محکم به هم فشرد و فکر کرد: «مردک بدذات!»
«اهمیتی نمی دهم. احساسات شما مطلقاً اثری در باور من ندارد و هم چنان فکر می کنم که شما برای این شغل مناسب نیستید. در طول فصلی که از پانزدهم ماه مه تا سیزدهم سپتامبر طول می کشد، هتل یک صدوده نفر یعنی برای هر اتاق یک نفر را به طور تمام وقت استخدام می کند. فکر می کنم بسیاری از آن ها علاقه ای به من نداشته باشند، حتی ممکن است بعضی از آن ها فکر کنند من آدم بدجنسی هستم. شاید قضاوت آن ها درباره ی شخصیت من درست باشد اما من مجبورم قدری بدجنس باشم تا بتوانم این هتل را به طرزی که شایسته ی آن است، اداره کنم.»
او به جک نگاه کرد و جک دوباره همان لبخند خود را تحویل داد، لبخندی به پهنای صورت و به طور اهانت آمیزی دندان نما.
اولمان گفت: «هتل بین سال های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۹ ساخته شده است. نزدیک ترین شهر به آن سایدویندر(۱۲) است که با فاصله ی چهل مایل در شرق قرار دارد و جاده های منتهی به شهر معمولاً از اواخر اکتبر یا اوایل نوامبر تا آوریل بسته است. مردی به نام رابرت تاونلی واتسون(۱۳) که پدربزرگ سرایدار فعلیِ هتل ماست، آن را ساخته است.
افراد سرشناس زیادی این جا اقامت کرده اند؛ از جمله واندربیلت ها، راکفلرها، آستورها و دوپوت ها(۱۴). چهار رئیس جمهور در سوئیت مخصوص ریاست جمهوری اقامت کرده اند: ویلسون، هاردینگ، روزولت و نیکسون(۱۵).»
جک زیرلب گفت: «اقامت هاردینگ و نیکسون چندان افتخاری ندارد.»
اولمان اخم کرد ولی با این وصف، ادامه داد: «آقای واتسون از عهده ی مخارج هتل برنیامد و در سال ۱۹۱۵ آن را فروخت. در سال های ۱۹۲۲، ۱۹۲۹، ۱۹۳۶ هم هتل فروخته شد و تا پایان جنگ جهانی دوم خالی بود؛ تا این که هوراس درونت(۱۶) مخترعِ میلیونر، خلبان، تهیه کننده ی فیلم و کارآفرین آن را خرید و کاملاً نوسازی کرد.»
جک گفت: «من این اسم را شنیده ام.»
«بله. او دست روی هر چیزی گذاشته به طلا تبدیل شده است؛ غیر از اوورلوک. قبل از ورود اولین مهمان بعد از جنگ به هتل، بیش از یک میلیون دلار در آن خرج کرد تا یک ویرانه را به یک محل دیدنی تبدیل بکند. او بود که آن زمین بازی راک را که موقعِ ورود از آن تعریف کردید، به این مجموعه اضافه کرد.»
«راک؟»
«جدِ انگلیسیِ بازیِ گوی و حلقه، آقای تورنس. بازیِ گوی و حلقه ی ما راک تحریف شده ی آن هاست. طبق روایات، درونت این بازی را از منشیِ خود یاد گرفته بود و خیلی به آن علاقه داشت. شاید زمین ما بهترین زمینِ بازیِ راک در آمریکا باشد.»
جک با لحن بدی گفت: «من شک ندارم. زمینِ بازیِ راک، هَرَس تزیینیِ باغچه به شکل حیوانات نزدیک درِ ورودی، دیگر چه؟ اندازه ی طبیعیِ عمو ویگلی(۱۷) پشتِ انبارِ لوازم؟» دیگر ازدست استوارت اولمان خسته شده بود ولی معلوم بود که کار او تمام نشده است؛ اولمان می خواست همان طور به حرف زدن ادامه بدهد.
«وقتی درونت سه میلیون دلار خود را در این راه ازدست داد، آن را به گروهی از سرمایه گذاران کالیفرنیا فروخت. تجربه ی آن ها هم همان قدر بد بود. آن ها هم هتل دار نبودند. در ۱۹۷۰ آقای شاکلی و گروهی از شرکا هتل را خریدند و مدیریت آن را به عهده ی من گذاشتند. ما هم چندین سال وضع خوبی نداشتیم ولی خوش وقتم که بگویم مالکان فعلی از من سلبِ اعتماد نکردند. سالِ گذشته ما آه در بساط نداشتیم ولی امسال حسابِ بانکیِ اوورلوک برای اولین بار تقریباً بعد از هفت دهه، پُر شد.»
جک با خود فکر کرد غرور این مرد موجه است ولی دوباره بیزاری نسبت به او مانند موجی سرتاپایِ وجودش را فراگرفت.
گفت: «هیچ ارتباطی بین تاریخ واقعاً پرهیجان هتل با احساسِ شما درباره ی نامتناسب بودن خودم با این شغل نمی بینم آقای اولمان.»
«یکی از دلایلی که این هتل پول زیادی را ازدست داده، این است که هر زمستان افتِ سود وجود دارد. خیلی بیش تر از آن که فکرش را بکنید سود پایین می آید، آقای تورنس. زمستان بسیار سخت است. من برای دست وپنجه نرم کردن با این مشکل، یک سرایدار تمام وقت زمستانی استخدام کردم تا مخزن آب گرم را راه بیندازد و هر روز به طور منظم قسمت های مختلف هتل را گرم کند. خرابی ها را تعمیر کند و دستگاه ها را در وضع مطلوبی نگه دارد تا اثری از خرابی ها باقی نماند. همیشه در همه ی پیشامدها هشیار باشد. اولین زمستان من به جای یک مرد تنها، یک خانواده را استخدام کردم. مصیبتی بود، فاجعه ای وحشتناک.»
اولمان به چشم خریدار ولی با بی اعتنایی به جک نگاه کرد.
«من با طیبِ خاطر اقرار می کنم که استخدام کردن آن مرد دایم الخمر اشتباه بود.»
جک احساس کرد نیشش به آرامی باز می شود - نقطه ی مقابل خنده ی دندان نما بعد گفت: «آه، پس موضوع این است. تعجب می کنم که اَل به شما نگفته است، من ترک کرده ام.»
«بله. آقای شاکلی گفتند که شما دیگر نمی نوشید، در ضمن درباره ی شغل سابق شما هم گفتند. می توانیم بگوییم مقام پرمسئولیت قبلی؟ شما در مدرسه ی ورمونت(۱۸) زبان انگلیسی تدریس می کردید. اما از کوره دررفتید و... فکر نمی کنم لازم باشد ادامه بدهم ولی در عین حال فکر می کنم قضیه ی گریدی(۱۹) تا حدودی به این موضوع ربط دارد و به همین دلیل است که مسئله ی... اوه تاریخِ قدیمی را به میان کشیدم. در زمستان های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱، بعد از این که ما هتل را مرمت کردیم و قبل از اولین فصلِ کاری، من دلبرت گریدیِ بخت برگشته را استخدام کردم. او به محلی که شما و همسر و پسرتان به آن جا می روید، نقل مکان کرد. همسر و دو دختر داشت. نگران بودم، نگرانی اصلی ام در مورد سختی فصل زمستان و این موضوع بود که تقریباً حدود پنج، شش ماه ارتباط خانواده ی گریدی با دنیای بیرون قطع می شد.»
