فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب عشق زن خوب
پنج داستان بلند،

نسخه الکترونیک کتاب عشق زن خوب به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب عشق زن خوب

وقتی پایش را بیرون گذاشت، همه چیز یادش آمد. او یادش آمد که پیش از بارش برف، نوزادی را یک جایی، آن بیرون، گذاشته است. این خاطره و این واقعیت، با هول و هراس به سراغش آمد. انگار که دارد از خواب بیدار می‌شود؛ در خواب دید که از خواب پرید و متوجه مسئولیت و خطایش شد. او تمام شب، بچه‌اش را بیرون گذاشته و آن را فراموش کرده بود. مادرم بچه را یک جایی همان بیرون، طوری بی‌پناه رها کرده بود که انگار عروسکی است که از دست وی به ‌ستوه آمده است و شاید او این کار را نه دیشب، بلکه یک هفته یا یک ماه پیش انجام داده بود. امکان داشت فرزندش را یک فصل یا چند فصل پی‌درپی همان بیرون گذاشته باشد. او سرگرمی و مشغله‌های دیگری داشت. حتی ممکن بود از این‌جا دور شده و بعد بر‌گشته باشد؛ بی‌‌آن‌که یادش باشد به چه علت بر‌‌می‌گردد.
او همان اطراف پرسه زد و زیر بوته‌ها و گیاهان پهن‌برگ را نگاه کرد. در خیالش مجسّم کرد که طفلک بی‌نوا با چه وضعی خشک شده، یخ زده است، احیاناً دیگر مرده است، خشک و قهوه‌‌ای شده و سرش مثل مغز آجیل شده است. حتماً بر صورت بی‌جان او نه فقط نشانه‌ای از رنج و دردمندی، بلکه نشانه‌های غم و مصیبت نقش بسته است؛ غمی کهنه و جانکاه! در چنین حالتی فرزندش دیگر انگشت اتهام به ‌سوی مادر دراز نخواهد کرد. تنها چیزی ‌که در صورتش دیده می‌شد، نگاه صبورانه‌ای است گویای قطع امید از هر راه نجاتی! نگاهی چشم‌انتظار و بهت‌زده، نشانی از تقدیری شوم.
اندوهی که گریبان مادرم را گرفت، اندوه انتظاری بود که آن طفلک کشید، بی‌آن‌که بداند طفلش در انتظار اوست. طفل بی‌خبر از همه‌جا در حالی انتظار می‌کشید که زن او را به کل فراموش کرده بود. نوزاد به حدی ریزه‌میزه و نوپا بود که حتی نمی‌توانست غلت بزند و از برف روی برگرداند. مادرم از شدت اندوه به‌سختی می‌توانست نفس بکشد. از حالا به ‌بعد دیگر در وجودش جایی برای چیزی نخواهد بود. جایی برای هیچ‌چیز؛ مگر پی بردن به خطایی که مرتکب شده بود.
در این صورت پیدا کردن نوزادش روی تخت خودش چه موهبتی بود! نوزاد، روی شکم خوابیده بود و سرش یک‌وری شده بود. پوستش رنگ‌پریده اما به قشنگی دانه‌های برف بود و رنگ موهای کرکی‌اش مثل شفق، سرخ بود. بچه مثل خودش موهای سرخی داشت؛ بچه‌ای که بی‌تردید از آن وی بود. وقتی فهمید بخشیده شده، چه ذوقی کرد.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.67 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۷۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب عشق زن خوب

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

با به دنیا آمدن من، همه چیز تغییر کرد؛ خصوصاً برای آیونا.
جیل مجبور شد یک هفته در بستر بماند، ولی حتی پس از بلند شدن از جایش، مثل پیرزنی با عضلاتی کوفته و خشک حرکت می کرد و هر بار که خم می شد تا روی صندلی بنشیند، با سختی و احتیاط نفس می کشید. او با کلی درد و رنج بخیه هایش را تحمل می کرد. شیرش فراوان بود، طوری که از سجاف درز لباسش پس می داد و حتی روی ملافه ها می ریخت. آیونا درز لباس را شل کرد تا من راحت تر شیر بخورم؛ اما من حاضر نبودم این کار را بکنم. من حاضر نمی شدم شیر مادرم را بخورم. چه الم شنگه ای راه انداخته بودم. انگار که سینه ی مادرم هیولای پوزه داری است که تو صورتم دنبال چیزی می گردد. آیونا نگهم داشت، او به من کمی آب جوشانده ی ولرم داد و من آرام شدم. بااین حال وزن کم می کردم. من که نمی توانستم با آب خالی زنده بمانم. به این ترتیب آیونا یک چیزهایی را با هم ترکیب کرد و مرا از آغوش جیل گرفت، جایی که من خودم را سفت چسبانده بودم و گریه می کردم. آیونا گهواره وار تکانم داد و با پستانک گونه هایم را نوازش کرد که از قرار معلوم، من همان را ترجیح می دادم. من آن ترکیب غذایی را با ولع نوشیدم و قورت دادم. دستان آیونا و پستانکش آغوش انتخابی ام شد. حالا باید سینه های جیل را سفت تر از قبل می بستند و او مجبور بود از مایعات صرف نظر کند (یادتان باشد که این مربوط به هوای گرم بود.) و دردش را تحمل می کرد تا شیرش خشک شود.
آیونا زمزمه وار می خواند: «چه شیطانی، چه شیطانی.»
«تو شیطانی که شیر خوب مادرت را نمی خواهی.»
طولی نکشید که من تپل تر و قوی تر شدم. حالا می توانستم با صدای بلندتری گریه کنم. اگر کسی غیر از آیونا می خواست مرا بغل کند، گریه می کردم. من، ایلسا و دکتر شانتس را با دست های گرم و مهربان شان پس می زدم؛ اما آن چه که بیش تر از هر چیز دیگری جلبِ توجه می کرد، روگردانی من از جیل بود.
یک بار که جیل از تختش بیرون می آید، آیونا او را روی همان صندلی ای نشاند که معمولاً خودش برای غذا دادن به من رویش می نشست و بلوز خودش را به دور شانه های جیل انداخت و شیشه را در دستان جیل گذاشت.
فایده ای نداشت، من فریب نمی خوردم. گونه هایم را به شیشه زدم، پاهایم را راست کردم و شکمم را عین توپ جمع کردم. من حاضر نبودم جانشینی را بپذیرم. گریه کردم و تسلیم نشدم.
با این که هنوز گریه هایم از نوع گریه های نوزاد تازه به دنیا آمده با صدایی نازک بود، اما آرامش خانه را به هم می زد و آیونا تنها کسی بود که می توانست گریه ی مرا را بند بیاورد. اگر کسی جز آیونا به من دست می زد، گریه می کردم. اگر مرا روی تخت می گذاشتند تا بخوابم و آیونا تکانم نمی داد، تا جایی که رمق داشتم گریه می کردم و ده دقیقه که می خوابیدم، بیدار می شدم تا دوباره شروع کنم. من اصلاً چیزی با عنوان دوره های خوب و آرام یا دوره های شلوغ و بد نداشتم. برای من دوره ها با بود و نبود آیونا تعریف می شد، همه چیز ممکن بود با نبود او مدام بد و بدتر شود، همان طور که برای بقیه، در دوره ی جیل اتفاق افتاده بود.
با این اوصاف آیونا چه طور می توانست پس از اتمام دو هفته مرخصی اش سر کار برگردد؟ او نمی توانست؛ جای بحث و تردیدی نبود. شیرینی پزی باید کس دیگری را پیدا می کرد و حالا آیونا از بی اهمیت ترین فرد خانه به بااهمیت ترین عضو خانه تبدیل شده بود؛ او کسی بود که برای ناهماهنگی بی وقفه و شکوه های صریحش، رودرروی ساکنان خانه می ایستاد. او برای حفظ آرامش و رفاه کل خانواده، همیشه بیدار می ماند. دکتر شانتس نگران بود، حتی ایلسا هم نگران بود.
«آیونا خودت را هلاک نکن.»
بااین حال تغییر بی نظیری رخ داده بود. آیونا گرچه رنگ پریده بود اما پوستش می درخشید؛ گویی عاقبت مرحله ی نوجوانی را پشت سر گذاشته بود و حالا می توانست راحت توی چشم هر کسی نگاه کند؛ علاوه بر این که در لحن صدایش دیگر اثری از لرزش و هِرّوکِرّ خنده و تواضع مصنوعی نبود. در عوض او حالا، مانند ایلسا، پرمدعا و بانشاط شده بود (زمانی که مرا به خاطر نوع برخوردم با جیل سرزنش می کرد، لحن صدایش بی نهایت شاد و بانشاط بود).
ایلسا به مردم می گفت: «آیونا در آسمان هفتم است، او شیفته ی آن نوزاد است.» اما در حقیقت آیونا با چنان جنب وجوشی رفتار می کرد که اصلاً حالت شیفتگی و علاقه نداشت. او اهمیتی نمی داد که برای خواباندن صدای من، خودش تا چه حد سروصدا راه می اندازد. او سراسیمه و شتابان از پله ها بالا می رفت و صدا می زد: «من دارم می آیم، دارم می آیم. طاقت بیاور.» او درحالی که سهل انگارانه مرا به شانه اش می چسباند و می چرخید و مرا با یک دست نگه می داشت، با دست دیگرش به یکی از کارهای من رسیدگی می کرد. او به کل آشپزخانه مسلط بود. دستور می داد اجاق را ضدعفونی کنند، میز را برای تهیه ی غذای نوزاد آماده کرده و سینک ظرف شویی را برای شست و شوی نوزاد آماده کنند. او با سرزندگی و حتی در حضور ایلسا، هر وقت که چیزی را سر جایش نمی گذاشت یا چیزی را می ریخت، ناسزا می گفت.
