فیدیبو نماینده قانونی نشر تیر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب دعا دریچه‌ای به سوی ماوراء ـ ۲

کتاب دعا دریچه‌ای به سوی ماوراء ـ ۲

نسخه الکترونیک کتاب دعا دریچه‌ای به سوی ماوراء ـ ۲ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب دعا دریچه‌ای به سوی ماوراء ـ ۲

ایمان، دعا، عفو و بخشایش... این سه نشانه، تعلیم و آموزش هر یک از پیامبرانی است که تاکنون به زمین آمده‌اند. بنابراین اگر ما به راستی می‌دانستیم چگونه دست به دعا گیریم و از ایمان کافی برخوردار باشیم و یقین بدانیم هر آن چه را که از خدای متعال خواسته‌ایم، در دم به ما ارزانی می‌شود، پس یقینا ما نیز می‌توانیم همان نوع کارهایی را که مردان خدا و صالحان این عالم انجام می‌داده‌اند و می‌دهند، به نوبه خویش به انجام رسانیم. ما می‌توانیم به یاری پروردگار، خود و دیگران را شفا بخشیم، می‌توانیم رزق و روزی و برکت به زندگی خود و دیگران به ارمغان آوریم و بالاخره می‌توانیم سعادت و شادمانی به روزهای زندگی‌مان وارد سازیم. امّا نخست، لازم است شیوه درست دعا کردن را دریابیم. در این کتاب، تلاش شده با یاری جستن از خدای متعال، با جزئیات دقیق، ارتباطی را که میان شفادهی، ایمان و اعتقاد و سرانجام دعا و نیایش وجود دارد به شما گفته، و توضیحات و تمریناتی دقیق و مشخّص به شما تقدیم شود تا شما بتوانیم به گونه‌ای دعا کنید که نه تنها خواسته‌هایتان را اجابت کنید، بلکه از انرژی نورانی و شفادهنده باری‌تعالی نیز بهره‌مند گردید.

ادامه...
  • ناشر نشر تیر
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 2.05 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۸۶ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب دعا دریچه‌ای به سوی ماوراء ـ ۲

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



The healing path of Prayer
Ron Roth Ph.D
Three Rivers Press - New-york - 1997

«... درود و رحمتِ پروردگار بر آن گروه باد، که ره یافتگان اند! هر کس کردار نیکی انجام دهد، مسلما خدا شکرپذیری داناست! معبود شما، یگانه خدایی است که بخشنده مهربان است، و غیر از او خدایی نیست...»سوره مبارکه بقره ـ آیات ۱۶۳ - ۱۵۸ - ۱۵۷

یا ربّ به محمّد و علی و زهرا
یا ربّ به حسین و حسن و آل عبا

کز سرِ لطف بر آر حاجتم در دو سرا
بی منّت خلق یا علی الاعلا

ترجمه این اثرِ روح پرور را به روحِ آن عزیزِ بزرگوار، آن شاعرِ محترم و شریف و شایسته و متعهد و نجیب و محجوبِ کشور ایرانِ عزیزمان: دکتر قیصر امین پور تقدیم می دارم.
آرزومندم که پروازِ این انسانِ خوب و عزیزی که آغازِ نامش با آخرینِ حرفِ کلمه «عشق» یکسان بود، چونان که خود نیز آرزو داشت، به زیباترین شکل ممکن صورت پذیرفت و اینک در میان ارواح پاک بهشت، در جوارِ الهی حضور دارد... اوژنیو مُنتاله، دیگر شاعری بزرگوار، از سرزمین ایتالیا، پس از آن که ازو سوال شد دوست دارد پس از مرگش، چگونه از سوی مردم یادآوری شود، تنها پاسخ داد: «این که مردم بگویند با نجابت زیستم...»
و همین نکته، درباره قیصر امین پور، آن شاعرِ عزیز و محبوبِ ملّت ایران، که همانا به مانندِ سهراب سپهریِ عزیز، همه دوستدارش بودند و هستند و خواهند بود صدق می کند! او با نهایت شایستگی و نجابت و پاکی زیست، و بدانسان نیز بدرود حیات گفت. روحش شاد و قرینِ رحمتِ الهی باد!