«ولی این واقعاً حقیقت ندارد، این طور نیست؟ این جا تلفن هست و احتمالاً فرستنده ی موج رادیویی هم وجود دارد. پارک ملی کوهستانی هم در شعاع عملیات هلیکوپتر است و مطمئناً زمین بزرگی وجود دارد که یک یا دو هلیکوپتر را در خود جای بدهد.»
اولمان گفت: «من چیزی در این باره نمی دانم. هتل یک بی سیم دارد که آقای واتسون آن را به شما نشان می دهد و می گوید که اگر احتیاج به کمک داشتید، از چه موج هایی استفاده کنید تا بتوانید پیام مخابره کنید. خطهای تلفنِ بین این جا و سایدویندر هنوز زمینی هستند و تقریباً هر زمستان در بعضی از نقاط به دلیل وجود برف و یخ از کار می افتند و امکان دارد سه هفته تا یک ماه و نیم قطع باشند. در ضمن در انباری یک اسنوموبیل هم هست.»
«پس ارتباط کاملاً قطع نمی شود.»
آقای اولمان با ناراحتی گفت: «تصور کنید همسر یا پسرتان از پله ها سقوط کند و سرش بشکند، آقای تورنس. آیا آن موقع هم فکر می کنید که ارتباط قطع نیست؟»
جک منظور او را فهمید.
«اسنوموبیلی که با تمام سرعت برود، ممکن است بعد از یک ساعت ونیم شما را به سایدویندر برساند... البته شاید. هلیکوپتر خدمات نجات پارک ها در مناسب ترین وضعیت سه ساعت بعد به این جا می رسد. اگر کولاک باشد، اصلاً نمی تواند از زمین بلند شود و شما هم نمی توانید امیدوار باشید اسنوموبیل را با حداکثر سرعت برانید، حتی اگر جرئت کنید کسی را که به سختی مجروح شده در هوایی که ممکن است بیست وپنج تا چهل وپنج درجه زیر صفر باشد، با آن ببرید؛ چون ممکن است باد سرد هم بوزد.»
اولمان گفت: «من گریدی را پذیرفته بودم، همان طور که شاید آقای شاکلی در مورد شما دلایل خودش را داشته باشد. به هرحال جای دورافتاده به خودی خود خطراتی دارد. بهتر است خانواده ی مرد همراه او باشند. فکر کردم اگر هم مشکلی پیش بیاید، احتمالاً چندان خطرناک نیست؛ مثلاً سری شکسته یا حادثه ای که در اثر استفاده از ابزار الکتریکی یا دعوا ایجاد بشود. آنفلوانزای شدید و جدی، ذات الریه، بازوی شکسته یا حتی آپاندیس، در همه ی موارد ممکن بود وقت کافی برای رسیدن به بیمارستان باشد.
فکر می کنم اتفاقی که افتاد، در نتیجه ی استفاده از نوشیدنی نامرغوب و ارزان قیمتی بود که گریدی بدون اطلاع من مقدار زیادی از آن را در اختیار داشت و وضعیت عجیبی که قدیمی ها آن را «بی قراریِ انزوا» می نامند. آیا این اصطلاح را شنیده اید؟» اولمان لبخند ترحم آمیزی زد و آماده بود به محض آن که جک اقرار کند اطلاعی از آن ندارد، برایش توضیح بدهد و جک خوشحال بود که می توانست به سرعت و باصراحت جواب بدهد: «اصطلاحی است در مورد واکنش افراد در برابر هراس از مکان های تنگ و تاریک، هنگامی که کسی دوره ای طولانی در جایی محبوس باشد. احساس هراس از جای تنگ و تاریک به شکل تنفر از افرادی که با آن ها در جای مورد نظر گیر افتاده است، بروز می کند. در حالت حاد ممکن است منجر به خشونت و توهم بشود. در بعضی موارد، حتی یک اتفاق ساده مثل سوختن غذا یا بحث درباره ی نوبت ظرف شویی ممکن است به یک جنایت ختم شود.
اولمان مبهوت مانده بود و جک از این بابت بسیار خوشحال شد. تصمیم گرفت کمی بیش تر به او فشار بیاورد ولی چون به وندی قول داده بود خونسرد بماند، سکوت کرد.
«فکر می کنم در مورد او اشتباه کردید، آیا او به خانواده اش صدمه زد؟»
«آن ها را کشت و بعد خودکشی کرد، آقای تورنس. دختر کوچولوها را با تبر به قتل رساند و خودش و همسرش را با تفنگ شکاری کشت. پایش شکسته بود، شاید آن قدر مست بوده که از پله ها سقوط کرده است.»
اولمان دست هایش را از هم باز کرد و با حالت حق به جانب به جک نگاه کرد.
«تحصیل کرده بود؟»
اولمان با لحن خشکی گفت: «خیر، فکر می کنم می توان گفت فردی که زیاد خلاقیت ندارد، چندان دقت نمی کند، تنهایی...»
جک گفت: «شما اشتباه کردید، یک مرد بی مایه بیش تر تمایل دارد در جایی دورافتاده باشد یا مثلاً بعد از شکست در فال ورق کامپیوتری به کسی شلیک یا دزدی کند، چون از یک نواختی کسل می شود. چنین شخصی وقتی برف می آید، نمی تواند کاری جز تماشای تلویزیون یا گرفتن فال ورق انجام دهد و هنگامی که نمی تواند همه ی آس ها را بیرون بیاورد، تقلب می کند. کاری جز غُرزدن به همسرش یا دعوا کردن بچه ها و نوشیدن ندارد. خوابیدن راحت نیست چون چیزی برای گوش دادن ندارد، بنابراین آن قدر می نوشد تا خوابش ببرد. با خماریِ صبحگاهی از خواب بیدار می شود. بسیار عصبی است. شاید تلفن قطع باشد یا باد آنتن تلویزیون را از جا بکند و هیچ کاری نتواند بکند جز فکر کردن و تقلب در فال ورق و بیش تر عصبی شدن و بالاخره... بوم...بوم...بوم.»
«در حالی که یک مرد تحصیل کرده مثل شما؟»
«من و همسرم هر دو عاشق مطالعه هستیم. احتمالاً ال شاکلی به شما گفته است که من روی یک «سرگرمی» کار می کنم. دنی، پازل و کتاب نقاشی و رنگ آمیزی و رادیوِ مخصوص خودش را دارد. تصمیم دارم خواندن و راه رفتن با کفشِ برفی را به او یاد بدهم. شاید وندی هم دوست داشته باشد یاد بگیرد. به هرحال، فکر می کنم اگر تلویزیون از کار بیفتد، می توانیم بدون این که سربه سر یک دیگر بگذاریم خودمان را مشغول کنیم.» مکثی کرد و ادامه داد: «مطمئن باشید که ال حقیقت را به شما گفته که من دیگر نمی نوشم. یک زمانی خیلی زیاد می نوشیدم ولی در عرض چهارده ماه گذشته بیش تر از یک لیوان آبجو ننوشیده ام. تصمیم هم ندارم با خودم نوشابه ی الکلی به این جا بیاورم و فکر نمی کنم بعد از بارش برف بتوانم چیزی گیر بیاورم.»