هر وقت که من نخستین علایم گریه و زاری ام را بروز می دادم، او تصور می کرد خودش تنها کسی است که عقب نشینی نکرده و جا نزده است؛ انگار فقط خودش دورادور خطر شکست و نابودی را حس نکرده است. در عوض او کسی بود که ضربان قلبش دو برابر می شد و دلش می خواست بر اثر حس قدرت و سپاسگزاری جشن بگیرد.
همین که جیل بخیه هایش را کشید و صافی شکمش را دید، نگاهی به دستانش انداخت. انگار ورمش خوابیده بود. او به طبقه ی پایین رفت، ویولنش را از توی گنجه بیرون آورد و جلد آن را بیرون کشید. او آماده بود گام ها را امتحان کند.
این اتفاق، عصر یک روز یکشنبه افتاد. آیونا درحالی که همیشه گوش به زنگ صدای گریه ی من بود، دراز کشیده بود تا چرتی بزند. خانم کرخام هم دراز کشیده بود. ایلسا در آشپزخانه به ناخن هایش می رسید و جیل ویولنش را کوک می کرد.
پدرم و خانواده اش علاقه ی خاصی به موسیقی نداشتند. آن ها درست متوجه این قضیه نبودند و گمان می کردند که بی حوصلگی یا حتی خصومتی که نسبت به نوع خاصی از موسیقی داشتند، (که حتی در نحوه ی تلفظ و ادای واژه ی «کلاسیک» خودش را نمایان می کرد.) صرفاً بر اساس قدرت شخصیتی آن هاست؛ نوعی عزم راسخ و اراده ی محکم که فریب نمی خورد. گویی آهنگی که از نغمه ای ساده پدید می آمد، می خواست سرپوشی بر وجود آدمی بگذارد و همه ی افراد در اعماق وجودشان به این آگاه بودند، اما برخی از سر تظاهر و خودنمایی یا از سر ساده انگاری و صداقت، هرگز این موضوع را قبول نمی کردند. در نظر آن ها به سبب همین تظاهر، کوته فکری و عدم جسارت بود که در کلِ عالم ارکستر سمفونی ها، اپرا، باله، و کنسرت هایی که مردم را از خود بی خود می کرد، پدید آمده بود.
اکثر مردم این شهرِ کوچک همین حس را داشتند؛ اما چون جیل این جا بزرگ نشده بود، این حس را درک نمی کرد و متوجه نبود که قضیه تا چه حد برای شان بدیهی است. پدر من هرگز نه این قضیه را به رخ کشید و نه این فرصت را غنیمت شمرد؛ چون اصلاً اهل غنیمت شمردن چیزی نبود. او از ایده ی نوازنده بودن جیل خوشش آمده بود، نه به دلیل خود موسیقی ؛ به این دلیل که وی را گزینه ای متفاوت می کرد، همان گونه که لباس، سبک زندگی و موهای ژولیده ی او هم این حس را به وجود می آورد. پدرم با انتخاب جیل نشان داد که درباره ی آن مردم چه نظری دارد. او به دخترهایی که امیدوار بودند نظر او را جلب کنند، نشان داد درباره شان چه فکری می کند و همین طور به ایلسا.
جیل درهای شیشه ای پرده دار اتاق نشیمن را بسته بود و با نرمی خاصی سازش را کوک می کرد. احتمالاً هیچ صدایی بیرون نرفت. اگر هم ایلسا در آشپزخانه چیزی شنید، احتمالاً گمان کرده بود صدایی از بیرون می آید؛ مثل صدای رادیوی همسایه.
جیل شروع به نواختن گام های موسیقی کرد. اگرچه انگشتانش دیگر ورم نداشت، اما هنوز خشک و سفت بود. کل بدنش خشک بود و شرایط طبیعی نداشت. خودش حس می کرد آلت موسیقی به صورتی نامطمئن به او فشار می آورد. اما با همه ی این اوصاف، او به گام های موسیقی اش می رسید. جیل می دانست که قبلاً هم دچار چنین حسی شده است، پس از آنفلوانزا یا زمانی که بر اثر تمرین زیاد حسابی به خودش فشار آورده و خیلی خسته شده بود، یا حتی بی دلیل.
من بدون هیچ گریه ای با ناخشنودی بیدار شدم. بدون هشدار و مقدمه ؛ تنها یک جیغ بود و بعد هجوم جیغ هایم بود که بر سرِ خانه فرود آمد. گریه ای که هیچ شباهتی به گریه های قبلی ام نداشت. رها ساختن سیل تازه ای از تشویشی پیش بینی نشده، حزنی که جهان را با امواج مالامالِ ویران گر تنبیه می کرد، رگبار بی امان غم و اندوهی که از پس پنجره های شکنجه گاه فرود می آمد.
آیونا فوراً از جا برخاست و برای نخستین بار از سروصدایم مضطرب و مشوش شد و فریاد زد: «چی شده؟ چی شده؟»
و ایلسا که سراسیمه می دوید تا پنجره ها را ببندد، بلند صدا زد: «صدای ساز است، صدای ساز است!» و یک دفعه درهای اتاق نشیمن را باز کرد.
«جیل، جیل، این که خیلی وحشتناک است! یعنی تو صدای بچه ات را نمی شنوی؟»
ایلسا مجبور شد توری پشت پنجره ی اتاق نشیمن را در بیاورد تا صدایش شنیده شود. او با لباس کیمونویش سرگرم لاک زدن ناخن هایش بود که این طوری شد.
او گفت: «خدای من!» به ندرت پیش می آمد تا این حد خویشتن داری اش را از دست بدهد.
«می شود آن را کنار بگذاری؟»
جیل ویولنش را کنار گذاشت.
ایلسا دوان دوان به هال رفت و آیونا را صدا زد.
«یکشنبه است. نمی توانی جلویش را بگیری؟»
جیل بی هیچ کلامی با طمانینه و وقار راهی آشپزخانه شد و آن جا خانم کرخام با جوراب و بدون کفش دستش را به پیشخوان گرفته بود.
او گفت: «مشکل ایلسا چیست؟ آیونا چه کار کرده است؟»
جیل از خانه بیرون رفت و روی پله ی پشتی نشست. او به دیوار پشتیِ آفتاب خورده ی پرنور خانواده ی شانتس نگاه انداخت. دور تا دور محوطه ی پشت و دیوار های باغ، خانه های دیگری قرار داشتند. در خانه ها کسانی بودند که به خوبی از روی قیافه و به اسم، از گذشته ی هم دیگر خبر داشتند. و اگر از این جا سه خیابان به سمت شرق یا پنج خیابان آن طرف تر به سمت غرب، شش خیابان به طرف جنوب یا ده خیابان آن طرف تر به شمال می رفتی، به حصار دیوارهای محصولات تابستانی بر می خوردی که از چندی پیش رشد کرده و بالا آمده بود؛ کشتزارهای پرچین شده ی یونجه، گندم، ذرت؛ سرزمینی پربار. به خاطر فشردگی کشت و محوطه های انبار اطراف و حیواناتی که برای لُپ لُپ علف خوردن به هم تنه می زدند، جایی برای نفس کشیدن نبود. درختان از فاصله ی دور مانند ماوای آرامش، هر کسی را به طرف خود فرامی خواندند، اما در واقعیت حشره ها غوغا می کردند.
چه طور می توانم توصیف کنم که موسیقی برای جیل چه حکمی دارد؟ منظره های طبیعت و دیدنی ها و گفت وگوها را فراموش کنید. به نظر من، این که او با این جدیت و جسارت سرسختانه کار می کند و این امر را به عنوان مسئولیت خودش در زندگی برعهده گرفته است، یک مشکل ساده نیست و آن وقت تصور کنید ابزارهایی که برای حل این مشکل در اختیارش هستند، از او گرفته شوند. مشکل با تمام عظمتش هم چنان به قوت خود باقی می ماند و دیگران تحملش می کنند، گرچه مشکل او برطرف می شود. برای او همان پله ی پشتی و دیوار بسیار پرنور و گریه ی من کفایت می کند. گریه ی من چاقویی است که هر آن چه در زندگی جیل مفید نیست، بیرون می آورد تا من جایش را بگیرم.
ایلسا از پشت در توری می گوید: «بیا تو. حالا بیا تو دیگر. من نباید سرت داد می زدم. بیا تو، مردم می بینند.»
قاعدتاً باید تا غروب کل قضیه به تدریج به پایان می رسید. ایلسا به خانواده ی شانتس گفت: «حتماً شماها امروز داد و هوارها را شنیدید.» در فاصله ای که آیونا مرا می خواباند، آن ها از وی دعوت کردند در ایوان شان بنشیند.
«پیداست که این نوزاد طرفدار ساز و موسیقی نیست و به مادرش نرفته است.»
حتا خانم شانتس هم خندید.
«موسیقی یک ذوق اکتسابی است.»
