فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب مار در معبد

کتاب مار در معبد

نسخه الکترونیک کتاب مار در معبد به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب مار در معبد

. ماجرا در مورد مردم جامعه ای است که فقیر و جاهلند و به همین دلیل فریب وعده های سوداگری را خورده و اموالشان به باد می رود. آنها برای دادخواهی به سوی حاکم می روند و حاکم متوجه هوش سوداگر می شود …

  • ناشر انتشارات نگاه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.49 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۰۰ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب مار در معبد

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



پرده اول

میدانچه. خانه سوداگر در روبه رو و دو سکو در طرفین، چند کوچه از چند طرف به میدانچه جلوی خانه می رسد. در نیمه باز است. پادوی اول و دوم جلو سکوها پشت پیشخوانی ایستاده اند. هر کدام یک دسته ورقه به دست دارند که مرتب به هم می زنند. پرده باز می شود. پادوها چند لحظه به تماشاچی ها خیره اند و بعد یک مرتبه رو به حضار.

پادوی اول: (با فریاد) آهای ملت، آهای ملت بیچاره، ملت گرسنه، ملت بینوا، دیگه دوره نکبت و مذلت تموم شد. از این به بعد دیگه کسی نباید ماتم یه لقمه نونو بگیره. انجمن کمک می کنه به فقرا، بیچاره ها، قحطی کشیده ها، ظلم دیده ها، زجرکشیده ها کمک می کنه. آرد می ده، شکر می ده، قند می ده، روغن می ده، و همه اش مجانی، به همه چیز بدین مژده می ده، آهای فقرا، بیچاره ها. گداگشنه ها.
پادوی دوم: (با فریاد) آهای مردم. کجایین، دیگه گذشته ها گذشت که گشنگی می خوردین، قحطی می کشیدین، بیچاره بودین، انجمن کمک می کنه، احسان می کنه، آرد مفتی، روغن مفتی، شکر مفتی، برنج و صابون و نفت مفتی، آهای های.

ساکت می شود. هر دو چند لحظه دوروبر میدان را نگاه می کنند و منتظر می شوند.

پادوی اول: نه خیر مثل این که خبری نیست.
پادوی دوم: دیگه بازارمون کساد شده.
پادوی اول: تا یه هفته پیش که وضعمون خیلی خوب و روبه راه بود.
پادوی دوم: عوضش این هفته یه برگ هم فروش نکردیم.
پادوی اول: (با صدای آهسته و محتاطانه) می دونی، وقتی مردم می بینن که خبری نشد، دیگه سر می خورن و رغبت و علاقه نشون نمی دن.
پادوی دوم: خبر چی؟
پادوی اول: آخه تا امروز ما همه ش داد زدیم و وعده و وعید دادیم که عوض شده، فقر و فلاکت از بین می ره، آذوقه و زندگی به قیمت آب خوردن و مردمم هی منتظر شدن و منتظر شدن و وقتی دیدن خبری نشد دلسرد و مایوس شدن دیگه.
پادوی دوم: خب دیگه ماهام حرف مفت می زدیم و حالاش هم می زنیم، حرف مفت زدن که دیگه مایه نمی خواد.
پادوی اول: هیس، یواش تر (به داخل خانه اشاره می کند) می شنفن ها
(چند لحظه سکوت)
پادوی دوم: لابد خیلی هم دلخوره که چرا این هفته چیزی فروش نکرده ایم.
پادوی اول: من و تو که بی تقصیریم، هیچ وقت هم بیکار نبودیم.
پادوی دوم: از بس هورا کشیدیم که صدامون گرفت.
پادوی اول: چاره چیه؟ اگه ما داد نزنیم و هورا نکشیم و ساکت بشینیم، دادوهوار خودش یا زنش بلند می شه.