۶۹ آبان ۱۳۸۶
فریده مهدوی دامغانی ـ بیژن محمّدی

مقدّمه

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

به قلم احمد مهدوی دامغانی

دعا که مُخَفّفِ «دعاء» عربی است، در لغت به معنی «آوا»، «آواز دادن» (صدا کردن) و در اصطلاح به معنی «از خدا خواستن» و «دست نیاز و زاری به خداوند برداشتن» است، و در فارسی، فقط در همین دو معنی اصطلاحیِ اخیر، که هر دو در حقیقت برابر هم است استعمال می شود، و این معنی آن چنان در زبان فارسی روان و «جا افتاده» است، که «برهان قاطع» در شرحِ واژه ی «نیایش»، از همین لفظ «دعا» کمک می گیرد و می گوید: «نیایش بر وزنِ ستایش، به معنی آفرین و تحسین است، و دعائی باشد که از روی تضرّع و زاری کنند». گر چه در عربی، دُعاء، به معنی گفتارها و کردارهای ویژه است که معانی وسیع تری دارد که از آن جمله آن، همانی است که فارسی زبانان آن را «نفرین» می گویند، و یا حتّی به «نماز» در معنای عامِ خود نیز می توان دعا اطلاق کرد، زیرا در قرآن مجید، در آیه شریفه ی: «خُذ مِن اَموَالِهِم صدَقَهً تُطَهِرُ هُم وَ تُزَکیهِم بِها وَصلّ ِ عَلَیهِم اِنَّ صَلوتَک سَکنُ لَّهُم وَاللّهُ سَمیعُ علیمُ.» (توبه ۱۰۳)، صّلِ علیهم به معنی «دعا کردن بر ایشان» یا به فرموده میبدی در کشف الاسرار: «دُرود ده وَر ایشان، که درود دادنِ تو ور ایشان، ایشان را آرامشِ دل بود» (صفحه ۲۰۰ ـ جلد ۴)، و چون فعلِ: دَعَایدعُو فعلی متعدّی است اگر با حرف «لام» متعدّی شود، به معنی درود و آفرین، و اگر با حرف «علی» متعدّی شود، به معنی نفرین است. امّا در فارسی، واژه دعا، به طور عام و کلّی، برابر نیایش و مناجات و راز و نیازگویی و یا درخواست عفو و رحمت است، که بنده برای خود یا دیگری، با خداوند بخشاینده مهربان بگوید و از او بخواهد.(۱)
دعا، نخستین و قدیم ترین رابطه ای است که آدمی زاد، با آفریدگارِ خود داشته است، و نیز آخرین رابطه ای است که هر کس در واپسین لحظات عمر، در صورتی که هوش و حواسش باقی و بر جا باشد، به هر شکل و صورتی که بتواند، به زبانِ سر، یا زبانِ دل خواهد داشت.
پدر و مادرِ اوّلیه بشر، آدم و حوّا، به نصّ قرآن مجید، اولین دعاکنندگان بوده اند، که پس از ارتکاب آن گناه بزرگ و چشیدن میوه ی آن درخت ممنوعه، و فروختن روضه ی رضوان بدان میوه که موجب رانده شدنشان از بهشت شد، در مقام پوزش خواهی و در خواست عفو و رحمت الهی به درگاه باریتعالی، دست به دعا برداشتند که: (رَبِّنا، اِنّنا ظَلَمنَآ اَنفُسنَا وَ ان لَّم تَغفِرلَنَا وَ تَرحَمنَا لَنَکونَنَّ مِنَ الخَسرِینَ) (اعراف ۲۳): «گفتند خداوندا ما ستم کردیم، به تن های ما و اگر نه آمرزی ما را و رحمت نکنی بر ما، باشیم از زیانکاران» (تفسیر شریفِ طبری ـ صفحه ۴۹۹). در دنیای باستان، قطع نظر از آن چه مبتنی بر نظرِ محقّقان از مورّخان و باستان شناسان است، و از طریق نقل و گمان پذیرفته اند، در سنگ نبشته های باقیمانده و طومارهای مکشوفه که از عمر و قدمت بعضی از آنان، پیش از ظهور یهودیت است، چه آن چه که در مصر و آسیای صغیر و اردن و فلسطین و یمن و عربستان یافته شده، و چه آن چه که از دیگر نقاط عالم به دست آمده