جیل صدای شان را شنید، صدای خنده را شنید و دلیلش را حدس زد. در حین خواندن «پلِ سن لویس ری»(۲۲) روی تختش دراز کشیده بود. جیل کتاب را از روی قفسه ی کتاب ها برداشته بود، بدون آن که متوجه باشد که باید از ایلسا اجازه بگیرد. هرازگاهی داستان از ذهنش می پرید و از محوطه ی حیاط خانواده ی شانتس صدای خنده را می شنید و به دنبالش هم چرب زبانی های همسایه ی دیوار به دیوار در باب تحسین آیونا، که موجب می شد با دلخوری و ترش رویی مشوش شود. اگر در افسانه بود، با قدرت و توان یک زن جوان غول از بستر بلند می شد و پس از شکستن اثاثیه و نابودی آدم ها، وارد خانه می شد.

خواب مادرم

در طول شب و زمانی که او خواب بود، برف سنگینی آمده بود.
مادرم از پس پنجره ی هلالی بزرگی، مثل آن هایی که شما در خانه های مجلل یا ساختمان های عمومی قدیمی می بینید، به بیرون نگاه کرد. او از همان بالا به چمن ها و بوته زارها، پرچین ها، باغ های گل و درختان نگاهی انداخت. روی همه چیز را چندلایه برف انبوه پوشانده بود که بدون وزش باد، همان طور دست نخورده و یکنواخت به جا مانده بود. سپیدی برف ها مثل وقتی که نور آفتاب می تابد، چشم ها را آزار نمی داد. این سپیدی، سپیدی برف زیر آسمان صاف پیش از سحرگاه بود و همه چیز کاملاً آرام بود.
بااین حال انگار چیزی سر جایش نبود. در این منظره اشتباهی به چشم می خورد. همه ی درختان، بوته ها و گیاهان، مانند نیمه ی تابستان، کاملاً به بار نشسته بودند. چمن زاری که خودش را از زیر برف ها نشان می داد، در قسمت هایی که از بارش برف در امان مانده بود، سبز و تازه بود. برف، یک شبه جای زیبایی های تابستان را گرفت. تغییر فصلی که نه قابل توضیح بود و نه قابل پیش بینی. به علاوه همه رفته بودند ـ گرچه به فکرش نمی رسید که «همه» کیست اند ـ اما به هرحال مادرم در آن خانه ی بزرگ، میان درختان و باغ تک و تنها بود. با خودش فکر کرد: «هر اتفاقی که افتاده باشد، به زودی برایم مشخص می شود»؛ ولی هیچ کس نیامد. تلفن زنگ نخورد و قفل و بست درِ باغ برداشته نشد. سروصدای ترافیک را نمی شنید و حتی نمی دانست راه منتهی به خیابان یا حتی جاده، کدام است؛ البته برای این که بفهمد در ده به سر می برد، باید از خانه ـ که هوایش سنگین و راکد بود ـ بیرون می رفت.
وقتی پایش را بیرون گذاشت، همه چیز یادش آمد. او یادش آمد که پیش از بارش برف، نوزادی را یک جایی، آن بیرون، گذاشته است. این خاطره و این واقعیت، با هول و هراس به سراغش آمد. انگار که دارد از خواب بیدار می شود؛ در خواب دید که از خواب پرید و متوجه مسئولیت و خطایش شد. او تمام شب، بچه اش را بیرون گذاشته و آن را فراموش کرده بود. مادرم بچه را یک جایی همان بیرون، طوری بی پناه رها کرده بود که انگار عروسکی است که از دست وی به ستوه آمده است و شاید او این کار را نه دیشب، بلکه یک هفته یا یک ماه پیش انجام داده بود. امکان داشت فرزندش را یک فصل یا چند فصل پی درپی همان بیرون گذاشته باشد. او سرگرمی و مشغله های دیگری داشت. حتی ممکن بود از این جا دور شده و بعد بر گشته باشد؛ بی آن که یادش باشد به چه علت بر می گردد.
او همان اطراف پرسه زد و زیر بوته ها و گیاهان پهن برگ را نگاه کرد. در خیالش مجسّم کرد که طفلک بی نوا با چه وضعی خشک شده، یخ زده است، احیاناً دیگر مرده است، خشک و قهوه ای شده و سرش مثل مغز آجیل شده است. حتماً بر صورت بی جان او نه فقط نشانه ای از رنج و دردمندی، بلکه نشانه های غم و مصیبت نقش بسته است؛ غمی کهنه و جانکاه! در چنین حالتی فرزندش دیگر انگشت اتهام به سوی مادر دراز نخواهد کرد. تنها چیزی که در صورتش دیده می شد، نگاه صبورانه ای است گویای قطع امید از هر راه نجاتی! نگاهی چشم انتظار و بهت زده، نشانی از تقدیری شوم.
اندوهی که گریبان مادرم را گرفت، اندوه انتظاری بود که آن طفلک کشید، بی آن که بداند طفلش در انتظار اوست. طفل بی خبر از همه جا در حالی انتظار می کشید که زن او را به کل فراموش کرده بود. نوزاد به حدی ریزه میزه و نوپا بود که حتی نمی توانست غلت بزند و از برف روی برگرداند. مادرم از شدت اندوه به سختی می توانست نفس بکشد. از حالا به بعد دیگر در وجودش جایی برای چیزی نخواهد بود. جایی برای هیچ چیز؛ مگر پی بردن به خطایی که مرتکب شده بود.
در این صورت پیدا کردن نوزادش روی تخت خودش چه موهبتی بود! نوزاد، روی شکم خوابیده بود و سرش یک وری شده بود. پوستش رنگ پریده اما به قشنگی دانه های برف بود و رنگ موهای کرکی اش مثل شفق، سرخ بود. بچه مثل خودش موهای سرخی داشت؛ بچه ای که بی تردید از آن وی بود. وقتی فهمید بخشیده شده، چه ذوقی کرد.
برف، باغ های پر برگ و بار و خانه ی غریب، همگی در خود فرو رفته بودند. تنها نشانه ی بازمانده ی سپیدی، همان پتوی روی تخت بچه بود. پتوی نوزادی از جنس پنبه ی سبک سفید که تا نیمه، بر پشت نوزاد جمع شده بود. در گرمای شدید، گرمای ناب تابستان، نوزاد فقط یک پوشک و شورت پلاستیکی به پا داشت تا ملافه اش خشک بماند. روی شورت پلاستیکی اش پروانه ای نقش بسته بود.
مادر من، که بی تردید هم چنان به سرمایی می اندیشید که معمولاً برف را همراهی می کند، پتو را بالا کشید تا پشت و شانه های باز نوزاد و همین طور سر نوزاد را با موهای کرکی سرخش بپوشاند.

در دنیای واقعی این اتفاق در یک صبح خیلی زود رخ می دهد؛ در جولای سال ۱۹۴۵. در ساعتی که مثل هر صبح دیگری، نوزاد باید اولین نوبت شیر خود را بخواهد، اما هم چنان می خوابد. مادر ـ گرچه با چشمان باز روی پایش ایستاده است ـ آن چنان غرق خواب است که چیزی به ذهنش نمی رسد. نوزاد و مادر، هر دو بر اثر کلنجاری طولانی بی نهایت خسته اند و مادر در آن لحظه از فرط خستگی حتی این موضوع را نیز فراموش کرده است. انگار برخی از رگ های مغز بسته شده اند و رخوتی بی حدوحصر بر ذهن او و نوزادش نشسته است. در چنین وضعی، مادر ـ مادر من ـ توجهی به روشنایی روز، که دم به دم بیش تر می شود، ندارد. او متوجه نیست همان طور که آن جا ایستاده است، خورشید هم دارد بالا می آید. خاطره ی روز گذشته و اتفاقی که حوالی نیمه شب رخ داد، به ذهنش خطور نمی کند تا او تکانی بخورد و به خودش بیاید. او پتو را تا روی سر نوزاد و نیم رخ آرام خفته اش، بالا می کشد و بی صدا به اتاق خود بر می گردد، روی تخت ولو می شود و بار دیگر، درجا از هوش می رود.
خانه ای که این اتفاق در آن رخ می دهد، هیچ شباهتی به خانه ی توی خواب ندارد. خانه ی چوبی سفید یک و نیم طبقه ای است، با جای کم اما آبرومند، با سرسرایی که تا چند متری پیاده رو می رسد و پنجره ی برجسته ای دارد که در اتاق غذاخوری به محوطه ی پرچین داری مشرف است. خانه در کوچه پس کوچه های شهر کوچکی قرار دارد که برای یک غریبه قابل تشخیص نیست؛ آن هم قابل تشخیص و تفکیک از دیگر شهرهای کوچکی که در فاصله ی ده پانزده مایلی در زمین های زراعی نزدیک دریاچه ی هیورن(۱۰) واقع شده اند؛ منطقه ای که زمانی پر جمعیت بود. پدرم و خواهرانش در این خانه بزرگ شدند و وقتی مادرم به جمع آن ها پیوست، هنوز خواهر ها و مادرش همین جا زندگی می کردند و بعد من هم در حالی که درون مادرم رشد می کردم، به جمع شان پیوستم؛ آن هم پس از این که پدرم در آخرین هفته های جنگ در اروپا کشته شد.