اولمان گفت: «در این مورد حق با شماست ولی تا وقتی هر سه ی شما این جا هستید، امکان بروزِ مشکلات چندبرابر است. من این موضوع را به آقای شاکلی گفتم و او به من گفت که مسئولیت آن را به عهده می گیرد. حالا به شما هم گفتم و ظاهراً شما هم مایلید خودتان مسئولیت آن را به عهده بگیرید.»
«بله، همین طور است.»
«بسیار خوب. من قبول می کنم چون حقِ انتخاب دیگری ندارم ولی هنوز هم ترجیح می دهم دانشجوی کالج مجردی را که یک سال مرخصی داشته باشد، استخدام کنم. البته شاید شما هم بتوانید از پسِ این کار بربیایید. حالا من شما را به آقای واتسون تحویل می دهم تا به زیرزمین ببرد و بقیه ی جاها را نشان تان بدهد. مگر این که سوالی داشته باشید.»
«نه. هیچ سوالی ندارم.»
اولمان برخاست و گفت: «امیدوارم احساس بدی نداشته باشید، آقای تورنس. از گفتن این حرف ها غرضِ شخصی نداشتم. فقط بهترین ها را برای هتل می خواهم. این هتل بی نظیر است و من می خواهم همین طور باقی بماند.»
جک دوباره نیشخند زد و گفت: «نه. احساس بدی ندارم.» ولی خوشحال شد که اولمان نخواست با او دست بدهد چون احساس بدی داشت.

۲. بولدر(۲۰)

وندی از پنجره ی آشپزخانه به بیرون نگاه کرد و پسرش را دید که همان طور بی حرکت روی جدول کنار خیابان نشسته و بازی نمی کند؛ نه با کامیون، نه با واگن باری و نه حتی با هواپیمای بی موتور چوبی که آن قدر مورد علاقه اش بود و هفته ی پیش از جک هدیه گرفته بود. فقط نشسته بود و منتظر فولکس واگن کهنه و رنگ ورورفته شان بود که از راه برسد. آرنج های خود را روی پاهایش گذاشته و دستانش را به چانه اش تکیه داده بود، پسرک پنج ساله منتظر پدرش بود.
وندی احساس خیلی بدی داشت. بی اختیار زد زیر گریه. حوله ی ظرف خشک کن را بالای پیشخوان کنار ظرف شویی آویزان کرد و درحالی که دو دگمه ی بالاییِ لباسش را می بست، به طبقه ی پایین رفت. با خود فکر کرد، جک و غرورش! «هی نه ال، من نیازی به مساعده ندارم. فعلاً اوضاع خوب است.» دیوارهای راهرو سوراخ بود و لکه های مدادهای شمعی و روغنی و اسپری رنگ همه جا به چشم می خورد. پله ها ناهموار بود. تمام ساختمان بوی کهنگی و خرابی می داد و اصلاً جای مناسبی برای دنی نبود؛ مخصوصاً بعد از آن خانه ی کوچک آجریِ تروتمیزِ استاوینگتون(۲۱). همسایه های طبقه ی سوم مُدام با دعواهای خود او را ناراحت می کردند و می ترساندند. نام مردی که در طبقه ی بالایی زندگی می کرد تام(۲۲) بود. هر آخرِ هفته، وقتی بار تعطیل می شد و او به خانه می آمد، دعوا شروع می شد. هر هفته هم وضع همین بود. جک آن را «دعوای جمعه شب» می نامید ولی اصلاً خنده دار نبود. بالاخره ِالِین(۲۳) زن همسایه به گریه می افتاد و هر هفته همین برنامه تکرار می شد:
«این کار را نکن، تام. لطفاً این کار را نکن.» و مرد سرش فریاد می زد. یک بار دنی از صدای آن ها از خواب پرید ولی بعد دوباره مثل مرده خوابید. صبحِ روزِ بعد وقتی تام از خانه خارج می شد، جک جلو او را گرفت و مدتی در پیاده رو با هم صحبت کردند. تام داد و بیداد کرد و جک هم چیزهایی به او گفت، ولی آن قدر آهسته گفته بود که وندی نشنیده بود و تام فقط با اخم و تَخم سرش را تکان داده و رفته بود. این اتفاق مربوط به یک هفته پیش بود و چند روزی اوضاع بهتر شد ولی دوباره در تعطیلات آخرِ هفته همه چیز به حالت طبیعی برگشت، ببخشید، غیرِطبیعی. این وضع برای دنی کوچولو اصلاً خوب نبود.
وندی دوباره ناراحت شد ولی چون نزدیک پسرک رسیده بود، جلو اشک هایش را گرفت. لباسش را جمع کرد و روی جدول کنارِ پسرش نشست و گفت: «چه خبر، دکتر؟»
دنی لبخندی کاملاً تصنعی به مادرش زد و گفت: «سلام، مامان.»
هواپیمای چوبی روی زمین، بین پاهای او و کنار کفش های پارچه ای اش، افتاده بود و وندی متوجه شد که یکی از بال های آن شکسته است.
«عزیزم، می خواهی سعی کنیم ببینیم می توانیم بالِ هواپیما را درست کنیم یا نه؟»
دنی که دوباره به خیابان خیره شده بود، گفت: «نه. پدر آن را تعمیر می کند.»
«ممکن است پدرت تا موقعِ شام برنگردد، دکتر. از آن منطقه ی کوهستانی تا این جا راه درازی است.»
«فکر می کنی ماشینش خراب می شود؟»
«نه، فکر نمی کنم.» ولی وندی نگرانی جدیدی پیدا کرد. متشکرم، دنی. همین را کم داشتم.
دنی تقریباً بی حوصله و بی احساس گفت: «پدر گفت شاید اتومبیل خراب بشود، او گفت پمپِ سوخت گند زده است.»
«این طور حرف نزن، دنی.»
او با تعجب پرسید: «نگویم پمپِ سوخت؟»
مادر آهی کشید و گفت: «نه، نگو گند زده است.»
«چرا؟»
«زشت است.»
«چه چیزی زشت است، مامان؟»
«مثل این است که سرِ میزِ غذا بینی ات را پاک کنی یا در دست شویی را باز بگذاری، این حرف هم خوب نیست. آدم های خوب این طوری حرف نمی زنند.»
«پدر گفت. وقتی موتورِ خراب را دید، گفت: "خدای من، این پمپِ سوخت گند زده است"، پدر آدمِ خوبی نیست؟»
با خود فکر کرد چه شد که به این جا رسیدی، وینیفرد(۲۴)؟ آیا عادت کرده ای؟ و سپس گفت: «پدر خوب است ولی او مرد بزرگی است و خیلی دقت می کند تا این حرف ها را جلو افرادی که نمی فهمند، نگوید.»
