فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب ضمير پنهان

کتاب ضمير پنهان

نسخه الکترونیک کتاب ضمير پنهان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب ضمير پنهان

ضمیر پنهان یا نفسِ نامکشوف پاسخ‌گوی مسایل بحران جهانی کنونی است. این اثر شاید موثرترین و پیش‌گویانه‌ترین کتاب یونگ به‌شمار رود. در جامعه ما، هیچ مسئله‌ای اساسی‌تر از گرفتاری اسفناک فرد در دنیای فراسازمان یافته‌ی امروز نیست. انسانِ نو بسیاری از آزادی‌های خود ـ مثل آزادی سیاسی، آزادی مذهبی، آزادی اخلاقی و معنوی ـ را تسلیم نیروهای مقهورکننده‌ی جامعه‌ی توده‌گرا کرده است. "مقاومت در برابر توده‌ی سازمان‌یافته می‌تواند تنها تحت‌تأثیر شخصی قرار گیرد که در فردیتِ خود و در خودِ توده به یک اندازه سازمان یافته است". یونگ همه‌ی کوشش خود را به هدف خودشناسی و خودآمایی اختصاص می‌دهد. نفسِ نامکشوف کتابی است که چشم بسیاری از افراد را به زندگیِ نوین خویشتن که یونگ فرا دید آورده، می‌گشاید و بینا می‌کند. «این اثر کوچک به‌راستی درشمار آثار مهم یونگ است و برعکسِ آثار مفصل‌تر و فنی‌ترِ او، با زبانی ساده نگاشته شده است. خواننده‌ی متعارف، هرچند ممکن است ژرفای آن را درنیابد، اما می‌تواند بفهمد که دکتر یونگ در این کتاب چه می‌گوید. به هرحال، پیش‌نهاد می‌کنم که خوانندگان با ذهنی باز و آگاه بدین کتاب درنگرند، چه نگاه تردیدآمیز و سطحی‌نگر شاید بسنده نباشد.»

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 0.74 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۰۴ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب ضمير پنهان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



اشاره

ضمیر پنهان یا نفسِ نامکشوف پاسخ گوی مسایل بحران جهانی کنونی است. این اثر شاید موثرترین و پیش گویانه ترین کتاب یونگ به شمار رود. در جامعه ما، هیچ مسئله ای اساسی تر از گرفتاری اسفناک فرد در دنیای فراسازمان یافته ی امروز نیست. انسانِ نو بسیاری از آزادی های خود ـ مثل آزادی سیاسی، آزادی مذهبی، آزادی اخلاقی و معنوی ـ را تسلیم نیروهای مقهورکننده ی جامعه ی توده گرا(۱) کرده است. "مقاومت در برابر توده ی سازمان یافته می تواند تنها تحت تاثیر شخصی قرار گیرد که در فردیتِ خود و در خودِ توده به یک اندازه سازمان یافته است". یونگ همه ی کوشش خود را به هدف خودشناسی(۲) و خودآمایی(۳) اختصاص می دهد. نفسِ نامکشوف کتابی است که چشم بسیاری از افراد را به زندگیِ نوین خویشتن که یونگ فرا دید آورده، می گشاید و بینا می کند.
«این اثر کوچک به راستی درشمار آثار مهم یونگ است و برعکسِ آثار مفصل تر و فنی ترِ او، با زبانی ساده نگاشته شده است.
خواننده ی متعارف، هرچند ممکن است ژرفای آن را درنیابد، اما می تواند بفهمد که دکتر یونگ در این کتاب چه می گوید. به هرحال، پیش نهاد می کنم که خوانندگان با ذهنی باز و آگاه بدین کتاب درنگرند، چه نگاه تردیدآمیز و سطحی نگر شاید بسنده نباشد.»