است، «دعا» موضوعیت و نقش برجسته و مهمی دارد، و مهم تر از آن، نیایش ها و دعاهای هندوان و چینیان و بودائیان و ژاپونی ها است که در آیین های هندوئیسم و کونفوسیونیسم و برهمائی و بودائی و شینتوئیسم است که مقام خاصّ خود را در فرهنگ والای آن ممالک خصوصا، و در میراث ادبی و فرهنگی بشر عموما، حائز می باشد، و هزاران سال است که سروده های قوم آریایی هند یا آن اقوام دیگر، سینه به سینه نقل و ثبت شده است، مانند «ریگ وِدا» و «فرمایشات کنفوسیوس»، و... و... غیره، و هر کس در این باره و به ویژه درباره سروده ها و ادعیه هندوئی، خواستار اطّلاع کافی است، لطفا به مقدّمه بسیار عالمانه و محقّقانه ای که حضرت استاد اجّل، دکتر سید محمدرضا جلالی نائینی مُدّ ظّله، این بهین یادگار استادان در گذشته ی ما، و «اوستادِ اوستادِ زمانه» در شناخت فرهنگ هندی و ادب ایران، بر کتابِ «گزیده ریگ وِدا» که به تحقیق و ترجمه ی خودِ معظّم له، بیست سال پیش از این، منتشر شده است مراجعه فرماید.
در آیین زرتشتی نیز، سروده های مشتمل بر نیایش و ستایش ایزدان و فرشتگان امشاسپندان، بخش بزرگی از «گات»های اوستایی را به خود اختصاص داده است، و استاد پورداود (ره) در کتاب تالیفیِ خود به نام «یشت»ها، مجموعه ای از آن را گردآوری و شرح کرده است، و در حال حاضر نیز هم میهنان زرتشتی ما در ایران، و یا دیگر زرتشتیان که در هندوستان، به آنان «پارسی» و «پارسیان» می گویند، خود را همواره به قرائت و خواندن آن سرودها و گاتاها در معابد خود، که به آن «آدریان» می گویند موظف می شمارند.
در «عهد قدیم»، یعنی آن چه قرن هاست که به نام تورات معروف شده است، و کتاب ها و رسالاتِ ضمیمه آن در جای جای آن، و از جمله در کتاب «اوّل و دوم پادشاهان» و کتاب «ایوب» و «سوگنامه ارمیا»، نیایش ها و سرودهای دربردارنده ستایش و سپاس خداوند، با الفاظ و معانی ظریف و شیوا، فراوان است؛ ولی آن کتابی که در اصل و اساس، برای ستایش و نیایش و دعا، به معنای اعّمِ آن، در میان کتاب های «عهد قدیم» است، کتاب «مزامیر» است که شاید همان «زبور» حضرت داودِ پیغمبر باشد. زیرا قطع نظر از آن که کلیمیان و مسیحیان، اگر نه تمامی آن را، بلکه برخی از «مزمور»ها یا سرودهایش را انشاء حضرت داود می دانند. مولای ما، امیرالمومنین علی علیه السلام، در یکی از «خطبه»هایی که در کتاب مستطاب «نهج البلاغه» آمده است، (خطبه یکصد و شصتم)، که در مدح فقر و وصفِ پیغمبران علیهم السلام می باشد، از حضرت داود با صفتِ «صاحب المزامیر» یاد می فرمایند که حضرت داود آن سرودها را به آوازی خوش، و لحنی دلکش تلاوت می فرموده است، و می دانید که در نظم و نثر عربی و فارسی، خوش آوازان و خوانندگان والامقام را، در صوت و آواز خوب و خوش، به حضرت داود و صدای آنان را به «صوتِ داودی» یا «حنجره داودی» مثل می زنند، و حضرت امیر علیه السلام نیز، حضرت داود را «خواننده بهشتیان» معرّفی می فرمایند.