مادرم ـ جیل(۱۱)ـ در بعد ازظهر روشن و آفتابی، کنار میز غذاخوری ایستاده است. خانه پر از مهمان هایی است که پس از برپایی مراسم یادبود در کلیسا، به خانه دعوت شده اند. آن ها چای یا قهوه می نوشند و هم زمان سعی دارند با دست شان ساندویچ کوچکی یا برش های نان موزی، نان مغزدار و کیک پوند را نگه دارند. شیرینی های مربایی کاسترد یا شیرینی های کشمشی که خمیر تردی دارند، باید با چنگال مخصوص دسر در پیش دستی های چینی کوچکی سرو شوند که طرح گل بنفشه دارند؛ وقتی مادر شوهر جیل عروس بود، خودش این نقش را روی بشقاب ها انداخته بود. جیل همه چیز را با انگشت هایش بر می دارد. خرده شیرینی و یک کشمش، روی مخمل سبز پیراهنش افتاده و آن را لک کرده است. برای روز پیراهن خیلی گرمی است، به علاوه به هیچ وجه پیراهن مناسب زن باردار هم نیست؛ بلکه پیراهن گشاد و راحتی است که مناسب مراسم آواز خوانی و مناسبت هایی است که او در جمع ویولن می نوازد. من باعث شده ام درز جلو پیراهن از هم باز شود. بااین حال تنها پیراهنی است که هم به قدر کافی بزرگ است و هم مناسب مراسم یادبود شوهرش.
این همه خوردن برای چیست؟ مردم همه ی توجه و حواس شان به اوست. اِیلسا(۱۲) به گروهی از مهمانانش می گوید: «خوردن برای دو نفر» تا آن ها نتوانند با هر حرفی که درباره ی زن برادرش می گویند یا حتی به زبان نمی آورند، به او پیشی گیرند.
جیل سراسر روز حالت تهوع داشت، تا این که ناگهان در کلیسا ـ وقتی در این فکر بود که حال و روزش چه قدر خراب است ـ یک باره متوجه شد که مثل یک گرگ گرسنه است. در کلِ آواز «دل های دلیر»، او در فکر همبرگر مفصلی بود که سس مایونز و آب گوشت از آن می چکید و حالا می خواهد ببیند کدام معجون مغز های آجیل با کشمش و شکر قهوه ای، کدام شیرینی دندان گیر خامه ی نارگیلی، نان موزی دلپذیر یا مقداری خامه ی دسر کاسترد می تواند جایگزین همبرگر شود؟ معلوم است که هیچ کدام افاقه نمی کند، اما او همان طور ادامه می دهد. زمانی که دلی از عزا درآورده و سیر سیر شده است، چشم و دلش هنوز گرسنه مانده است و حتی به طرز آزاردهنده و کلافه کننده ای رو به افزایش است؛ تا جایی که از هولش هر چه گیرش می آید، توی دهانش می چپاند؛ بی آن که حتی مزه اش را بچشد. او هیچ توضیحی برای کلافگی اش ندارد، جز این که بر اثر بارداری عصبی است. پرچین پرپشت زرشک پشت پنجره ی بیرون، زیر نور آفتاب می درخشد و این احساس را برمی انگیزد که لباس مخملینش به زیر بغل نمناکش چسبیده است. حلقه ی مجعد موی پیچ خورده ی بالای سر خواهرشوهرش ایلسا ـ که درست هم رنگ کشمش های شیرینی کشمشی است ـ و حتی گل های بنفشه ی نقاشی شده ای که به نظر می آید مثل نقشی برجسته قابل کندن است، در نظرش مشمئز کننده و آزاردهنده است؛ گرچه خودش می داند همگی کاملاً عادی اند. انگار آن ها حامل پیامی در خصوص زندگی تازه و غیر منتظره اش هستند.
چرا غیر منتظره؟! او از چندی پیش، از وجود من خبر داشت و می دانست که احتمال دارد جورج کرخام(۱۳) کشته شود. به هرحال او در نیروی هوایی بود و امروز بعدازظهر دور و اطراف جیل در خانه ی خانواده ی کرخام، مردم می گویند که آن مرد از آن تیپ هایی بود که آدم همیشه می دانست روزی کشته می شود. البته آن ها این حرف را به او، بیوه اش، یا به خواهرانش نمی زنند؛ چون او مردی خوش چهره، با روحیه ی خوب بود و مایه ی افتخار و غرور خانواده اش؛ یعنی چشم امید همه. مادرم این را می دانست؛ بااین حال به زندگی عادی خودش ادامه می داد و صبح های تاریک زمستان، ویولنش را با زحمت و سختی در خیابان می کشاند و سوار ماشین می شد تا به هنرستان برود؛ جایی که در میان سروصدای دیگران به تنهایی در اتاقی دلگیر و محقر، ساعت ها تمرین می کرد و تنها مونسش هیاهوی صدای رادیاتور بود. اول، پوست دست هایش از سرما لک لک و بعد از حرارت داخل ساختمان، خشک می شد. او هم چنان در اتاقی اجاره ای زندگی می کرد که پنجره اش درست جا نیفتاده بود و تابستان ها پشه داشت. زمستان ها به اندازه ی لبه ی پنجره، برف تو می آمد و هر وقت مریض نبود، در خیالش به سوسیس، پای گوشت و کاکائوی تخته ای فکر می کرد. در هنرستان، مردم بارداری او را به رویش نمی آوردند؛ انگار یک تومور است. البته تا مدت ها با توجه به وضعیت هیکلش، این مسئله اصلاً خودش را نشان نداد. حتی زمانی که من می چرخیدم، او هم چنان در جمع می نواخت. حالت با شکوه و سنگینی به خود گرفته بود و موهای بلند پرپشتش روی شانه هایش جمع شده بود. او یک بار، با چهره ای باز و سرخ و با قیافه ای که تمرکز جدی اش را نشان می داد، مهم ترین تک نوازی عمرش را اجرا کرد؛ «کنسرتوی ویولن مندلسون.»(۱۴)
مادرم تا اندازه ای حواسش به زندگی هم بود. می دانست که جنگ رو به پایان است. او فکر می کرد پس از به دنیا آمدن من، جورج زود بر می گردد. او می دانست که دیگر نمی تواند مثل سابق در اتاقش زندگی کند و باید یک جایی کنار جورج زندگی کند. همین طور خبر داشت که من هم هستم، اما او به تولد من به عنوان پایان چیزی فکر می کرد تا شروع چیزی؛ تولد من، ختم لگدزدن های ثابت و مستمر شکم و دل و روده اش بود، بدین ترتیب از تمام رنج و عذاب دوران بارداری خلاص می شد؛ به خصوص از ورم پاهایش و مشکلاتی که برایش ایجاد می کرد. دیگر می توانست کفش های همیشگی اش را بپوشد. او خیال می کرد وقتی من بیرون بیایم، دیگر این قدر برایش دردسر ندارم.
پس از این که فهمید جورج دیگر برنمی گردد، فکر کرد تا مدتی مرا در همان اتاق نگه دارد. او کتابی درباره ی نوزادان تهیه کرد و لوازم اصلی مورد نیازم را خرید. در ساختمان، پیرزنی بود که می توانست زمان تمرین از من نگه داری کند. مادرم بابت بیو گیِ ناشی از جنگ، مستمری می گرفت و تا شش ماه آینده از هنرستان فارغ التحصیل می شد.
اما ایلسا از مسیر قطار آمد دنبال مادرم. ایلسا گفت: «ما نمی توانیم تو را همین طوری تک وتنها به حال خودت بگذاریم. برای همه سوال است که چرا وقتی جورج به آن طرف مرز رفت، تو پیش ما نیامدی. حالا دیگر وقتش است که بیایی پیش ما.»

جورج به جیل گفته بود: «خانواده ی من دیوانه اند. آیونا(۱۵) که اعصابش خراب است و ایلسا هم باید در ارتش استوار می شد. تازه مادرم هم پیر و خرفت است.»
جورج ادامه داد: «ایلسا مخش کار می کند، اما پس از مرگ پدرم مجبور شد مدرسه را رها کند و در اداره ی پست مشغول کار شود. تیپ و قیافه هم به من رسید و برای آیونای بی نوا چیزی جز پوست خراب و اعصاب ضعیف باقی نماند.»
جیل اولین بار خواهران جورج را وقتی دید که آن ها برای بدرقه ی جورج به «تورنتو»(۱۶) آمدند. آن ها در مراسم عروسی شان، که دو هفته پیش تر بود، حضور نداشتند. در عروسی شان جز خود جورج، جیل، کشیش، زن کشیش و همسایه ای که به عنوان شاهد دوم به آن جا احضار شده بود، کس دیگری نبود. من هم آن جا بودم و از قبل در جسم جیل جا خوش کرده بودم، اما من دلیل عروسی کردن شان نبودم و آن زمان هنوز کسی نمی دانست من هم در راهم. پس از عروسی، جورج اصرار کرد که با جیل در یکی از اتاقک های عکاسی خودکار چندتا عکس رسمی بیندازند. جورج روحیه ی خیلی خوبی داشت. او با نگاهی به عکس ها گفت: «این یکی حساب شان را می رسد.» جیل نمی دانست که منظورش چه کسی است، شاید ایلسا؟ یا دخترهای ناز و جسوری که دنبالش راه می افتادند و برایش نامه های عاشقانه می نوشتند و حتی برایش جوراب می بافتند؟ هر وقت می توانست جوراب ها را می پوشید، هدیه ها را به جیب می زد و محض خنده، نامه ها را با صدای بلند در بار می خواند.