جِی.بی. پریستلی(۴)

۱. وضع بغرنجِ فرد در جامعه ی نوین

آینده چه به بار خواهد آورد؟ این پرسش از زمان های دور و دراز ـ هرچند نه همیشه به یک اندازه ـ ذهن انسان را مشغول کرده است. از نظر تاریخی، بیش تر در اعصارِ تنگناهای مادّی، سیاسی، اقتصادی و معنوی است که نگاه انسان با امیدی نگران کننده به آینده معطوف می گردد و این هنگامی است که انتظارات، آرمان شهرها(۵) و بینش های مکاشفه وار(۶) چند برابر می شود. برای نمونه، می توان به انتظارات هزاره گرای(۷) روزگار آگوستوس(۸) در آغاز عصر مسیحی، یا به دگرگونی های روحیِ غرب در پایان هزاره ی نخست اندیشید. امروز، همین که به پایان هزاره ی دوم نزدیک می شویم، از نو در عصری پُر از خیالات مکاشفه وارِ نابودی جهان به سر می بریم. معنی این شکاف که نمادش «پرده ی آهنین»(۹) است و انسان ها را به دو نیمه بخش کرده، چیست؟ اگر بمب های هیدروژنی به کار گرفته شوند یا اگر تباهیِ معنوی و اخلاقیِ مطلق گرایی دولت در سراسر اروپا گسترش یابد، تمدن ما چه خواهد شد و چه بر سر انسان خواهد آمد؟
دلیلی نداریم که این تهدید را سرسری بگیریم و از آن بگذریم. همه جا در غرب، اقلیت های مخرّبی هستند که در پناه انسانیت گرایی(۱۰) و حس عدالت خواهی ما قرار دارند و در عین حال، مشعل هایی خانمان سوز در دست گرفته اند و هیچ چیز بازدارنده ی گسترش عقاید آنان نیست، مگر خردِ انتقادیِ لایه ای منفرد از انبوه مردمی که نسبتا هوش مندند و اندیشه ای استوار دارند. به هرحال، نباید گستردگی و ضخامت این لایه فکری را بیش از اندازه تخمین زد، چون با توجه به خُلق و خوی ملی، از کشوری به کشور دیگر تفاوت دارد. از نظر منطقه ای نیز به آموزش همگانی وابسته است و در معرض نفوذ عواملِ آرام برهم زننده یک خصلت سیاسی و اقتصادی قرار دارد. اگر آرای عمومی را ملاک قرار دهیم، می توانیم بر پایه ی یک ارزیابی خوش بینانه، حداکثر در حدود ۴۰ درصد رای دهندگان را درنظر گیریم. دیدگاهی نسبتا بدبینانه تر نیز ناموجه نخواهد بود، چون موهبتِ خرد و اندیشه ی انتقادی یکی از ویژگی های برجسته ی انسان نیست و حتی هرجا که به خرد و اندیشه ی انتقادی برمی خوریم، آن را لغزان و ناپای دار می بینیم؛ هرچه بیش تر می گذرد، گروه های سیاسی بزرگ تری پدید می آیند. توده ها بصیرت و اندیشه ای را که هنوز در فرد امکان وجود می یابد، درهم می شکنند، و اگر دولتِ نهادینه یا قانون سالار(۱۱) ضعیف و تسلیم شود، این امر ناگزیر به سلطه ی مکتبی و اقتداری منجر می گردد.
بحث خردگرایی را می توان تا حدی با موفقیت پیش برد و این تنها وقتی میسّر است که حساسیتِ یک وضعیتِ مفروض، از اندازه حاد خود فراتر نرود. اگر حرارت و احساسات از این حد بالاتر رود، دیگر امکان تاثیربخشیِ خِرَد و استدلال از بین می رود و جایش را شعارها، رویاها و خیالات واهی می گیرد. به عبارت دیگر، این نوعی تصرفِ جمعی است که از نظر روانی، به سرعت مُسری می شود. در این حالت، همه ی عناصری که وجودشان فقط به عنوان عناصری غیر اجتماعی تحت حاکمیت خِرَد قابل تحمل است، در راس قرار می گیرند. چنین افرادی به هیچ وجه هوشمندان نادری نیستند که فقط در زندان ها و دارالمجانین بتوان آن ها را یافت. به گمان من، برای هر مورد آشکارِ دیوانگی، دست کم ده مورد ناآشکار وجود دارد که به ندرت به نقطه عنان گسیختگیِ آشکار دست می یابند، بل که دیدگاه ها و رفتار آن ها ـ با وجود ظواهرِ عادی بودنشان ـ تحت تاثیر عواملی است که به طور ناخودآگاه فاسد و باژگونه است. البته به دلایلی، آمار پزشکی بسامدِ روان پریشی های پنهان(۱۲) در دست نیست. اما حتی اگر تعداد آن ها کم تر از ده برابر روان پریشی های آشکار(۱۳) و جنایاتِ آشکار باشد، درصدِ نسبتا کمِ رقم جمعیتی که آن ها نشان می دهند، بیش تر با خطرِ خاصِ همین مردم جبران می شود. حالت ذهنی آن ها مثل حالت گروهی است که به طور جمعی هیجان زده است و زیر سیطره ی داوری های احساساتی و آرزوها وخیال پردازی ها قرار دارد. آن ها در یک حالت «تصرف جمعی»(۱۴) برگزین و انتخاب شده اند و نتیجتا در آن حالت کاملاً احساس آرامش می کنند. آنان بنا به تجربه ی شخصی، زبان این شرایط و اوضاع را می شناسند و می دانند که چه گونه شرایط را در دست گیرند. عقاید واهی و خیالی آنان، که محصول آزردگیِ خشک اندیشانه(۱۵) است، به ناخردگراییِ جمعی توسل می جوید و زمینه ای بکر و زایا در آن می یابد، زیرا آن ها همه ی انگیزه ها و آزردگی هایی را که زیر چتر خرد و بصیرت، در آدم های به هنجارتر دیده می شود، توجیه می کنند. بنابر این، آن ها به رغم تعداد کم شان در مقایسه با کل جمعیت، خطرناک اند و قطعا منشاء فساد و تباهی اند، چون شخصِ به اصطلاح "هنجار" تنها صاحب میزان محدودی از خودشناسی است.