در این که برخی از یکصد و پنجاه دعا یا سرودی که در کتاب «مزامیر» است که به انگلیسی و فرانسوی، این کتاب را «Psalms» و «Psaumes» می گویند، سروده حضرت داود است شکی نیست، ولی بیش تر این «سروده»ها یا «مزمور»ها را پیامبران بنی اسرائیل که پس از حضرت داود بوده اند سروده اند، و به هر صورت، در حال حاضر، مشهورترین و معتبرترین ادعیه ای که مسیحیان و کلیمیان در معابد خود تلاوت می کنند، همین «مزامیر» است. ولی مسیحیان خصوصا، به خواندن ادعیه و مناجات های فراوان، پای بندند، و علاوه بر آن که در غالب کلیساها، کتاب دعاهای مختلف در دسترس عبادت کنندگان و شرکت کنندگان در مراسم مذهبی، از قبیل «عشاء ربانی» و «نمازهای مستحبی» و یا مراسم ایام مخصوصه مانند میلاد حضرت مسیح علیه السلام یا عروج ایشان و عروج حضرت مریم علیهماالسلام بنا بر عقیده مسیحی، و عید پاک و ایام روزه پیش از آن عید و «چهارشنبه خاکستری» پس از عید پاک و عید اموات(۲) (توسَّن) وجود دارد؛ از آن جا که در نزد کاتولیکی ها، هر روز از سیصد و شصت و پنج روزِ سال، متعلّق به یکی از شهداء مسیحیت و قدّیسین است، لذا برای هر روز، دعا و مناجاتی متناسب با صاحب آن روز معین شده است، و این ادعیه نیز که برای تمام سال معتبر است، در کتاب دعاهای کوچک تری، تدوین و چاپ شده و در دسترس مومنان است، و به نحو عام، بر این کتاب ها (به انگلیسی و فرانسوی) «Scriptures» و «Écritures» اطلاق می شود.
در دیانت اسلام عموما، و در مذهبِ حقّه شیعه جعفری اثناعشری خصوصا، اعتبار و اهمیت فوق العاده ای برای «دعا» اثبات شده است. در قرآن مجید، لااقل هفده بار امر به دست به برداشتن به درگاه الهی و «دعا خواندن» شده است، و در آیه مبارکه ۵۵ سوره اعراف، چگونگی دعا خواندن به مومنان تعلیم داده شده است که: «ادعُوا رَبَّکم تَضرُّعاً وَ خُفیهً اِنَّهُ، لایحِبُّ اَلمُعتَدِینَ» یعنی: «خداوندِ خویش را خوانید به زاریدن آشکار و پنهان؛ او دوست ندارد از اندازه درگذرندگان را.» (ترجمه کشف الاسرار، جلد ۳ ـ صفحه ۶۲۷). و گفته اند که اعتداء (از اندازه در گذراندن) آن است که بر مومنان دعاء بَد (نفرین) کند و یا آن که دعا را به آواز بلند خواند. در اهمیت دعا، همین بس که در آیه شریفه شصتم از سوره چهلم، از دعا تعبیر به عبادت شده است، و امام بزرگوار ما، حضرت علی بن الحسین السجّاد صلواه اله علیهما در دعای ۴۵ صحیفه مبارکه سجّادیه، بدین معنی تصریح می فرماید و آن آیه شریفه این است: «و قال رَبُّکم ادعُونی استجِب لَکم اِنَّ الَّذینَ یستکبِرونَ عَن عِبادَتی سَیدخُلونَ جِهَنّم داخرین.» یعنی: «خداوندِ شما گفت: مرا خوانید و فریادرَسی از من جوئید تا پاسخ کنم شما را، آنان که گردن کشند از پرستش من، آری در شوند در دوزخ بیچاره و خوار.» (ترجمه کشف الاسرار ـ جلد هشتم ـ صحفه ۴۸۷)، و میبدی در تفسیر این آیه چنین می گوید: «و گفته اند دعا لفظی جامع است، بیست خصلت از خصال حسنات در ضمن آن مجتمع همچون معجونی ساخته از اخلاق متفّرق و آن: عبادت است و اخلاص و حمد و شکر و ثنا و تهلیل و توحید و سوال و رغبت و رهبت و ندا و طَلِبَت و مناجات و افتقار و خضوع و تذلّل و سکوت و استغاثه و استکانت و التجا ربّ العالمین به این کلمات مختصر که فرمود: اُدعُونی استجب لکم؛ ترا با این بیست خصلت می خواند و ثوابِ آن، بیست خصلت ترا می دهد، تا بدانی که این قرآن، جوامع الکلِم است.»