صدای نکره زنی از داخل خانه

زن سوداگر: آهای های، چرا خفه خون گرفتین (پادوها به خود می آیند و به همدیگر اشاره می کنند.)
پادوها: (با هم و با صدای بلند) آهای، آهای مردم بیچاره، آهای مردم گرسنه.
پادوی اول: دیگه گذشت اون دوره ها.
پادوی دوم: بدبختی و بیچارگی تموم شد.
پادوی اول: همه چی ارزون.
پادوی دوم: همه چی مفت.
پادوی اول: آرد مفت.
پادوی دوم: شکر مفت.
پادوی اول: قند مفت.
پادوی دوم: نفت مفت.
پادوی اول: چایی مفت.
پادوی دوم: برنج مفت.
پادوی اول: جنس ارزون.
پادوی دوم: آذوقه مفت.
پادوی اول: کجایین ملت، های کجایین؟
پادوی دوم: (با خوشحالی) آهاها ایناهاش پیداش شد.

هر دو به کوچه دست راست نگاه می کنند و از خوشحالی ورجه ورجه می روند. پیرزن وارد می شود، قدم آهسته می کند و در یک گوشه می ایستد. پادوها سخت فعالیت می کنند و ورقه ها را تکان تکان می دهند و به هم می زنند.

پادوی اول: آهای بیا جلو، بیا جلو، شلوغ نکن. نوبت... نوبت... نوبتو مراعات کن.
پادوی دوم: بیا مادر، بیا جلو، آرد، قند، چایی، برنج، روغن.
پادوی اول: همه ش ارزون، همه ش مفت (پیرزن در گوشه ای بی حرکت ایستاده تکان نمی خورد.)
پادوی دوم: بیا مادر، بیا از اینا ببر.
پادوی اول: نترس ننه جون. هیچ وقت اینجا کلاه سرت نمی ره.
پادوی دوم: این جا هیشکی رو نمی چاپن، بیا جلو.
پادوی اول: مگه عیالوار نیستی؟
پادوی دوم: مگه بچه نداری؟
پادوی اول: از سرووضعت معلومه که خیلی بیچاره ای.
پادوی دوم: فقیر و مستحقی، محتاج کمک هستی.
پادوی اول: آذوقه، آذوقه نمی خوای؟
پادوی دوم: پوشاکی، لباسی، لازم نداری؟ (هر دو ساکت می شوند و پیرزن را که بی حرکت ایستاده نگاه می کنند و بعد به همدیگر خیره می شوند.)
پادوی اول: جواب نمی ده.
پادوی دوم: (به پادوی اول) تقصیر توست. شلوغ کردی و به نظرم ترسیده و جلو نمی آد.
پادوی اول: تو که خیلی بیشتر از من شلوغ کردی.
پادوی دوم: یه دقه صبر کن درستش می کنم (با لبخند و صورت مهربان و صدای آهسته) ننه جون سلام. حالت چه طوره؟ خوبی خوشی؟ چرا نمی آی جلو، ها؟ می ترسی؟ نترس بیا جلو بیا، بیا (آغوشش را باز می کند، گویی بچه ای را به بغلش می خواند.) بیا دیگه بیا از اینا ببر (ورقه ها را نشان می دهد.) پارچه، لباس، قند، شکر، نفت، همه ش ارزون، همه ش مفت، چی می خوای؟ چی لازم داری؟
پادوی اول: (به پادوی دوم) خب چه طور شد؟
پادوی دوم: اصلا تکون نمی خوره.
پادوی اول: شاید کره، چیزی نمی شنفه.
پادوی دوم: چه طور نمی شنفه؟ (با صدای بلند) آهای (پیرزن تکان نمی خورد پادو پایش را محکم به زمین می کوبد) پیشت! پیشت!
پادوی اول: نه خیر، انگار نه انگار.
پادوی دوم: (با قیافه پرخاشگر و اخمو) چی می خوای پیرزن؟
پادوی اول: (اخمو و عصبانی) اگه چیزی نمی خوای راهتو بکش برو دیگه، چرا وایستادی این جا و بربر ما رو می پای؟ (پیرزن تکان نمی خورد. پادوها همدیگر را نگاه می کنند.)
پادوی اول: نکنه چیزیش می شه.
پادوی دوم: (یک مرتبه) هی، مواظب باش، مواظب باش یه نفر دیگه داره می آد، حالا این پیرزن هف هفو را ولش کن و بذار اون قدر وایسه که جونش دربره (هر دو به یک کوچه خیره می شوند.)
پادوی اول: آهای های مردم.
پادوی دوم: انجمن کمک می کنه.
پادوی اول: پوشاک می ده.
پادوی دوم: خوراکی می ده (بیوه زن جوان وارد می شود و در گوشه دیگری می ایستد.)
پادوی اول: قند و شکر.
پادوی دوم: آرد و چایی.
پادوی اول: (تند و تند و با آهنگ طواف ها) بیا خواهر، بیا مادر، بیا ببینم چی می خوای، چی نمی خوای؟ چی کم داری و چی کسر داری. قند و صابون، آرد و شکر، بیا جلو، بیا جلو.
پادوی دوم: یه قواره پارچه بخر.
پادوی اول: آذوقه مفتی ببر.
پادوی دوم: شلوغ نکن، شلوغ نکن.
پادوی اول: نوبت، نوبت، صف وایستا شلوغ نکن. (زن جوان بی حرکت ایستاده تکان نمی خورد.)
پادوی دوم: (با خنده و خوشرویی) ها باورت نمی شه؟ آره؟ حق هم داری؟ آخه تا حالا این جور چیزا سابقه نداشته.
پادوی اول: تا حالا شماها رو می چاپیدن.
پادی دوم: کلاه سرتون می گذاشتن.
پادوی اول: اما حالا... انجمن کمک می کنه.
پادوی دوم: خیرات می کنه.
پادوی اول: مبرات می کنه (زن هم چنان ساکت ایستاده. به همدیگر خیره می شوند.)
پادوی دوم: این یکی هم مثل این که... (چند لحظه سکوت می کنند.)
پادوی اول: (به خود جرئت می دهد) نترس خواهر هرچی تو کیسه ات هست درآر بیرون.