بسیاری از مردم «خودشناسی»(۱۶) را با شناختِ شخصیت های منِ آگاه(۱۷) اشتباه می گیرند. هر که کلاً دارای یک "من آگاهی" است، مطمئن است که خودش را می شناسد. اما من تنها درونه های(۱۸) خود را می شناسد، نه ناخودآگاهی و درونه های آن را. مردم خودشناسی را با آن چه که شخصِ متعارف در محیط اجتماعی درباره ی خود می شناسد، می سنجند، نه با حقایق ملموسِ روانی که تا حد زیادی از آنان پنهان است. از این نظر، روان چون تن رفتار می کند، با ساختاری روان شناختی و تشریحی که شخص متعارف نیز چیزهای بسیار کمی درباره اش می داند. هرچند او در روان و با روان می زید، بخشِ اعظم آن کلاً برای فرد عادی ناشناخته است و به معرفت علمیِ ویژه ای نیاز است تا خودآگاهی را با آن چه که از تن شناخته شده است، آشنا کند. تازه از همه ی آن چه که شناخته شده نیست، اما وجود دارد، می گذریم.
پس آن چه که معمولاً «خودشناسی» نام دارد و بخش اعظم آن به عوامل اجتماعی وابسته است، آگاهی بسیار محدودتر از چیزهایی است که در روان انسان می گذرد. با وجود این، شخص همیشه با این تعصب درمی افتد که چنین چیزهایی «در ما» یا «در خانواده ی ما» یا در میان دوستان و آشنایان اتفاق نمی افتد، و از سوی دیگر، شخص با همان پنداشت های وهمی درباره ی وجود مفروضِ صفاتی مواجه می شود که فقط برای پوشاندن حقایقِ راستینِ این مورد مناسب اند.
ما در این کمربندِ گسترده ی ناخودآگاهی، که از نقد و نظارت خودآگاه مصون است، بی دفاع ایم و در معرضِ انواع تاثیرات و فسادهای روانی قرار داریم. چنان که با وجود همه ی خطرات، در برابر خطر عفونت روانی(۱۹)، فقط وقتی می توانیم از خود محافظت کنیم که بدانیم چه چیزی ما را تهدید می کند، و چه گونه، کجا و چه وقت حمله آغاز خواهد شد. وقتی که خودشناسی دست آویزی برای شناخت حقایق فردی است، نظریه ها در این مورد چندان کمکی نمی توانند بکنند. زیرا هرچه یک نظریه مدعیِ ارزش و اعتبار جهانی باشد، کم تر می تواند برای حقایق فردی، عدالت را رعایت کند. هر نظریه ی مبتنی بر تجربه لزوما آماری است؛ یعنی میان گینِ آرمانی(۲۰) را قاعده مند می کند که همه ی استثنائات را در دو کفه ی ترازو از میان می برد و یک کیفیت متوسط انتزاعی را جانشین آن می کند. این کیفیت بسیار با ارزش است، هرچند لزوما نیازی نیست که در واقعیت رخ دهد. در عوض، از لحاظ نظری، به صورت حقیقتی بنیادی و شکست ناپذیر شکل می گیرد. همه ی استثنائات در هر جهت، هرچند به یک اندازه حقیقی اند، در نتیجه ی نهایی اصلاً ظاهر نمی شوند، چون یک دیگر را از بین می برند. مثلاً اگر وزن هر قلوه سنگ را در بستری از قلوه سنگ ها مشخص کنیم و وزن متوسط ۱۴۵ گرم را به دست آوریم، نشانه ی آن است که آگاهیِ خیلی کمی از سرشتِ واقعیِ قلوه سنگ ها به دست آورده ایم. کسی که بر اساس این یافته ها فکر می کرد که می توانست یک قلوه سنگِ ۱۴۵ گرمی را دفعه ی اول بردارد، سخت نومید می شد. در واقع، شاید هرچه جُست و جویش طولانی تر می شد، نمی توانست به قلوه سنگی برخورد که درست ۱۴۵ گرم وزن داشته باشد.