«منظورت این است که مثلاً پیشِ عمو ال نمی گوید؟»
«بله، درست است.»
«وقتی بزرگ شدم می توانم بگویم؟»
«فکر می کنم خواه ناخواه می گویی، چه من دوست داشته باشم و چه نداشته باشم.»
«چند سالم بشود، می توانم بگویم؟»
«با بیست سال موافقی، دکتر؟»
«پس خیلی باید صبر کنم.»
«فکر می کنم همین طور است ولی ممکن است سعی خودت را بکنی؟»
«باشد.»
دوباره به خیابان چشم دوخت. نیم خیز شد. گویی می خواهد از جایش بلند شود ولی سوسکی را که به طرفش می آمد، نگاه کرد؛ حشره ای متفاوت به رنگ قرمز خیلی روشن. دوباره سر جایش نشست. مادر نمی دانست که نقل مکان به کلرادو چه مشکلاتی برای دنی در بر خواهد داشت. دنی در این مورد چیزی نگفته بود ولی او نگران بود که می دید پسرش همیشه تنهاست. در ورمونت(۲۵) سه نفر از هم دانشکده ای های جک فرزندانی هم سنِ دنی داشتند و با هم به کودکستان می رفتند ولی در این محل او اصلاً نمی توانست با همسالان خود بازی کند. بیش ترِ همسایه ها دانشجو بودند و فقط چند زوج در خیابان آراپاهو(۲۶) زندگی می کردند که عده ی کمی از آن ها بچه داشتند. او فقط یک دوجین دبیرستانی یا کمی کوچک تر و سه نوزاد را دیده بود. همین و بس.
«مامی، چرا پدر کارش را ازدست داد؟»
وندی شوکه شد. از عالمِ خیالِ خود بیرون آمد و برای پیدا کردن جواب به لکنت افتاد. او و جک بارها در این باره با هم صحبت کرده و راه های پاسخ دادن به چنین سوالی را بررسی کرده بودند؛ روش های متفاوتی از طفره رفتن از جواب دادن گرفته تا حقیقتِ آشکار بدون هیچ لاپوشانی ولی دنی تا الان هیچ وقت چیزی نپرسیده بود. حالا که او حوصله نداشت و احساس می کرد برای جواب دادن به چنین سوالی آمادگی ندارد، می پرسید. پسرک هم چنان به مادرش نگاه می کرد، شاید سردرگمیِ او را در چهره اش می خواند و به دنبال جواب می گشت. مادر فکر کرد برای بچه ها، انگیزه ها و اعمال بزرگ سالان باید مهم و دارای پیام باشد مانند حیوانات خطرناکی که در سایه های جنگلِ تاریک دیده می شوند و مثل عروسک هایی که هیچ منظوری ندارند، تکان تکان می خورند. این افکار باعث می شد دوباره به طرز وحشتناکی بخواهد گریه کند و درحالی که با این احساس مبارزه می کرد، به جلو خم شد، هواپیمای خراب را برداشت و در دستان خود واژگون کرد.
«پدرت رئیس گروه مناظره بود، یادت می آید دنی؟»
گفت: «بله. بحث درباره ی سرگرمی، درست است؟»
«درست است.» او هواپیما را می چرخاند و می چرخاند و به مارک آن (هواپیمای پرسرعت) و عکس برگردان های ستاره ای آبی رنگ روی بال ها نگاه می کرد و تصمیم گرفت که واقعیت را به پسرش بگوید.
«پسری بود به نام جرج هاتفیلد(۲۷) که پدر مجبور شد از گروه اخراجش کند. یعنی او به اندازه ی دیگران خوب نبود. جرج به پدرت گفت به این دلیل او را اخراج کرده که از او خوشش نمی آمده نه به این دلیل که او خوب نبوده است و بعد کار بدی انجام داد که فکر می کنم می دانی.»
«آیا او بود که لاستیک های ماشین ما را پنچر کرد؟»
«بله. او بود. بعد از مدرسه این کار را کرد و پدر او را دید.» این جا دوباره شک کرد که بقیه ی داستان را بگوید یا نه ولی دیگر موقع طفره رفتن نبود، یا باید حقیقت را می گفت یا دروغ می گفت.
«پدرت گاهی اوقات کارهایی می کند که بعد از انجام دادن آن ها پشیمان می شود. بعضی اوقات آن قدر که باید، فکر نمی کند. زیاد اتفاق نمی افتد ولی بعضی اوقات پیش می آید.»
«آیا او به جرج هاتفیلد صدمه زد؟ مانند آن موقع که من تمام کاغذهایش را روی زمین ریختم؟»
«- بعضی اوقات -»
(دنی با بازوی گچ گرفته)
- «او کارهایی می کند که بعد از آن متاسف می شود.»
وندی به شدت پلک می زد و سعی می کرد جلو اشک هایش را بگیرد.
«یک چنین چیزی، عزیزم. پدرت او را کتک زد تا مانع پاره کردن لاستیک ها بشود و جرج هم ضربه ای به سر او زد. بعد مسئولان مدرسه گفتند که جرج دیگر نمی تواند به آن مدرسه برود و پدرت هم دیگر نمی تواند در آن مدرسه تدریس کند.» وندی مکث کرد، نمی دانست چه بگوید و با نگرانی از رگبار سوالات بیش تر، منتظر ماند.
دنی گفت: «اوه!» و دوباره به خیابان خیره شد. ظاهراً پرونده بسته شده بود. آیا ممکن بود برای او هم به همین آسانی بسته شود؟ از جا برخاست و گفت: «من می روم بالا یک فنجان چای بخورم، دکتر. آیا یک لیوان شیر و چند شیرینی می خواهی؟»
«فکر می کنم منتظر پدر بمانم.»
«فکر نمی کنم قبل از ساعت پنج به خانه برسد.»
«شاید زود برسد.»
وندی تایید کرد: «شاید، شاید زود برسد.»
وسط پله ها بود که پسرک صدایش زد: «مامی؟»
«بله. دنی؟»
«آیا دوست داری زمستان در آن هتل زندگی کنی؟»
حالا کدام یک از آن پنج هزار جواب را باید به این سوال می داد؟ احساس دیروز یا دیشب یا امروز صبح را؟ احساس های متفاوتی در کنار هم بود، از رنگ صورتی روشن گرفته تا سیاه بی روح.
گفت: «اگر این چیزی است که پدر می خواهد، من هم موافقم.» مکثی کرد و بعد پرسید: «تو چه طور؟»
«فکر می کنم من هم می خواهم.» و بالاخره گفت: «این جا کسی نیست که با او بازی کنم.»
«دلت برای دوستانت تنگ شده، این طور نیست؟»
«بعضی اوقات دلم برای اسکات و اندی(۲۸) تنگ می شود. برای همه.»
مادر کنار پسرش برگشت، او را بوسید و در موهای روشن او که زیبایی بچگانه اش را ازدست می داد، چنگ انداخت. دنی یک پسر کوچولوی بسیار جدی بود و بعضی اوقات نمی دانست چه طور می تواند در کنار چنین پدر و مادری دوام بیاورد. امیدهای فراوانی داشتند که با آمدن به این آپارتمان ناخوشایند در شهری که نمی شناختند، از بین رفته بود. تصویر دنی با دست گچ گرفته و آویزان به گردن دوباره در نظرش مجسم شد. در تقدیر آسمانی اشتباه شده بود. اشتباهی که او بعضی اوقات می ترسید هرگز اصلاح نشود و بی گناه ترین ناظر، مجبور باشد تاوان آن را بپردازد.