(کشف الاسرار ـ جلد هشتم ـ صفحه ۴۹۲)

و آیه مبارکه ۱۸۶ سوره بقره در پاسخ مومنان درباره همان آیه، سوره ۴۰ است که از رسول اکرم صلّی اللّه علیه وآله وسلّم پرسیدند که ما کی خدا را بخوانیم و چگونه دعا کنیم، که خداوند به دعای ما پاسخ دهد. و درباره آیه مبارکه ۱۸۶ باید بعرضِ خوانندگان برساند که برای لذّت بردن از آن چه مفسران و خاصّه، متصّوفه از مفسران در بیان لطایف و ظرایف این آیه، و اظهار مرحمت و عنایت پروردگار رحیمِ رحمان بر بندگانش است، داد سخن داده اند، به تفاسیر عموما، و به تفسیرِ شریفِ کشف الاسرار خصوصا، مراجعه فرمایید.
***
خداوند منّان،در قرآن مجید، ادعیه ی فراوانی را به مسلمانان تعلیم فرموده است که با آن ادعیه و عبارات، ذات مقدّس باریتعالی را سپاس گویند، و ستایش و نیایش کنند، و برآوردن نیازمندی های مادّی و معنوی و این جهانی و آن جهان یرا از آن بخشنده بی منّت و بخشایشگرِ رحیم و رحمان که: «همواره رحمت و عنایتش، بر خشم و سطوتش پیشی می گیرد» بخواهند. در قرآن، شصت و هفت دعا و نیایش و خواهش با کلمه ی «ربّ»، یعنی «ای خدای من»، و یکصد و یازده دعا و نیایش و خواهش با کلمه ی «رَبّنا» یعنی «ای خداوند ما»، آغاز شده است، و سوای این یکصد و هفتاد و هشت دعا، ادعیه دیگری هم در ضمن آیات مبارکات آمده است، و در این باره، کتاب ها و رساله های مختصر و مفصّل فراهم آورده اند، و همین آیات مبارکات و سخن های خداوند مهربان است که سرچشمه ی همه ی فیوضات و برکاتی است که از ناحیه ی مخاطبِ اصلی و اوّلی قرآن، یعنی وجودِ مبارکه حضرت محمّد مصطفی صلّی اللّه علیه وآله و سَلّم، به صورت «دعا» صادر شده است، و باز همان آیات مبارکات و سخنان دُربارِ پیغمبر اکرم (ص) است که منشا و منبع همه ادعیه و مناجات ها و اوراد و اذکاری است که مولای متقیان، امیرمومنان، شیرِ یزدان و شاه مردان، مرتضی علی و بانوی بانوانِ عالم، صدّیقه کبری، فاطمه زهرا و فرزندان معصوم آنان، صلواه اله علیهمااجمعین انشاء فرموده اند، و امروزه، به لطف حقّ، اگر نه تمام آن ادعیه، که بیش تر آن محفوظ مانده است، و تلاوت صادقانه ی آن، مایه ی آرامش دل و آسایش خیال مومنان، و موجب ازدیاد ایمان و امیدِ آنان به رحمت و مغفرت الهی، و وسیله ای برای تامین نیازمندی های روحانی آنان در این و آن دنیاست.
پس از وجودِ مقدّس حضرت پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه وآله و سّلم که فصیح ترین و شیواسخن ترین عرب زبانان بوده و خواهد بود، که خودِ آن پیامبر عظیم الشان فرموده است: «انا افصح من نطق بالضاد»، و ادعیه و مناجات های بسیاری را انشاء و تعلیم فرموده است، که هم چنان پیش از این عرض کردم، اگر نه اصل و ریشه ی همه آن، که اصل و ریشه ی بسیاری از آن، همان آیات شریفه ی قرآن مجید است. ادعیه و اوراد و مناجات های صادره از حضرت امیرالمومین(۳) و حضرت سیدالشهداء سلام اللّه علیهما(۴)، نوبت به آن امام هُمام، حضرت علی بن الحسین سجّاد علیه السلام رسید که پنجاه و چهار دعای صحیفه ی مبارکه سجّادیه را برای مقاصد و موارد مختلف، انشاء فرماید، و چنان گنجینه نفیس و پرمعنایی را که در نزد ما شیعیان به «زبور آل محمّد» لقب گرفته و مشهور شده است، از خود بیادگار گذارد، که