روش آماری، حقایق را به صورت میان گینِ آرمانی نشان می دهد اما تصویری از واقعیتِ تجربی به ما ارائه نمی دهد. این روش، در حالی که جنبه ی مناقشه ناپذیر و محتومِ واقعیت را منعکس می کند، می تواند حقیقتِ راستین را به شیوه ای کاملاً گم راه کننده تحریف نماید. این به ویژه در مورد نظریه هایی صادق است که پایه ی آماری دارند. به هرحال، یک چیز مشخص در مورد حقایقِ واقعی، فردیت آن هاست. اگر در این جا نکته ای بسیار ظریف نیابیم، می توانیم بگوییم که تصویر واقعی شامل چیزی جز استثنا بر قاعده نیست و در نتیجه، واقعیتِ مطلق به نحو برجسته ای دارای خصیصه ی بی نظمی(۲۱) است.
این تناقضات باید در ذهن پدید آید، به ویژه وقتی که سخن از نظریه ای است که ره نمودارِ خودشناسی است. هیچ خودشناسیِ مبتنی بر پنداشت های نظری وجود ندارد یا نمی تواند وجود داشته باشد، چون موضوعِ خودشناسی، موضوعی فردی است، یک استثناء نسبی و پدیده ای بی قاعده است. اما این همگان و عمومِ متعارف نیستند که ویژگی فرد را مشخص می کنند، بل که افرادِ منحصر به فرد (the unique) تعیین کننده اند. فرد نه هم چون واحدی برگشت پذیر، بل که به صورت چیزی منحصر به فرد و یکتا قابل درک است که در تحلیلی نهایی نه شناخته می شود و نه می تواند با چیزی دیگر مقایسه گردد. در عین حال، انسان به عنوان عضوی از یک نوع می تواند و باید هم چون واحدی آماری توصیف شود؛ وگرنه هیچ چیز کلی درباره اش نمی توان گفت. بدین منظور، ناگزیریم او را هم چون واحدی سنجش پذیر بپنداریم. نتیجه اش نوعی انسان شناسی یا روان شناسیِ معتبر در سطح جهان است، شاید با تصویری انتزاعی از انسان به مثابه واحدی متوسط که همه ی خصوصیات فردی از آن پدید آمده اند. اما قطعا همین خصوصیات است که برای درک انسان اهمیت حیاتی دارند. اگر بخواهم فرد انسان را درک کنم باید همه ی آگاهی های علمیِ یک شخص متوسط را کنار نهم و همه ی نظریه ها را به دور افکنم تا نگرشی کاملاً نو و دور از تعصب داشته باشم. من تنها با ذهنی باز و آزاد می توانم به هدفِ درک برسم، درحالی که شناخت انسان، یا غور در شخصیت انسان، پیش فرضی برای همه ی انواع معرفت درباره ی نوع بشر به طور کلی است.
اکنون، چه مسئله ی درک یک انسان عادی مطرح باشد یا خودشناسی، در هر دو حالت باید از همه ی پنداشت های نظری که پشت سر خود دارم، بگذرم. چون معرفت علمی نه تنها از اعتباری جهانی بهره مند است، بل که در چشم انسانِ نو، که به عنوان تنها مرجع معنوی و روحانی به شمار می آید، درک فرد باعث می شود که خیانت ورزم(۲۲)، یعنی چشمانم را در برابر آگاهی علمی ببندم. این نوعی قربانی است که به همین سادگی پدید نیامده، زیرا نگرش علمی نمی تواند خود را این چنین آسان از چنگ حس مسئولیتش برهاند. و اگر روان شناس اتفاقا طبیبی شد که نه تنها می خواهد بیماران خود را به شیوه ای علمی طبقه بندی کند، بل که می خواهد بیمار را مثل یک انسان درک کند، در معرض تهدید انواع وظایف متناقضی قرار گیرد که بین دو نگرش کاملاً متضاد و متقابلاً انحصاری از معرفت، از یک سو و درک آن از سوی دیگر، وجود دارد. این تضاد را نه با این یا آن اندیشه، بل که فقط با نوعی از تفکر دوگانه(۲۳) می توان حل کرد: یعنی کاری را انجام دهیم درحالی که از کار دیگر نیز غافل نمانیم.