(زن جوان بی حرکت ایستاده است.)

پادوی دوم: (ترسیده) چه خبره؟
پادوی اول: نمی فهمم (نگاه هر دو پادو. گاه روی پیرزن، گاه روی زن جوان و گاه متوجه همدیگر است.) فکر نمی کنی طوری شده؟
پادوی دوم: نمی دونم والله. (صدای پای محکمی شنیده می شود.)
پادوها با هم: (بی اراده) آهای ها. آهای ملت بیچاره.
پادوی اول: ملت بدبخت.
پادوی دوم: ملت بینوا.

مرد قصاب با پیش بند و ساطور به دست وارد می شود و در یک گوشه می ایستد و چشم به پادوها می دوزد. پادوها سخت ترسیده اند. دست و پا جمع کرده چند لحظه ممتد در سکوت همدیگر را می پایند.
صدای زنی از داخل خانه.

آهای گردن کلفت ها چرا ساکت شدین؟

پادوی اول: (با ترس) آهای... (قصاب تیزی ساطور را روی ناخن شست امتحان می کند. پادوی اول ساکت می شود و به پادوی دوم:) چه کار می خواد بکنه؟
پادوی دوم: نمی دونم از خودش بپرس.
پادوی اول: من چرا بپرسم تو خودت بپرس.
پادوی دوم: آخه تو نزدیک تری.
پادوی اول: نکنه خیالاتی به سرش زده.
پادوی دوم: خیالات؟ خیالات چی؟
پادوی اول: نمی دونم. خیالات ناجور، شاید درباره من و تو.
پادوی دوم: (با جسارت کاذب) به هه مگه الکیه؟
پادوی اول: پس اونو چرا دست گرفته؟

ساطور را نشان می دهد. قصاب ساطور را دور دست می چرخاند و تاب می دهد.

پادوی دوم: کاری با ما نداره، بابا نترس حالا یه جوری به حرفش بیار ببینم منظورش چیه؟
پادوی اول: هی آقا... (قصاب جواب نمی دهد.) جواب نمی ده.
پادوی دوم: بازم بپرس، باهاش حرف بزن، بالاخره آخرش یه چیزی می گه.
پادوی اول: هی آقا... اومدین این جا چه کار؟
پادوی دوم: (با احتیاط) از اینا... نمی خرین؟ (ورقه را نشان می دهد.)
پادوی اول: آتیه خودتونو تامین کنین، به فکر آینده بچه هاتونم باشین.

همهمه و سروصدای زیادی از بیرون شنیده می شود.

پادوها: (یادشان می رود در چه موقعیتی هستند. با هم دست به هوار می گذارند) آهای ملت بیچا...
قصاب: (در حالی که ساطور را دور سر می چرخاند وسط میدان می پرد و با فریاد) دزدای سر گردنه.