جیل قبل از عروسی شان صبحانه نخورده بود، اما در میانه ی مراسم به فکر پن کیک و ژامبون افتاد.
ظاهر دو خواهر عادی تر از حدی بود که انتظارش را داشت، گرچه حق با جورج بود و خوش قیافگی به او رسیده بود. موهای بلوند تیره اش موجی لطیف داشت و برق شادیِ خاصی در چشمانش دیده می شد و ترکیب بندی اجزای چهره اش حسادت برانگیز بود. تنها نقطه ضعفش نداشتن قدِ بلند بود؛ اما قدش در حدی بود که بتواند به چشم های جیل نگاه کند و حتی خلبان نیروی هوایی بشود.
او گفت: «برای خلبانی افراد قد بلند نمی خواهند. از این نظر من شکست شان دادم؛ جانورهای دراز. خیلی از مردها در فیلم ها قد کوتاهند و برای انجام بعضی کارها زیر پای شان جعبه می گذارند.»
در عالم سینما، جورج می توانست بی نهایت پر شور و سرزنده باشد. حتی امکان داشت سر برخی از صحنه ها جاروجنجال راه بیندازد؛ گرچه در زندگی واقعی اش چندان رمانتیک و احساساتی نبود.
خواهر ها هم قد کوتاه بودند. آن ها را بر اساس مکان هایی در اسکاتلند نام گذاری کرده بودند؛ پدر و مادرشان پیش از این که خانواده کل پولش را از دست بدهد، برای ماه عسل به آن جا رفته بودند. ایلسا دوازده سال از جورج بزرگ تر بود و آیونا هم نه سال. در میان جمعیت ایستگاه یونیون(۱۷) حیران و خپل به نظر می آمدند. هر دوی شان با کت و دامن و کلاهی نو آمده بودند، مثل کسانی که تازه عروسی کرده باشند. هر دوی شان ناراحت بودند، چون آیونا دست کش شیک خود را در قطار جا گذاشته بود. آیونا پوست بدی داشت؛ گرچه دیگر تَرَک نداشت. شاید دوران آکنه و جوش هایش سپری شده بود. پوستش زیر پودر صورتی، بر اثر لکه های سابق، ناصاف و تیره رنگ بود. موهایش از زیر کلاهش بی نظم و پراکنده بیرون ریخته بود و چشمانش پر از اشک بود؛ دلیلش یا سرزنش های ایلسا بود یا چون برادرش راهی جنگ بود. موهای ایلسا با فر موقت محکم پیچیده شده و کلاه رویش را گرفته بود. او در پس قاب عینکی براق، چشمان تیز ماتی داشت؛ با گونه های گرد گلگون و چانه ای فرورفته. او و آیونا هیکل متناسبی داشتند، ولی همین اندام در آیونا طوری بود که انگار اشتباهی رخ داده است و او می خواهد با خم کردن شانه ها و دست به سینه ایستادن، چیزی را پنهان کند. ایلسا فر و پیچش موهایش را جسورانه ولی بی انگیزه مرتب کرد؛ انگار که وجودش از جنس سفال قرص و محکم است و هر دوی شان رنگ بندی بلوند تیره ی جورج را داشتند، اما بدون آن درخشش و شفافیت. به نظر می آمد حس شوخ طبعی او را هم ندارند.
جورج گفت: «خب من رفتم. من دارم می روم تا در منطقه ی عملیاتی در پاسنداله(۱۸) قهرمانانه کشته بشوم.» و آیونا گفت: «وای، این حرف را نزن. این طوری صحبت نکن.» ایلسا به دهان تمشکی رنگش پیچ وتابی داد و گفت: «من از همین جا می توانم تابلوی دفتر اشیای گم شده را ببینم. اما نمی دانم فقط برای وسایلی است که در ایستگاه گم می کنی یا چیزهایی که در خود قطار جا می گذاری؟»
جورج دست خود را روی سینه اش کوبید و گفت: «خیلی دیرم شده!»
و چند ماه بعد در پروازی آموزشی بر فراز دریای ایرلند، در آتش سوزی هواپیما سوخت.
ایلسا تمامِ مدت لبخند می زند. او می گوید: «خُب، معلوم است که من احساس غرور می کنم. بله، اما من تنها کسی نیستم که یکی را از دست داده ام. او همان کاری را انجام داد که باید انجام می داد.» برای برخی فرز ی و تندی ایلسا تکان دهنده است، اما عده ی دیگری می گویند: «ایلسای بی نوا.» آن همه توجه به جورج و پس انداز پول برای فرستادن برادرش به مدرسه ی حقوق. بااین حال جورج خواهرش را نادیده گرفت، او در ارتش اسم نویسی کرد، بعد هم رفت و خودش را به کشتن داد؛ جورج طاقت نیاورد.
خواهرانش از ادامه ی تحصیل خود گذشتند. حتی از خیر مرتب کردن دندان های شان هم گذشتند، آن ها در این باره هم فداکاری کردند. آیونا به مدرسه ی پرستاری رفت، اما از قرار معلوم اگر به وضعیت دندان هایش می رسید، برایش بهتر می شد و حالا برای او و ایلسا فقط یک قهرمان مانده است. همه این را قبول دارند؛ یک قهرمان. در میان جمعِ حاضر جوان تر ها فکر می کنند که داشتن یک قهرمان در خانواده خودش یک حسن است. آن ها تصور می کنند اهمیت این لحظه، پابرجا می ماند و تا ابد با ایلسا و آیونا خواهد ماند و آهنگ « ای دل های دلیر» برای همیشه در گوش شان طنین خواهد افکند. افراد مسن تر، آن هایی که جنگ پیشین را به یاد دارند، می دانند که فقط برای شان اسمی روی بنای یادبود به جا مانده است و بیوه اش، همان دختری که به قیافه اش رسیده است، مستمری می گیرد.
ایلسا پر جنب وجوش است، شاید چون الان دو شب است که بی خوابی کشیده و همه جا را نظافت کرده است. نه به دلیل این که پیش از آن، خانه در حد مناسب و آبرومندی تمیز نبوده، نه. بااین حال او حس کرد باید تک تک ظرف ها، قابلمه ها و وسایل دکوری را آب بزند، قاب عکس ها را برق بیندازد، فریزر را از جایش بیرون بکشد و پشتش را تمیز کند، پله های سرداب را بسابد و در سطل زباله سفید کننده بریزد. قطعه های روشنایی ثابت بالای سر در اتاق غذاخوری، باید از هم جدا می شد. او تمام قطعه هایش را در آب صابون گذاشت، پاک شان کرد و آن ها را دستمال خشک هم کشید و از نو آن ها را کنار هم گذاشت. تازه ایلسا به خاطر کار در اداره ی پست، نمی توانست تا بعد از شام این کارها را شروع کند. حالا خودش رئیس پست خانه است و می توانست به خودش یک روز مرخصی بدهد، اما چون ایلسا بود، به هیچ وجه حاضر نمی شد چنین کاری کند.
حالا پس از مالیدن رژگونه، صورتش داغ شده است و در پیراهن یقه قیطانی کرپش عصبی و برآشفته است. او نمی تواند یک جا بند بشود. او مدام دیس ها را پر می کند و آن ها را دور می گرداند و چون بدش می آید چای مردم سرد شود، با عجله یک قوری چای تازه دم می کند. او که به فکر راحتی مهمانانش است، درباره ی روماتیسم یا دیگر بیماری های جزئی شان پرس و جو می کند و در برابر این مصیبت، لبخند به چهره دارد و بارها و بارها تکرار می کند که مصیبت او یک ضایعه ی عمومی است و در موقعیتی که خیلی های دیگر هم همان وضعیت را دارند، او نباید گله کند. او می گوید جورج راضی نیست دوستانش سوگوار باشند، بلکه باید سپاسگزار باشند که همگی به اتفاق، به این جنگ پایان دادیم. او همه ی حرف هایش را با لحنی رسا و انتقادی اما پرشور بازگو می کند. مردم، از محل کار ایلسا ـ اداره ی پست ـ با این لحنش آشنایی دارند؛ به طوری که همه آخرسر مردد می شوند که مبادا حرف نادرستی زده باشند. در اداره ی پست هم ایلسا آن ها را متوجه می کند که دست خطِ شان نه تنها کمکی نمی کند، بلکه مایه ی دردسر است یا این که حتی بسته شان را به صورت شلخته و ناجوری بسته بندی کرده اند.
ایلسا می داند صدایش بیش ازحد بلند است، لبخندش اغراق آمیز است و برای کسانی چای ریخته است که گفته اند دیگر میل ندارند. در آشپزخانه وقتی قوریِ چای را گرم می کند، می گوید: «نمی دانم چرا این طوری شدم. حسابی به هم ریخته ام.»
او این حرف را به دکتر شانتس(۱۹)، همسایه ی پشت محوطه می گوید.
دکتر می گوید: « دیگر چیزی نمانده است. یک مسکن برومور(۲۰) می خواهی؟»
با باز شدن در سمت اتاق غذاخوری، یک باره لحن صدایش تغییر می کند و کلمه ی «برومور» خیلی قاطع و حرفه ای ادا می شود.
لحن صدای ایلسا هم عوض می شود و درماندگی جایش را به سرسختی و جسارت می دهد. «اوه، نه متشکرم. سعی می کنم همین طوری روی پای خودم باشم.»