اینک پس از قرآن مجید، شاید بیش تر از هر کتاب دعای دیگری، به صورت های گوناگون چاپ و منتشر می شود، و نوای توحیدِ حقّ تعالی و آوای عبودیت و نیازمندی بشر را به درگاه او در سراسر عالم طنین انداز می فرماید، و خدای را شکر می کنم که به دخترم فریده و این حقیرِ روسیاه، این توفیق و عنایت را ارزانی فرمود که فریده، آن صحیفه ی مقدّس را به فرانسه ترجمه کند و با ویرایش این حقیر به چاپ رسد و در عالم اسلام و جوامع تشیع، منتشر گردد وَللّه الحَمد. دعای بسیار لطیف و مناجاتِ بی اندازه رقیق و ظریف یعنی دعای معروف به «دعای ابی حمزه ثمالی» نیز از دلکش ترین و روح نوازترین ادعیه و نیایش ها و ستایش ها و راز و نیازهایی است که بنده می تواند با پروردگار خود داشته باشد، و مانند دعای کمیل، سراسرِ آن تضرّع و تمّنا از خدای رحمانِ منّان است. هم چنان که بر صحیفه مبارکه سجّادیه، شروح و تفاسیر متعددی نگاشته شده است، برای این دعای شریف ابی حمزه نیز شرح و ترجمه فراوان است. یک نکته را هم که شاید تاکنون کسی متذکر آن نشده باشد عرض کنم، و آن این که بسیاری از اجزاء و عبارات و جملات دعای ابی حمزه، در کلمات صوفیه قرون دوم و سوم و چهارم و پنجم دیده می شود، و ظاهرا تلاوت این دعا، از آداب سلوک و آیین های تصوّف عملی، به شمار می رفته است، و صوفیان بزرگ، آن را بسیار بر زبان آورده اند؛ زیرا در سراسر کتاب مستطاب «حلیه الاولیاء»، حافظ ابی نُعَیمِ اصفهانی، (متوفی در ۴۳۰ هجری) بسیاری از آن جملات و عبارات، به این یا آن صوفی صافی نسبت داده شده است، زیرا ابی نعیم تصور فرموده است که آن عبارات از انشاء آن صوفی است.
از سایر امامان شیعه علیهم السلام، خصوصا از حضرت امام صادق و امام کاظم و امام رضا علهیم السلام نیز ادعیه ی بسیاری در کتاب و مجامیع حدیثی آمده است، و بعضی از آن در «کتب اربعه» شیعه نیز ثبت شده است، و محدثّان و فقهای شیعه رضوان اله علیهم از همان اوائل قرن دوم، به تدوین رسالاتی در ادعیه و اوراد و اذکار همّت گماشته اند، و نام عامّی که بر این رسالات نهاده شده است، «کتاب عمل یوم و لیله» یا «کتاب الدعوات» است. محمدبن اسحق ندیم در «الفهرست» از این جمله سه کتاب برای جناب محمدبن مسعود عیاشی و یکی از جناب ابن بابویه و دو تا از ابوعبداله صفوانی ذکر می کند، و برای اطّلاع بیش تر از تعداد فراون این نحوه رسالات، به «الفهرست» شیح اجل طوسی قدس اله سرّه الشریف و به «معالم العلماء» ابن شهرآشوب مازندرانی رحمه اله علیه مراجعه فرمایند، و ظاهرا بر اساس همین رسالات و هم چنین اسناد احادیث معتبری است که حضرت شیخ اجل، ابوجعفر طوسی مذکور (متوفی ۴۶۰ هجری)، موسس حوزه علمیه نجف شیداله ارکانها، تالیف شریف خود را به نام «مصباح المُتَهَجِد» تدوین فرموده است، و در میان متاخرین نیز علامه مجلسی رضوان اله علیه متوفی ۱۱۱۱ هجری، مجّلدی از کتاب مستطاب «بحارالانوار» را به «دعا» اختصاص فرموده است، و در متوسطین از علما و محدثین بزرگ، از کتاب عزیز «مهج الدعواتِ» جناب سید رضی الدین علی بن طاوس (متوفی ۶۶۴ هجری)، و از «عُدّهُ الدّاعی» ابن فَهد حلّی (ره) (متوفی ۸۴۱ هجری) و از «البَلَداَلامین» و از «جُنّه الواقیه» جناب کفعمی (متوفی ۸۵۵ هجری) باید نام برد.