یک مرتبه جماعت، تاجر، معلم، عکاس، خیاط، بقال و نانوا با چوب و چماق وارد میدان می شوند. عکاس یک دستگاه دوربین قدیمی با سه پایه چوبی به دوش دارد، دو نفر مامور حکومتی هم پشت سرشان هستند که عقب تر می ایستند. مردم به طرف پادوها هجوم می آورند، پادوها از ترس به دیواری می چسبند و حتی نمی توانند داخل خانه شوند.

تاجر: (که جلوتر از دیگران حرکت می کند به مردم اشاره می کند که ساکت شوند بعد رو به پادوها) رئیس تون کجاس؟
پادوی اول: (با ترس و لرز) کی؟
تاجر: رئیس تونو می گم، کدوم گوری رفته؟
پادوی اول: من، من، نمی دونم.
تاجر: چه طور نمی دونی؟ تو نمی دونی رئیست کجاست؟
(بی آن که منتظر جواب پادوی اول بشود به پادوی دوم)
تو چی؟ تو هم نمی دونی؟
پادوی دوم: این جا که نیستش.
مردم: (همهمه می کنند) کجاست؟ پس کجاست؟
پادوی اول: من که اطلاع ندارم.
پادوی دوم: منم که بی خبرم.
معلم: این قدر بی خبرم بی خبرم نکنین، بگین که کجاس.
عکاس: هم ما رو راحت بکنین هم خودتونو و زودتر جاشو نشون بدین.
خیاط: مسخره بازی درنیارین.
بقال: اگه می خواهین خدای نکرده دعوا راه نیفته زودتر بگین.
قصاب: با جون خودتون بازی نکنین (ساطورش را تکان می دهد.)
پادوی اول: رئیس رفته بیرون.
تاجر: دروغ می گین مثل سگ.
پادوی دوم: دروغ مان کجا بود آقا، رفته دیگه.
تاجر: من حتم می دونم که تو خونه س.
پادوی اول: چی؟ تو خونه س؟ من که نمی دونم (رو به پادوی دوم) تو چی؟ تو خونه س؟
پادوی دوم: نه به خدا رفته بیرون.
پادوی اول: (جرئت یافته) حالا چه کارش داشتین؟
پادوی دوم: اگه واقعاً کاریش دارین به ما بگین. ما براش کار می کنیم. هرچی بخواین براتون می کنم.
تاجر: (یک دسته ورقه بیرون می آورد) اومدیم تکلیف اینارو روشن کنیم.
معلم: (یک دسته ورقه بیرون می آورد) و تکلیف اینارو.
عکاس: (یک دسته ورقه بیرون می آورد) و اینارو.
جماعت: (همه با هم) و اینارو، اینارو.
پادوی اول: (مدتی به دست مردم خیره می شود.) اتفاقاً رئیس رفته دنبال کار همین ها.
پادوی دوم: (با قیافه مصنوعی که معلوم است دروغ می گوید) آره به خدا رفته جنس تحویل بگیره بیاره.
تاجر: غلط کرده با شماها. الان یه سال آزگاره که همین جوری ما رو سر می دوونه و هی امروز فردا می کنه.
معلم: تمام داروندارمونو از چنگمون درآورده.
عکاس: دونه ای یه پاپاسی تو دهات و محلات اطراف عکاسی کردم و همه را ریخته ام دامن اربابتون که مثلا گشایش تو زندگیم پیش بیاد.
نانوا: من پیرمرد هم دکونم تخته شده، آبرویم پیش همه رفته، نمی تونم پیش کسی سر بلند بکنم.
بقال: منم همین طور به خدا. (با ترس دوروبرش را نگاه می کند.)
پیرزن: من پیرزن همه ش را از این و اون قرض وقوله کرده بودم.
زن بیوه: هرچی از شوهر مرحومم بهم رسیده بود، همه را دادم بالای اینا (ورقه ها را نشان می دهد.)
عکاس: خدا رحمتش بکنه.
جماعت: (با هم رو به مامورین) و عوضش اینارو داده به ما. اینارو، اینارو، اینارو.

با یک حالت عصبی ورقه ها را به طرف مامورین تکان می دهند.

نظرات کاربران درباره کتاب مار در معبد