آیونا باید حواسش به مادر باشد، مبادا چایش را بریزد؛ چون امکان دارد مادر نه از سر بی دست وپایی، بلکه از سر فراموشی چایش را بریزد و اگر بزند زیر گریه و فین فین کند، باید او را ببرند بیرون. اما در حقیقت رفتار و کردار خانم کرخام بیش تر اوقات متین و با وقار است. در واقع او خیلی بهتر از ایلسا اسبابِ راحتی مردم را فراهم می کند. گاهی حدود یک ربع ساعت به خودش می آید یا به ظاهر این گونه است و با جسارت و کلامی مجاب کننده می گوید جای پسرش همیشه خالی خواهد بود، اما سپاسگزار است که هنوز دخترانش را دارد؛ ایلسا که بی نهایت قابل اتکا و توانا ست، و مانند همیشه مایه ی شگفتی و آیونا هم که مظهر مهربانی و عطوفت است. او حواسش هست که به عروس تازه اش هم اشاره کند، اما شاید با اشاره به مسائلی که اغلب زنان هم سن او نزد مردها بازگو نمی کنند، نشان می دهد که حواسش چندان هم سرِ جا نیست. او نگاهی به جیل و من می اندازد و می گوید: «همه ی ما منتظر یک توراهی هستیم.»

آن گاه این حالت با نگاهی گذرا به تک تک مهمان ها و اتاق به اتاق، با فراموشی کامل همراه می شود، به طوری که آخر سر، نگاهی به دور و اطراف خانه ی خودش می کند و می گوید: «ما چرا این جاییم؟ چه جمعیتی! به چه مناسبتی جشن گرفتیم؟» و وقتی متوجه می شود که این مراسم به جورج مربوط می شود، می گوید: «عروسی جورج است؟» او در کنار اطلاعات به روزش، بخشی از هوش و حواس خود را از دست داده است. او به آیونا رو می کند و می پرسد: «عروسی تو که نیست، هست؟ نه گمان نکنم. تو هیچ وقت دوست پسر نداشتی، داشتی؟» حالا لحن صدایش حالتِ « بگذار واقع بین باشیم.» و « هرکس به فکر خودش است.» را به خودش گرفته است. همین که چشمش به جیل می افتد، می خندد.
« عروس که او نیست، هست؟ اوه، نه. حالا دارم می فهمم.»
اما حقیقت به همان سرعتی که از ذهنش رفته است، به ذهنش برمی گردد.
او می پرسد: «خبری شده؟ از جورج خبری شده است؟» و همان وقت، گریه و زاری اش شروع می شود؛ همان چیزی که ایلسا از آن وحشت داشت.
ایلسا گفته بود: «اگر رفتارش جلب توجه کرد، او را ببرید بیرون.»
آیونا نمی تواند مادرش را دور کند، او در کل عمرش اقتدار نداشته است، اما همسر دکتر شانتس دست پیرزن را می گیرد.
خانم کرخام وحشت زده و هراسان می پرسد: «جورج مرده؟» و خانم شانتس می گوید: «بله درسته. اما شما می دانی که همسرش فرزندی در راه دارد.»
خانم کرخام به او تکیه می دهد، خودش را جمع می کند و با ملایمت می گوید: «می توانم چایی ام را بخورم؟»
انگار در آن خانه مادرم به هر طرف که نگاه می کند، تصویری از پدرم را می بیند. آخرین عکس رسمی اش، با یونیفرم مخصوص، روی حاشیه ی دستمالِ گلدوزی شده ی آویزان روی چرخ خیاطی جعبه ای در فرورفتگی پنجره ی اتاق نشیمن قرار دارد. آیونا دور عکس گل گذاشت، اما ایلسا آن ها را برداشت و گفت آن طوری جورج بیش ازحد مثل سَنت های کاتولیک به نظر می آید. عکسی از شش سالگی جورج، بالای راه پله ها آویزان است. در این عکس او در پیاده رو توی واگنی زانو زده است. در اتاقی که جیل می خوابد، عکسی از او کنار دوچرخه اش دیده می شود، با کیف مخصوص روزنامه ی «فری پرس»(۲۱). عکسی که برای اپرای کلاس هشتم انداخته است در اتاق خانم کرخام است؛ با تاج طلایی مقوایی روی سرش. جورج که بلد نبود خوب آواز بخواند، نمی توانست نقش اصلی را داشته باشد، اما مثل روز روشن بود که می توانست در پس زمینه بهترین نقش را داشته باشد؛ نقش پادشاه را.
عکس آتلیه ای بالای بوفه با زمینه ی روشن، سه سالگی اش را نشان می دهد؛ کودک بلوندی که در عکس تار به طور نامشخصی پای عروسکی پارچه ای را می کشد. ایلسا فکر کرد آن عکس را بردارد، چون او را به گریه می انداخت، اما ترجیح داد عکس سر جایش بماند تا این که روی کاغذدیواری روشن لک بشود. به جز خانم کرخام کسی درباره اش حرفی نزد، او مکث کرد و حرفی را به زبان آورد که قبلاً هم گاهی گفته بود و نه با گریه و زاری، بلکه با اندکی قدرشناسی.
«آه، کریستوفر روبین.»
مردم خیلی به حرف های خانم کرخام توجه نمی کردند.
چهره ی جورج در تمامی عکس هایش می درخشد. همیشه سایبانی از موهایش روی پیشانی اش را گرفته بود، مگر جاهایی که کلاه افسری یا تاجش را به سر گذاشته است. حتی وقتی تازه از عالم طفولیت بیرون آمده بود، نگاه و ظاهرش طوری بود که انگار خودش می داند جوانی زیرک، زبل، حسابگر و جذاب می شود. از آن تیپ هایی که هیچ گاه مردم را به حال خودشان نمی گذاشت و هر طور بود آن ها را می خنداند. گرچه گه گاه این کار را به قیمت خراب شدن خودش انجام می داد؛ اما اغلب دیگران را خراب می کرد. جیل زمانی را به یاد داشت که جورج پس از نوشیدن، وانمود می کرد که حالتی عادی دارد و دیگران را وامی داشت تا در این حال برایش از ترس ها، دروغ ها، خیانت ها و مکر های شان بگویند و آن وقت دست شان می انداخت یا اسمی تحقیر آمیز می ساخت که قربانیانش تظاهر می کردند از آن لذت می برند. دلیلش این بود که جورج کلی دوست و طرفدار داشت که یا از سرِ ترس آویزانش بودند یا آن طور که همیشه می گفتند، صرفاً برای این که با شوخی هایش همه را سرحال می کرد. او همیشه و هر جا که حضور داشت، محور توجه بود و محیط اطرافش سراسر شادمانی و خنده.
جیل درباره ی چنین مردی چه برداشتی داشت؟ وقتی با جورج آشنا شد، نوزده ساله بود و تا آن موقع کسی به او علاقه نشان نداده بود. او نمی توانست بفهمد جورج جذب چه چیز او شده است و برایش مشخص بود که هیچ کس دیگر هم از این قضیه سر درنمی آورد. جیل برای بیش تر افراد هم سن خودش معما بود؛ معمایی کسالت بار. دختری که زندگی اش را وقف مطالعه و تمرین ویولن کرده بود و به چیز دیگری هم علاقه نداشت.
البته این چندان هم حقیقت نداشت. او در ذهنش، یواشکی به ازدواج و مرد آینده اش هم فکر می کرد؛ گرچه هرگز تصور نمی کرد مردی به خوش تیپی جورج باشد. او مردی زمخت و گنده را می دید یا آهنگ سازی ده سال بزرگ تر از خودش که از پیش شهرتی به هم زده بود. او از عشق مفهومی اپرایی در ذهن داشت، گرچه موسیقی اپرا به دلش نمی چسبید.
گرچه از برخی جهات جورج توی ذوقش زده بود، اما خودش انتظار داشت کاملاً راضی و قدردان باشد، به خصوص وقتی ذهنش واقعیت های اجتماعی را درک می کرد. توجه جورج به او و ازدواج، زندگی اش را فوق العاده تغییر داده بود.
بر باد رفتن آن زندگی، بار دیگر برایش همان شرایط و حق انتخاب های پیشین را به جا گذاشت. او بی تردید چیزی را از دست داده بود؛ اما نه چیزی که واقعاً هم در اختیار داشت. درک او از این موضوع، فقط در حد یک طرح فرضی برای آینده بود و بس.
حالا دیگر جیل به قدر کافی غذا خورده است. پاهایش بر اثر سرپا ایستادن زیاد درد گرفته است. خانم شانتس کنارش ایستاده است و می گوید: «فرصت کردی دوستان محلی جورج را ببینی؟»
منظورش جوان هایی است که در چارچوب درِ هال، تنها یک گوشه کز کرده اند. چند زن جوان خوش پوش با همسران جوان شان که هم چنان یونیفرم نیروی هوایی شان را به تن دارند، ایستاده اند. جیل با نگاهی به آن ها احساس می کند که واقعاً هیچ کس از این قضیه متاسف نیست. شاید ایلسا باشد، اما او هم دلایل خاص خودش را دارد. واقعاً هیچ کس از مرگ جورج متاسف نیست. نه، هیچ کس؛ حتی همان دختری که در کلیسا گریه می کرد.
به ذهن جیل خطور هم نمی کند که اگر جورج زنده می ماند، امکان داشت آدم دیگری بشود؛ چون خودش در این فکر نیست که آدم دیگری شود.