دنی را محکم بغل کرد و گفت: «وسط خیابان نرو، دکتر.»
«حتماً، مامان.»
به طبقه ی بالا و آشپزخانه برگشت. کتری را روشن کرد و تعدادی شیرینی در بشقاب گذاشت که اگر دنی زمانی که او دراز کشیده بود بالا آمد، بتواند بخورد. با لیوان پُر از چای سر میز نشست و از پنجره به بیرون و پسرش نگاه کرد که با شلوار جین و تی شرت سبزِ تیره ی گشادِ استاوینگتون هنوز رویِ جدول نشسته بود، هواپیمایش هم کنارش بود. رگبار اشکی که تمام روز خفه شده بود، حالا سرازیر شد و او در پناه بخار مواج و دلنشین چای تکیه داد و گریه کرد. با غصه و تاسف برای گذشته و ترس از آینده.

۴. سرزمین سایه ها

ساعت چهاروربع دنی احساس ضعف کرد و به طبقه ی بالا رفت تا شیر و شیرینی اش را بخورد. همان طور که از پنجره بیرون را نگاه می کرد، به سرعت آن ها را بلعید. بعد، نزد مادر که استراحت می کرد، رفت تا او را ببوسد. مادر پیشنهاد کرد که دنی در خانه بماند و برنامه ی «خیابان سه سامی» را تماشا کند چون این طوری وقت سریع تر می گذرد ولی او قاطعانه سرش را تکان داد و دوباره سرجای قبلی اش در کنار جدول برگشت.
ساعت پنج بود و او نه ساعت داشت و نه هنوز ساعت را خوب بلد بود ولی می دانست چند ساعت گذشته، چون سایه ها بلندتر شده بودند و نور طلایی بعدازظهر کم رنگ شده بود.
هواپیمایش را در دستان خود می چرخاند و زیرِ لب آواز می خواند...
این آواز را همه با هم در کودکستان جک و جیل در استاوینگتون می خواندند. این جا او به کودکستان نمی رفت چون پدرش نمی توانست از پس مخارج آن بربیاید. او می دانست که پدر و مادرش از این بابت نگران هستند، نگرانند چون او تنها بود (و حتی با این که درباره ی آن صحبت نمی کردند، از ته قلب احساس می کردند که دنی آن ها را سرزنش می کند.) ولی او واقعاً دیگر نمی خواست به آن کودکستان قدیمی جک و جیل برود. چون دیگر بچه نبود. هنوز خیلی بزرگ نبود ولی دیگر بچه کوچولو هم نبود. بچه های بزرگ به مدرسه ی بزرگ می رفتند و آن جا ناهار گرم می خوردند. سال دیگر او به کلاس اول می رفت ولی امسال هنوز بچه بود. زیاد ناراحت نبود، بعضی اوقات دلش برای اسکات و اندی تنگ می شد، البته بیش تر برای اسکات، ولی اشکالی نداشت. بهترین کار این بود که منتظر بماند و ببیند در آینده چه اتفاقاتی خواهد افتاد.
در مورد پدر و مادرش مطالب بسیاری می دانست و متوجه شده بود که بسیاری از اوقات آن ها از میزان فهم و درک او ناراحت بودند و حتی بعضی مواقع نمی خواستند بپذیرند که دنی فهم و درک بالایی دارد. ولی بالاخره روزی مجبور می شدند آن را قبول کنند. او راضی بود که صبر کند.
خیلی بد بود که آن ها نمی توانستند باور کنند، به خصوص در اوقاتی مثل الان. مامی در تخت خود در آپارتمان استراحت می کرد و نگران پدر بود، کم مانده بود بزند زیر گریه. بعضی از نگرانی های او خیلی بیش تر از آن بود که دنی درک کند، مطالب مبهمی که مربوط به امنیت آن ها بود، با احساس گناه و خشم و ترس پدر از آن چه در پیش بود ولی دو موضوع اصلی که فعلاً ذهن او را مشغول کرده بود، این بود که پدر در کوهستان به نتیجه نرسیده باشد (پس چرا تلفن نمی زند؟) یا این که دچار دردسر شده باشد. بعد از آن که اسکاتی آرونسون(۳۷) که شش ماه از او بزرگ تر بود، برایش توضیح داده بود، دنی به خوبی می دانست دردسر چیست. اسکاتی می دانست، چون پدر او هم دچار دردسر شده بود. یک بار اسکاتی به او گفت که پدرش با مشت به چشم مادرش ضربه زده و چشم مادر صدمه دیده بود. بالاخره پدر و مادر اسکاتی به دلیل این کار بد از هم جدا شدند و وقتی دنی با اسکاتی آشنا شد، او با مادرش زندگی می کرد و فقط تعطیلات آخر هفته پدرش را می دید. بزرگ ترین نگرانی دنی احتمال طلاق والدینش بود، لغتی که همیشه با حروف قرمز به ذهنش می رسید و زیر لب می گفت، مارهای سمی. «طلاق باعث می شود دیگر پدر و مادر با هم زندگی نکنند. آن ها در مقابل چشمان تو در صحن دادگاه کشمکش زیادی می کنند. (دنی دقیقاً نمی دانست کدام یک است، زمین تنیس؟ یا بدمینتون؟ یا چیزی دیگر ولی مامی و ددی در استاوینگتون هم تنیس بازی کرده بودند و هم بدمینتون، بنابراین او فکر می کرد که هرکدام از این ها می تواند باشد.)(۳۸) و تو باید با یکی از آن ها بروی و شاید آن دیگری را هرگز نبینی و آن که تو با او زندگی می کنی، می تواند اگر بخواهد با شخص دیگری که تو اصلاً نمی شناسی ازدواج کند.» وحشتناک ترین مسئله این بود که او کلمه یا مفهوم طلاق یا هرچه که بود را در افکار والدینش خوانده بود. بعضی اوقات مبهم و به نسبت ناآشنا بود، بعضی اوقات هم بسیار غلیظ، گنگ و ترسناک مانند رعد و برق. بعد از آن که ددی او را برای کثیف کردن کاغذها تنبیه کرد و دکتر مجبور شد بازویش را گچ بگیرد، او این را در فکر مادر و پدرش می خواند. خاطره به تدریج محو شده بود ولی یاد و فکر طلاق هنوز شفاف و ترسناک بود. بیش تر احساس می کرد مامی این فکر را می کند و دایم از این می ترسید که مادرش این کلمه را از مغزش بیرون بکشد، به زبان بیاورد و آن را عملی کند. طلاق گرایش نهفته و دایمیِ فکر آن ها بود، یکی از افکاری که او همیشه مانند ریتم موسیقی ملایمی آن را احساس می کرد ولی مانند یک ریتم، افکار مهم فقط در اثر افکار پیچیده تر شکل می گرفتند، افکاری که او هنوز حتی نمی توانست تفسیر کند. فقط به صورت رنگ یا حالت به نظر او می رسیدند. فکر طلاق در ذهن مامی به دلیل کاری بود که پدر با بازوی او کرد و اتفاقی که در استاوینگتون افتاد و پدر کارش را ازدست داد. همان جرج هاتفیلد که ازدست ددی کفری شد و لاستیک ماشین را سوراخ کرد. ولی افکار طلاق در ذهن ددی خیلی پیچیده تر و به رنگ بنفش تیره و شیوه ی ترسناک سیاه خالص بود. ظاهراً او فکر می کرد اگر آن ها را ترک کند، اوضاع بهتری خواهند داشت و کم تر اذیت می شوند. البته ددی تقریباً همیشه آن ها را عذاب می داد، بیش تر وقتی کار بد نوشیدن را انجام می داد. دنی تقریباً همیشه می توانست اشتباه او را گوشزد کند: اشتیاق دایمی ددی برای رفتن به محلی تاریک و تماشای تلویزیون رنگی و خوردن یک کاسه بادام زمینی و انجام کار بد تا این که فکرش آرام شود و او را راحت بگذارد.