دعا در ادب فارسی

«دعا» و نیایش و مناجات و زاریدن به درگاه خداوند دانای توانا، در نظم و نثر فارسی، مقامی بس والا و موضوعیتی اساسی دارد، و این موضوعیت، بیش تر در شعر فارسی عموما، و در منظومه ها و مثنوی های حماسی یا عاشقانه یا داستانی خصوصا، تحقّق یافته است. از بزرگ ترین و والامقام ترین منظومه هی تاریخی و حماسی سراسر عالم، یعنی کتاب عظیم القدر بلندمرتبه ی «شاهنامه ی حضرت فردوسی قدس اله روحه القدّوسی» گرفته تا متاخرترین منظومه ها، شاعران شیرین سخنِ پارسی، آن را جای جای و بیش تر در هر منظومه با «دعا و نیایش» آراسته اند، و البته در این میان، شاعران گرانقدر و بزرگی همچون سنائی و نظامی و عراقی و عطار و جامی، در شاهکارهای بی نظیرِ خود، بیش تر و بهتر از دیگر معاصران خود، بدین امر پرداخته اند. امّا حضرت مولینای رومی، در مثنوی شریف، به مساله «دعا» به گونه دیگری می نگرد، و با لحنی دیگر، «دعا کردن» را تعلیم می دهد. این بنده، به رعایت حال و مقام، مجبور است که دامنه ی سخن را برچیند و به دو سه نمونه از ادعیه ی منظوم، یکی از حضرت فردوسی و یکی از حکیم نظامی و آخرین که از دو دیگر مفصل تر و مهم تر است، از حضرت مولیناست اکتفا کند.

نظرات کاربران درباره کتاب دعا دریچه‌ای به سوی ماوراء ـ ۲

واقعا سپاسگزارم که این مجموعه را هم به لیست کتابهای خوبتون اضافه کردید.. این کتاب بسیار زیبا و آموزنده است
در 2 سال پیش توسط mar...767
دعا به دقیق ترین شکل توضیح داده شده. در هر دین و آیینی. کتاب مرجع می تونه باشه
در 1 سال پیش توسط Hos....33