جیل با لحنی بی تفاوت می گوید: «نه.» طوری که خانم شانتس مجبور می شود بگوید: «می دانم. برخورد با افراد غریبه دشوار است. به خصوص که اگر من جای تو بودم، ترجیح می دادم بروم دراز بکشم.»
جیل یقین داشت او درجا می گوید: « برو یک چیزی بنوش.» اما این جا به جز چای و قهوه نوشیدنی دیگری نبود. به هرحال جیل به ندرت چیز خاصی می نوشد. بااین حال بویش را از نفس کسی تشخیص داد و فکر کرد این بو را از خانم شانتس استشمام کرده است.
خانم شانتس می گوید: «چرا این کار را نمی کنی؟ این مسائل خیلی طاقت فرسا ست. من به ایلسا می گویم، برو دیگر.»
خانم شانتس زنی ریز نقش با موهای جو گندمی صاف، چشمانی براق و صورتی پرچین وچروک است. او هرسال زمستان یک ماه، تنها به فلوریدا می رود. زن پولداری است. خانه ی بزرگِ سقف کوتاهی که او و شوهرش ساخته اند، پشت خانه ی خانواده ی کرخام قرار دارد و بی نهایت سفید است؛ با گوشه های انحنادار و دیواره ای شیشه ای. دکتر شانتس از او بیست، بیست وپنج سالی جوان تر است؛ مردی خپل و کوتاه، سرحال و خوش ظاهر با پیشانی بلندِ صاف و موهای فرفری زیبا. آن ها بچه ندارند. می گویند که خانم شانتس از ازدواج اولش بچه دارد، اما آن ها به دیدنش نمی آیند. در واقع ماجرا این است که دکتر شانتس با پسر او دوست بوده است، که از کالج به خانه شان آمده است و عاشقِ مادرِ دوستش می شود و زن هم عاشق دوست ِ پسرش می شود، طلاقی رخ می دهد و آن ها با هم ازدواج می کنند و به دور از زادگاه خود، بدون حاشیه و آرام زندگی مرفهی دارند.
جیل بوی نوشیدنی را حس کرد. خانم شانتس، به گفته ی خودش، هر وقت جایی می رود که به پذیرایی شدن با نوشیدنی امید ندارد، با خودش فلاسک می برد. نوشیدن موجب نمی شود که او بیفتد، کلمات را نامفهوم ادا کند یا دعوا راه بیندازد و وا بدهد. شاید او همیشه قدری از خود بی خود باشد، اما در واقع هرگز مست نیست. او عادت کرده است که همیشه مقداری الکل وارد بدنش شود، آن هم در حد مناسب و مطمئن، طوری که سلول های مغزش هرگز کاملاً به الکل آغشته نشود و کاملاً هم خشک نشود. تنها عاملی که این موضوع را برملا می کند، بوی آن است (و در این شهر که مصرف مشروبات الکلی ممنوع است، آن را به دارویی که مصرف می کند یا پمادی که باید به قفسه ی سینه اش بمالد، نسبت می دهند.) علاوه بر این، حالت خاص گفتارش هم هست؛ انگار منتظر است کسی حرفی از دهنش بپرد تا سر صحبت را باز کند و البته او حرف هایی را به زبان می آورد که زنی که در همین حوالی بزرگ شده باشد، اصلاً نمی گوید. او چغلی خودش را می کند و تعریف می کند که چه طور هر چند وقت یک بار او را با مادر شوهرش اشتباه می گیرند. می گوید که اکثر مردم وقتی متوجه اشتباه شان می شوند، کنترل شان را از دست می دهند؛ بس که شرمنده و معذب می شوند. اما بعضی زن ها، مثل یک پیش خدمت رستوران، نگاه ناجوری به خانم شانتس می اندازند، انگار که بخواهند بگویند: «آن مرد چرا خودش را پای تو حرام کرده؟»
و خانم شانتس فقط به آن ها می گوید: «می دانم، منصفانه نیست. اما به هرحال، در کل زندگی منصفانه نیست و شما هم بهتر است این قضیه را بپذیرید.»
امروز عصر، او هیچ راهی برای نوشیدن ندارد. آشپزخانه و حتی انباری دلگیر مجاورش، هر دو، جاهایی هستند که زن ها به آن رفت و آمد دارند. او باید به سرویس بهداشتی طبقه ی بالا برود. چند ساعتی که از بعد از ظهر می گذرد، و مدت کوتاهی پس از ناپدید شدن جیل، او به آن جا می رود که می بیند درِ سرویس بهداشتی قفل است. به فکرش می رسد به یکی از اتاق خواب ها برود که نمی داند کدام شان خالی است و جیل کدام اتاق را اشغال کرده است. اما همان موقع، صدای جیل را از سرویس بهداشتی می شنود که می گوید: «یک لحظه صبر کن.» یا حرفی شبیه به این. حرفی کاملاً معمولی، اما لحنش وحشت زده و تحتِ فشار است.
خانم شانتس همان جا در راهرو جرعه ای می نوشد؛ به بهانه ی موقعیت اضطراری.
«جیل؟! تو حالت خوب است؟ بگذار بیایم تو.»
جیل چهار دست وپا روی زمین نشسته است، درحالی که سعی دارد چاله ی آب روی زمین را تمیز کند. درباره ی پاره شدن کیسه ی آب مطالبی خوانده بود ـ همان طور که درباره ی درد های انقباضی و عضلانی، مرحله ی جا به جایی جنین و جفت هم مطالعه کرده بود ـ با این حال، این شرایط غافل گیرش کرد.
او دستش را به لبه ی وان می گیرد تا خودش را بالا بکشد. بعد در را باز می کند و آن موقع است که نخستین درد، حیرت زده اش می کند. انگار قرار نیست تک دردی خفیف بگیرد یا با نخستین مرحله ی مژده ی فارغ شدن مواجه شود؛ بلکه بناست کل مراحل بی رحمانه و یک جا با هم اتفاق بیفتد.
خانم شانتس تا جایی که می تواند او را نگه می دارد و می گوید: «آرام باش. فقط به من بگو اتاقت کدام است، الان تو را می خوابانیم.»
پیش از آن که به تخت برسند، جیل انگشتانش را در بازوی لاغر خانم شانتس فرو می بَرَد و آن را سیاه و کبود می کند.
خانم شانتس می گوید: «اوه، چه فرز است. نسبت به بچه ی اول خیلی تکان می خورد. الان می روم شوهرم را خبر می کنم.»
این طوری شد که من صاف توی خانه به دنیا آمدم و اگر محاسبات جیل قابل اعتماد باشد، ده روز زودتر از موعد. ایلسا حتی فرصت نکرد مهمانان را بدرقه کند که سرو صدای جیغ های حیرت انگیز جیل، کل خانه را برداشت.
آن روزها حتی اگر مادری غافل گیر می شد و در خانه وضع حمل می کرد، رسم بر این بود که بعدش مادر و نوزاد را به بیمارستان منتقل کنند. اما یک نوع تب تابستانی در شهر شایع شده بود و حادترین موارد آن در بیمارستان بستری بودند، به این ترتیب دکتر شانتس به این نتیجه رسید که من و جیل در خانه وضع مان خیلی بهتر خواهد بود. به هرحال آیونا بخشی از دوره ی آموزش پرستاری اش را گذرانده بود و حالا هم می توانست از مرخصی دوهفته ای اش استفاده کند و مراقب ما باشد.
جیل واقعاً از جزئیات زندگی خانوادگی چیزی نمی دانست؛ او در محیط پرورشگاه بزرگ شده بود و از شش سالگی تا شانزده سالگی اش را در خوابگاه گذرانده بود. در ساعت های مشخصی چراغ ها خاموش و روشن می شد و دستگاه گرمایی هرگز قبل و بعد از تاریخ مشخصی کار نمی کرد. پارچه ای پلاستیکی روی میزی که غذای شان را می خوردند و تکالیف درسی خود را انجام می دادند، پوشانده بود؛ یعنی همان کارگاه آن طرف خیابان. جورج همان جا از صدایش خوشش آمده بود. او گفت، این صدا دختر را پرطاقت و توان می کند. این قضیه دختر را خوددار، سرسخت و یکّه و تنها می کند و از او دختری می سازد که توقع هیچ برنامه ی رمانتیک مسخره و بی معنی را ندارد. اما آن طور که جورج خیال می کرد، آن جا خشک و رسمی اداره نمی شد و گردانندگانش خسیس نبودند. جیل در دوازده سالگی با عده ی دیگری به کنسرت می رود و آن جا بود که تصمیم گرفت نواختن ویولن را یاد بگیرد. او از قبل در پرورشگاه، تفننی پیانو تمرین کرده بود. یک نفر آن قدر به او توجه داشت که یک ویولن دست دوم، از نوع درجه دو، برایش تهیه کند که با چند جلسه ی محدود آموزشی، سرانجام در مسیر دریافت بورسیه ی هنرستان موسیقی قرار گرفت. برای هنرمندان و کارگردانان، برنامه ی تک نوازی اجرا شد؛ ضیافتی با بهترین لباس ها، آبمیوه، سخنرانی و کیک. جیل خودش باید برای قدردانی و سپاس سخنرانی کوتاهی می کرد، اما حقیقت این بود که ارزش خاصی برای کل این جریان قایل نبود و قدرش را نمی دانست. او مطمئن بود که رابطه ای طبیعی با ویولن دارد و به اقتضای سرنوشت و بدون یاری کسی هم به آن می رسید.