ولی امروز عصر نباید مادرش نگران می شد. دنی آرزو کرد که می توانست نزد او برود و این موضوع را به او بگوید. اتومبیل خراب نشده بود. ددی جایی نبود که کار بدی انجام بدهد. تقریباً رسیده بود، در بزرگراه بین لایونز و بولدر بود. در این لحظه پدر حتی به کار بد فکر هم نمی کرد. او درباره ی... درباره ی... فکر می کرد.
دنی از پشت سر دزدکی نگاهی به پنجره ی آشپزخانه انداخت. بعضی اوقات سخت فکر کردن باعث می شد اتفاقی برایش بیفتد. فکر او باعث اتفاقی می شد. اتفاقی واقعی، او فکر را از مغز خود دور می کرد بعد می دید که اتفاق نمی افتد. یک بار کمی بعد از آن که بازویش را گچ گرفتند، سر میز شام این اتفاق افتاد. آن موقع زیاد با هم صحبت نمی کردند ولی فکر می کردند. اوه، بله. فکر طلاق مانند ابری پر از باران سیاه و آماده ی انفجار در آشپزخانه پیچیده بود. آن قدر فضا بد بود که نمی توانست چیزی بخورد. فکر خوردن با آن فکر طلاق سیاه در اطراف، باعث شد حالش به هم بخورد و چون خیلی مهم بود، کاملاً تمرکز کرد و اتفاق بدی افتاد. وقتی به دنیای واقعی برگشت، روی زمین دراز کشیده بود و لوبیاها و پوره ی سیب زمینی روی لباسش ریخته بود. مادرش او را بغل کرده بود و گریه می کرد و پدرش با تلفن صحبت می کرد. او ترسیده و سعی کرده بود برای آن ها توضیح بدهد که چیز مهمی نیست. این اتفاق وقتی می افتاد که او تمرکز می کرد تا بیش تر از آن چه به طور طبیعی می فهمید، درک کند. سعی کرد درباره ی تونی(۳۹) «دوست نامرئی خود» برای آن ها توضیح بدهد.
پدرش گفته بود: «او توهم دارد. ظاهراً خوب است ولی به هرحال من می خواهم دکتر او را ببیند.»
بعد از آن که دکتر رفت، مامی دنی را مجبور کرد قول بدهد دیگر این کار را نکند و آن ها را آن طور نترساند و او قول داد. خودش هم ترسیده بود چون وقتی در ذهنش تمرکز کرده بود، متوجه پدرش شده بود و فقط یک لحظه قبل از این که تونی (در دوردست ها، چنان که همیشه همین طور بود و او را از دور صدا می کرد) ظاهر شود، فضای آشپزخانه عجیب و غریب شد و ناگهان متوجه تاریکی فکر ددی و یک کلمه ی نامفهوم بسیار ترسناک تر از طلاق شد و آن لغت «خودکشی» بود. هرگز دوباره در ذهن ددی به آن فکر برنخورد و مطمئناً برای پیدا کردن آن جستجو هم نمی کرد. اگر هم دقیقاً معنی آن کلمه را نمی فهمید اهمیتی نمی داد.
ولی می خواست تمرکز کند چون بعضی اوقات تونی از راه می رسید. نه همیشه. بعضی اوقات برای یک لحظه اوضاع گیج کننده و بعد بیش تر اوقات دوباره شفاف می شد ولی در اوقات دیگر تونی برای مدت کوتاهی ظاهر می شد و از دوردست ها و با اشاره او را صدا می زد...
از وقتی به بولدر نقل مکان کرده بودند، دوبار اتفاق افتاده بود و او به یاد می آورد که چه قدر از پیدا کردن تونی تعجب کرده و خوشحال شده بود که از ورمونت به دنبال او آمده است. بنابراین تمام دوستانش را رها نکرده بود.
اولین باری که در حیاط خلوت بود اتفاق خاصی نیفتاد، فقط تونی به او اشاره کرد و بعد تاریکی بود و چند دقیقه بعد، او با خاطراتی گنگ مانند رویایی درهم برهم به دنیای واقعی برگشت. بار دوم (دو هفته ی پیش) خیلی جالب تر بود. تونی به او اشاره کرد و از چهار یارد آن طرف تر او را صدا زد و گفت: «دنی... بیا ببین...» به نظر می رسید می خواهد از جایش بلند شود. بعد به گودال عمیقی افتاد، مانند آلیس در سرزمین عجایب. بعد در زیرزمین بود و تونی هم در کنارش و به سایه های روی چمدانی که ددی تمام کاغذهای مهم خود را در آن نگه می داشت اشاره کرد، مخصوصاً به «نمایشنامه».
تونی از دوردست گفت: «می بینی؟ زیر پله هاست درست زیر پله ها. افرادی که اسباب کشی می کردند آن ها را درست... زیر... پله ها گذاشته اند.»
دنی جلوتر رفت تا از نزدیک این معجزه را ببیند و دوباره افتاد، این بار از روی تاب حیاط خلوت، جایی که تمام مدت نشسته بود و احساس کرد وزش باد او را خواب کرده بود.
سه یا چهار روز بعد پدرش که همه جا را می گشت، با عصبانیت به مادرش گفت که تمام زیرزمین لعنتی را گشته ولی چمدانش را پیدا نکرده است و می خواهد از شرکت حمل و نقلی که اثاث آن ها را از ورمونت تا کلرادو آورده است، شکایت کند چون حتماً آن را بین راه انداخته اند. اگر مرتب چنین اتفاقاتی می افتاد، او چه طور می توانست «نمایشنامه» را تمام کند؟
دنی گفت: «نه، ددی. زیر پله هاست. آن ها را درست زیر پله ها گذاشته اند.»
ددی نگاه عجیبی به او کرده و رفته بود پایین که ببیند. چمدان همان جا بود، درست همان جایی که تونی به او نشان داده بود. ددی او را به کناری برد، روی زانویش نشاند و پرسید چه کسی به او اجازه داده است به زیرزمین برود. آیا تام همسایه ی طبقه ی بالا این کار را کرده است؟ پدر گفت: «زیرزمین خطرناک است و به همین دلیل صاحب خانه آن را قفل می کند، ددی می خواهد بداند که آیا کسی قفل آن را باز گذاشته است.» گفت که از پیدا کردن "نمایشنامه" خوشحال است ولی اگر دنی از پله ها می افتاد و مثلاً پایش می شکست، نمایشنامه دیگر برای او هیچ ارزشی نداشت. دنی صادقانه به پدرش گفته بود که او به زیرزمین نرفته و آن در همیشه قفل بوده است. مامی هم این را تایید کرد و گفت که دنی هرگز پایین نرفته است چون تاریک و مرطوب و پر از تار عنکبوت است و او دروغ نمی گوید.
ددی پرسید: «پس از کجا می دانستی دکتر؟»
«تونی به من نشان داد.»
پدر و مادرش از بالای سر او نگاهی ردوبدل کردند. قبلاً هم چند بار چنین اتفاقی افتاده بود ولی چون موجب وحشت آن ها می شد، به سرعت آن را از ذهن خود پاک می کردند ولی او می دانست که آن ها از وجود تونی نگران هستند، به خصوص مامی و او دقت می کرد طوری فکر نکند که تونی بیاید و مامی او را ببیند. ولی حالا فکر می کرد مادر استراحت می کند و هنوز به آشپزخانه نیامده است، بنابراین به شدت تمرکز کرد تا ببیند می تواند بفهمد ددی در چه فکری است.
پیشانی اش چین افتاد، دست های کمی کثیفش را مشت کرد و روی شلوارش گذاشت. چشمانش را نبست چون لازم نبود ولی آن ها را تا حد شکاف باریکی جمع کرد و صدای پدرش را در ذهن خود مجسم کرد، صدای جک، صدای جان دانیل تورنس، بم و محکم، بعضی اوقات از شادی پدیده ای غیرعادی می شد یا حتی از خشم بم تر می شد یا فقط محکم باقی می ماند چون در حال فکر کردن بود.
(فکر کردن)
دنی آهی کشید و بدنش روی جدول سقوط کرد، گویی تمام توانش از بدنش خارج شد. کاملاً هشیار بود، خیابان و دختر و پسری را که در پیاده روِ آن طرف خیابان دست در دست هم راه می رفتند، می دید.
دید که برگ های پاییزی در جوی کنار خیابان ریخته، چرخ و فلک زردرنگی به شکلی غیر عادی دید و خانه ای را که آن دو از آن عبور می کردند، دید و توجه کرد که بام آن پوشیده از بام پوش بود؛ «فکر می کنم مسئله ای نیست تا وقتی درزپوش ها(۴۰) درست است، مشکلی پیش نمی آید. آن واتسون. خدایا عجب شخصیتی! ای کاش نقشی برای او در نمایش نامه ام به وجود می آوردم. اگر مراقب نباشم تمام داستان را با حقوق بشر پر می کنم. بله. بام پوش. آیا آن جا میخ هست؟ اوه لعنتی فراموش کردم از او بپرسم از کجا می توانم راحت میخ پیدا کنم. از فروشگاه ابزار سایدویندر. زنبورها. آن ها این موقع سال مشغول لانه ساختن هستند. می توانم موقع درست کردن بام قدیمی و ساختن بام جدید، مقداری حشره کش بگیرم و آن ها را از بین ببرم.»
بام پوش! پس پدر به این موضوع فکر می کند. دنی نمی دانست واتسون کیست ولی مطالب دیگر به اندازه ی کافی روشن بود و او مطمئن بود که لانه ی زنبورها را می بیند. همان قدر که مطمئن بود نامش دنی است... دنی.
بالا را نگاه کرد تونی آن جا بود، بالای خیابان، در کنار تابلوِ توقف ممنوع ایستاده بود و دست تکان می داد. دنی مانند همیشه از دیدن این دوست قدیمی احساس گرم خوشایندی کرد ولی این بار کمی هم می ترسید، گویی با تاریکی پنهان پشت سرش آمد. صدای گوش خراش زنبورها که هنگام آزاد شدن، عمیق نیش می زنند. ولی نمی توانست نرود. روی جدول افتاد، دست هایش شل شده بودند و همان طور که روی ران هایش بودند می لرزیدند و تکان تکان می خوردند. چانه اش روی سینه اش افتاد. سپس با حرکتی سریع و راحت بلند شد و دنبال تونی به مسیر تنگ و تاریک رفت.
«دنی»
حالا تاریکی و روشنایی در پیچ وتاب بودند. یک صدای سرفه ی خروشان و فشارآور، سایه های عذاب آوری که خودشان را تجزیه می کردند و شب ها به شکل درخت صنوبر در می آمدند که توفانی سهمگین آن ها را به حرکت در می آورد. برف پیچ وتاب می خورد و می رقصید. همه جا پُر از برف بود.
تونی از درون تاریکی گفت: «خیلی عمیق.» و غمی در صدایش بود که ترسی در دل دنی انداخت: «انبوه تر از آن که بتوان از آن خارج شد.»
شکل دیگری از دور پیدا شد که عقب عقب می رفت. عظیم و مستطیل شکل. بامی شیب دار. روشنایی ای که در تاریکی توفانی محو می شد. پنجره های فراوان. ساختمانی بلند با بامی بام پوش دار. بعضی از قسمت های بام پوش سبزتر بود. تازه تر. پدر آن ها را درست کرده بود. با میخ هایی که از فروشگاه ابزار سایدویندر خریده بود. حالا دیگر برف تمام بام پوش را پوشانده بود. همه چیز را پوشانده بود.
چراغ سبزی جلو ساختمان روشن بود و سوسو می زد. شبیه یک جمجمه ی عظیم با استخوان های ضربدری خندان:
«سم». تونی از درون تاریکیِ متحرک گفت: «سم.»
علامت های دیگری سوسو می زد و از مقابل چشمانش رد می شد. بعضی از آن ها با حروف سبزرنگ بود، در برفی که باد آن را می آورد. بعضی روی تخته ها در گوشه ای کج چسبیده بودند. شناکردن ممنوع! خطر! سیم های لخت. این وسایل غیرقابل استفاده است. ولتاژ بالا! نرده ی سوم. خطر مرگ! مراقب باشید! نزدیک نشوید! وارد نشوید! به متخلفان شلیک می شود. تقریباً هیچ کدام این ها را به طور کامل نمی فهمید، بلد نبود بخواند! ولی در کل همه چیز را احساس می کرد و وحشتی مبهم در حفره های تاریک جسمش مانند هاگ های قهوه ای روشنی که در نور خورشید می میرند، حرکت می کرد.
آن ها محو شدند. حالا در اتاقی بود که مبلمان عجیبی داشت، اتاقی تاریک. برف پنجره ها را پوشانده بود، گویی شن پاشیده باشند. دهانش خشک شده بود، چشمانش مانند تیله های داغ بود، قلبش در سینه می تپید. بیرون صدایی می آمد، گویی درِ مخوفی با سروصدا کاملاً باز شود. رد پا. در اتاق یک آینه بود و در اعماق کف نقره ای آن، کلمه ای با آتش سبز ظاهر می شد و آن کلمه این بود: تیانج(۴۱). اتاق محو شد. اتاق دیگری دید. می فهمید (بعداً خواهد فهمید).