او در خوابگاه دوستانی داشت، اما آن ها خیلی زود راهی کارخانه ها و اداره ها شدند و جیل فراموش شان کرد. یکی از آموزگاران دبیرستانی که کودکان بی سرپرست و یتیم را به آن جا می فرستادند، با او صحبت کرد. در این صحبت واژه های «معمولی» و «کاملاً پیشرفته» مطرح شد. به عقیده ی این آموزگار، موسیقی یا گریز از چیزی بود یا جانشین چیزی؛ جانشینی برای خواهر و برادر و دوست و آشنا. او پیشنهاد کرد جیل به جای تمرکز انرژی اش بر روی یک موضوع، آن را صرف مسائل گسترده تری کند. خودش را رها کند، والیبال بازی کند و اگر هم دنبال موسیقی است، عضو گروه ارکستر مدرسه شود.
پس از آن جیل از آن آموزگار دوری می کرد و برای این که مجبور نشود با او حرف بزند، از پله ها بالا می رفت یا حتی ساختمان را دور می زد. او درست به همان اندازه از مطالعه ی هر صفحه ای که واژه های «کاملاً پیشرفته» یا «معمولی» به طرفش هجوم می آورد، هم دست کشید.
در هنرستان وضعیت راحت تر بود و در آن جا با افرادی کاملاً «غیر پیشرفته» آشنا شد که مثل خودش سخت کوش بودند. او در عالم رقابت و از سر بی اعتنایی با چند نفر دوست شد. برادر بزرگ تر یکی از دوستانش در نیروی هوایی بود و دست بر قضا همین برادر از قربانیان و ستایش گران جورج کرخام بود. او همراه جورج، سرزده به برنامه ی شام خانوادگی یکشنبه آمدند که جیل آن جا مهمان بود. ظاهراً آن دو می خواستند برای برنامه ی دیگری، راهی جای دیگری شوند و این طوری بود که جورج با جیل آشنا شد. پدرم، مادرم را دید.
همیشه یک نفر باید برای نگه داری از خانم کرخام خانه می ماند. به همین خاطر آیونا شیفت شب در شیرینی پزی کار می کرد. او روی کیک ها را تزیین می کرد، حتی شیک ترین کیک های عروسی را، علاوه بر این که اولین گرده ی نان را راس ساعت پنج صبح در فر می گذاشت. اگرچه دستانش به حدی می لرزید که نمی توانست برای کسی یک فنجان چای بیاورد، اما در کارهای تک نفره، قوی، فرز ، توانا و حتی خلاق بود.
یک روز پس از این که ایلسا به محل کارش رفت ـ این مربوط به آن دوره ی کوتاهی است که جیل پیش از تولد من در خانه بود ـ همان طور که جیل رد می شد، آیونا با صدای هیس با اشاره از اتاق خواب صدایش کرد. انگار رازی در میان بود. اما مگر الان در خانه چه کسی بود که بخواهد رازی را از او مخفی نگه دارد؟ خانم کرخام که نبود.
آیونا مجبور شد با زور و تقلا درِ گنجه اش را که گیر کرده بود، باز کند. او با زیرکی خندید و گفت: «لعنتی... لعنتی. آن جاست.»
کشو پر از لباس نوزاد بود. نه فقط لباس های ساده و لباس خواب، مثل آن هایی که جیل خودش از مغازه ی دست دوم خریده بود، مغازه ای که مرجوعی کارخانه ها را در تورنتو می فروخت، بلکه کشو پر از کلاه های بافتنی، بلوز، کفش و شلوار ، با لباس های دست دوز نوزاد بود. لباس ها رنگ های ملایم یا حتی ترکیبی از آن ها ـ نه آبی یک دست یا صورتی ساده ـ با حاشیه دوزی قلاب بافی و گلدوزی ظریف، نقش گل و پرنده و گوسفند های کوچولو داشت. جیل حتی خبر نداشت چنین چیزهایی اصلاً وجود دارند. البته اگر فروشگاه های مخصوص نوزاد را خوب می گشت یا با دقت در کالسکه ی نوزادها سرک می کشید، متوجه می شد؛ اما این کار را نکرده بود.
آیونا گفت: «البته من خبر ندارم تو خودت چه چیزهایی خریدی، امکان دارد خیلی چیزها تهیه کرده باشی، شاید هم از لباس های خانگی خوشت نیاید، من نمی دانم...» هِرّوکِرّ خنده اش به نوعی تایید کلامش بود و به علاوه لحن عذر خواهی اش را بیش تر نمایان می کرد. هر حرفی که می زد، هر نگاه و حرکتش، انگار یک جوری گیر داشت و انگار لایه ای عسل چسبان یا خس خس خلطِ سینه با عذرخواهی اش همراه شده است، طوری که جیل نمی دانست چگونه با این مسئله کنار بیاید.
او با صراحت گفت: «واقعاً قشنگ است.»
«اوه، نه. من اصلاً نمی دانستم تو آن ها را می خواهی یا نه. من حتی خبر نداشتم تو از آن ها خوشت می آید.»
«خوشگل است.»
«همه را خودم انجام ندادم، بعضی هایش را خریدم. من به بازارچه ی کلیسا و نمایشگاه کنار بیمارستان رفتم، منظورم بازارچه است، فکر کردم قشنگ است؛ اما اگر تو خوشت نمی آید یا لازم شان نداری، من می توانم آن ها را به خیریه بدهم.»
جیل گفت: «لازم شان دارم. من اصلاً چیزی شبیه این ها ندارم.»
«واقعاً؟ کارهای من چندان خوب نیست، اما شاید لباس های خانم هایی که برای کلیسا یا در بازارچه ی بیمارستان کار می کنند، خوب باشد.»
منظور جورج از این که می گفت اعصاب آیونا خراب است، همین بود؟ (به گفته ی ایلسا ناراحتی اعصابش بر اثر حساس بودن بیش ازحد خودش و سخت گیری بیش ازحد یکی از استاد ها در مدرسه ی پرستاری به وجود آمده بود.) آدم فکر می کرد او خواهان اطمینان و خاطر جمعی است، بااین حال هر چه قدر هم می کوشید به او اطمینان خاطر بدهد، انگار کافی نبود یا اصلاً به خرجش نمی رفت. جیل حس می کرد حرف ها و هرّوکرّ خنده و فین فین بینی آیونا با آن نگاه سردش (تعجبی نداشت که دستانش هم سرد و بی حس بود.) همگی روی او ـ جیل ـ می خزند؛ مانند کرم های ریزی که سعی دارند به زیر پوستش نفوذ کنند.
اما با گذشت زمان جیل به این موضوع عادت کرد. شاید آیونا متعادل تر شد. هرروز صبح وقتی در خانه پشت سر ایلسا بسته می شد، او و آیونا آسوده خاطر می شدند؛ انگار معلمی از کلاس بیرون رفته است. آن ها تازه تصمیم می گرفتند فنجان دوم قهوه شان را بنوشند و در همین فاصله خانم کرخام ظرف ها را می شست. او این کار را بسیار آهسته انجام می داد و هر بار همراه با کمی وقفه دوروبرش را نگاه می کرد تا ببیند هر تکه روی کدام قفسه یا طبقه قرار می گیرد. بااین حال او این کار را با تشریفات خاصی انجام می داد که هرگز هم کنارش نمی گذاشت، مثل پاشیدن گرد قهوه روی درختچه ی کنار در آشپزخانه!
آیونا به نجوا گفت: «او خیال می کند قهوه باعث رشد درختچه می شود، حتی اگر او دانه های قهوه را روی برگ ها بپاشد و نه روی خود خاک. ما هر روز مجبوریم شلنگ را برداریم و پاکش کنیم.»
به نظر جیل، آیونا شبیه دخترهایی بود که در پرورشگاه دیگران بیش تر از همه پاپی اش می شدند. در پرورشگاه آن ها همیشه مشتاق بودند به کسی پیله کنند. اما وقتی عذرخواهی های عصبی آیونا و سیل سرزنش های فروتنانه ی او را از سر می گذراندی («البته در فروشگاه آخرین کسی که در هر موردی با او مشورت می کنند، من هستم.»، «معلوم است که ایلسا به نظر من توجه نمی کند.»، «جورج هرگز پنهان نکرد چه قدر از من متنفر است.»)، احتمالاً می توانستی او را راهنمایی کنی تا درباره ی مسائل جالب حرف بزند. او برای جیل درباره ی خانه ای حرف زد که به پدربزرگ شان تعلق داشت و حالا هسته ی مرکزی بیمارستان بود. او از بده بستان های پنهانی که باعث از دست دادن کار پدرش شده بود، حرف زد و هم چنین به گذشته ی خانواده ی شانتس اشاره کرد و حتی علاقه ای که ایلسا به دکتر شانتس داشت. ظاهراً شوک درمانی که آیونا در پی اختلال روانی اش داشت، عقل و شعورش را مختل کرده بود و حالا ندایی که از ورای این حالت به گوش می رسید ـ البته پس از پاک سازی مهملات ظاهری آن ـ شیطانی و موذیانه بود.
به هرحال انگار جیل هم حالا باید زمانش را با وراجی سپری می کرد، چون انگشتانش به حدی ورم کرده بود که نمی توانست ویولن بزند.

نظرات کاربران درباره کتاب عشق زن خوب