این یکی. یک صندلی واژگون. یک پنجره ی شکسته با برفی که روی آن پیچ وتاب می خورد و لبه ی قالی که یخ زده بود. پرده کشیده بود و به میله ی شکسته ی گوشه اش آویزان بود. کمدی کهنه روی زمین افتاده بود.
باز هم صداهای بلند ریتمیک وحشتناک. شیشه ی شکننده. انهدام قریب الوقوع. صدای اسب. صدای مردی دیوانه که شناخت او آن را وحشتناک تر می کرد:
«بیا بیرون! بیا بیرون احمق کوچولو! بیا جزای کارت را ببین!»
تصادف. تصادف. تصادف. چوب سمباده نخورده. چیزی بین خشم و رضایت. تیانج در راه است.
در اتاق دوری زد. تصاویر روی دیوارها پاره شده. یک ضبط صوت (ضبط صوت مامی؟) روی زمین افتاده است. نوارهای او. گریگ، هندل، بیتلز، آرت گارفانکل، باخ، لیست(۴۲) همه جا پراکنده بود. شکسته و خُرد شده بود. پرتو نوری از اتاق دیگری نمایان بود، از حمام، نوری تند و کلمه ای که روی آینه ی کمد دارو مانند چشمی سرخ سوسو می زد و روشن و خاموش می شد: تیانج، تیانج، تیانج.
زیر لب گفت: «نه، نه، تونی خواهش می کنم.»
و از روی لبه ی وان، دستی شُل آویزان بود و تک تک قطره های خون به شکل کلمه ی (تیانج) از یکی از انگشتان، از ناخن انگشت سوم که به دقت آرایش شده بود، روی کاشی می چکید.
- «نه! اوه، نه! اوه، نه!»
«اوه، خواهش می کنم تونی، مرا می ترسانی.»
تیانج، تیانج، تیانج.
«بس کن تونی، بس کن.»
محو می شود.
در تاریکی صداهای وحشتناک بلندتر می شود، باز هم بلندتر. همه جا طنین می اندازد، تمام اطراف.
حالا در یک راهروِ تاریک پشت یک قالی آبی با نقش های عجیب سیاه که در حاشیه اش بافته شده، کز کرده و به صداهای ترسناک گوش می کند. شکلی از گوشه ای می چرخد و با حرکتی ناگهانی به طرف او می آید که بوی خون و مرگ می دهد. چکشی در یک دست دارد که آن را با قوس های بی رحمانه از طرفی به طرف دیگر تاب می دهد و با حمله های وحشتناک به دیوارها می زند و کاغذدیواری ها را پاره و گچ کاری ها را خراب می کند:
«بیا و جزای کارت را ببین! مانند یک مرد آن را قبول کن!»
شکل برایش واضح تر می شود. بوی گند ترش و شیرین آن غول پیکر، سر چکش که هوا را با زمزمه ای هولناک می شکافد، بعد صدای بلند کاذبی بالا می رود که گویی با دیوار برخورد و گرد و خاکی بلند می کند که بوی آن پخش می شود، خشک و خارش آور. چشمان ریز سرخی در تاریکی می درخشد. هیولا بالای سر اوست، او را پیدا کرده است. از ترس خود را کنار دیوار سفیدی که پشت سر اوست، جمع می کند. دریچه ی افقی روی سقف هم قفل است.
تاریکی. صبر و انتظار.
«تونی، لطفاً مرا برگردان، خواهش می کنم.»
برگشت و کنار جدول خیابان آراپاهو نشست، پیراهنش از شدت عرق به پشتش چسبیده بود، بدنش خیس عرق بود. هنوز می توانست آن صدای عظیم چند صوتی ترکیب شده را بشنود و بوی خیس کردن خودش را از ترس، استشمام کند. می توانست آن دست آویزان از لبه ی وان را ببیند که از انگشت سومش خون می چکید و آن کلمه ی غیرقابل فهم را که از همه ی چیزهای دیگر وحشتناک تر بود: تیانج.
حالا خورشید می تابید. همه چیز واقعی بود. غیر از تونی، حالا شش طبقه بالا بود، فقط یک نقطه، در گوشه ای ایستاده بود. صدایش بی حال و شیرین و خوب بود: «مراقب باش دکتر...»
سپس لحظه ای بعد، تونی رفته بود و اتومبیل قرمز کهنه ی ددی از گوشه ای پیچید و با تلق تولوق وارد خیابان شد و دودی آبی رنگ پشت سرش پخش کرد. دنی به سرعت از جدول پایین پرید، دست تکان می داد و بالا و پایین می پرید و فریاد می زد: «ددی! هی، دد! سلام! سلام!»
پدرش فولکس واگن را به کنار جدول راند، موتور اتومبیل را خاموش و در را باز کرد. دنی به طرف او دوید و بعد یخ زد، چشمانش گشاد شد. قلبش لرزید و مثل سنگ یخ بست. در کنار پدرش در صندلی جلو اتومبیل یک چکش دسته کوتاه بود که سرش آغشته به خون و مو بود. کنار آن یک کیسه ی خریدِ خواربارفروشی بود.
«دنی... تو خوبی، دکتر؟»
«بله، من خوبم.» به طرف پدرش رفت و صورتش را در ژاکت جین با آستر پوست گوسفند او پنهان کرد و او را محکم محکم محکم در آغوش گرفت. جک هم او را بغل کرد، قدری با تعجب.
«هی، این طوری زیر آفتاب ننشین، دکتر. خیلی عرق می کنی.»
«فکر می کنم مدتی خوابم برد. دوستت دارم، ددی. منتظرت بودم.»
«من هم تو را دوست دارم، دن. مقداری وسایل آوردم. فکر می کنی آن قدر بزرگ شده ای که آن ها را به طبقه ی بالا بیاوری؟»
«بله. حتماً بزرگ شده ام!»
جک درحالی که موهای او را به هم می ریخت، گفت: «دکتر تورنس، قوی ترین مرد جهان که سرگرمی اش این است که گوشه ی خیابان چُرت بزند.»
به طرف در رفتند. مامی هم به پایین و ورودی ساختمان آمده بود تا به آن ها برسد. از دیدن یک دیگر خوشحال شدند، آن ها عاشق هم بودند. دنی خوشحال بود.
کیسه ی خواربارفروشی - فقط یک کیسه ی خرید خواربارفروشی - در دست های او خش خش می کرد.
همه چیز خوب بود. ددی خانه بود. مامی او را دوست داشت. هیچ چیز بدی وجود نداشت و همیشه هم چیزهایی که تونی به او نشان می داد، اتفاق نمی افتاد.
ولی ترس در قلبش رخنه کرده بود، عمیق و وحشتناک، در قلبش و در آن کلمه ی نامفهوم که در آینه ی ذهنش دیده بود.

نظرات کاربران درباره کتاب درخشان