با توجه به این که مزایای مثبتِ آگاهی در اصل به نحو خاصی عمل می کند که فهم فاقد آن مزایاست، نتیجتا قضاوت در این باره شاید معماگونه و متناقض باشد. فردی که به شکل علمی مورد قضاوت قرار گرفته، هیچ نیست به جز واحدی که خود را به طور نامحدود(۲۴) تکرار می کند و می تواند درست مثل یکی از حروف الفبا رقم زده شود. از سوی دیگر، برای درک و فهم، این انسانِ یکتا و منحصر به فرد است که موضوع برتر و تنها موضوع واقعیِ پژوهش به شمار می رود، به ویژه وقتی که همه ی آن هم رنگِ جماعت شدن ها و قواعدی را که در نزد دانشمند بسیار محترم شمرده می شود، کنار گذارد. پزشک پیش از هر چیز، باید از این تناقض آگاه باشد. از یک سو، او به حقایق آماریِ آموزش علمی خویش مجهز است و از سوی دیگر، با هدف درمانِ شخصِ بیمار مواجه است که مخصوصا برای درمان آزارِ روانی، به درک فرد نیاز دارد. درمان هرچه کلی و اجمالی باشد، مقاومتِ بیمار واقعا بیش تر و رَوَند معالجه وخیم تر می گردد. روان پزشک خود را به هر جهت ناگزیر می بیند که فردیتِ بیمار را به عنوان یک حقیقت مسلم درنظر گیرد و روش های درمانی را به همین ترتیب منظم کند. امروز همه می دانند که در تمام رشته های پزشکی وظیفه ی پزشک فقط درمان شخصِ بیمار است و نه درمان یک بیماریِ انتزاعی.
این نگرش در دنیای پزشکی فقط نمونه ای خاص از مسئله ی آموزش و تربیت به طور عام است. آموزش علمی اساسا مبتنی بر حقایق آماری و معرفت انتزاعی است و بنابراین، از تصویر غیر واقعی جهان، تصویری خردگرا به دست می دهد که در آن، فرد هم چون پدیده ای صرفا حاشیه ای، نقشی ندارد. به هر جهت، فرد به مثابه فرضی ناخردگرا، حاملِ راستین و موثقِ واقعیت است، یعنی انسان واقعی(۲۵)، و نه انسان غیر واقعی و آرمانی(۲۶) یا انسان به هنجار که در اظهارات علمی می توان بدان برخورد. از این گذشته، بیش تر دانش مندان علوم طبیعی درصدد ارائه نتایج پژوهش های خود هستند، چنان که گویی این نتایج بدون دخالت انسان به دست آمده، به شیوه ای که مشارکت روان را ـ که یک عاملِ حتمی است ـ نادیده می انگارد. (فیزیک نوین، که می گوید هیچ چیزِ مشاهده شده مستقل از مشاهده گر نیست، از این قاعده مستثناست.) پس، از این نظر نیز علم تصویری از جهان ارائه می دهد که ظاهرا روانِ واقعیِ انسان از آن حذف شده است و بیش تر آنتی تزِ «انسانیت» به شمار می رود.
تحت تاثیر پنداشت های علمی، نه تنها روان انسان بل که خودِ فرد و درواقع، همه ی روی دادهای فردی دچار گونه ای هم سطح شدگی و فرایندی ابهام آمیزاند که تصویر واقعیت را به صورت یک میان گین مفهومی تحریف می کنند. نباید تاثیر روان شناختیِ تصویر آماری جهان را نادیده گیریم، چون که فرد را به نفع واحدهای مجهول الهویه ای که به صورت شکل بندی های جمعی روی هم انباشته می شوند، واپس می زند. علم به جای آن که فرد را در نظر ما واقعی و ملموس جلوه دهد، نام سازمان ها و بیش از همه، تصور انتزاعیِ دولت را به عنوان اصل واقعیتِ سیاسی در برابر دیدگان ما قرار می دهد. پس، مسئولیت اخلاقیِ فرد به نحو اجتناب ناپذیری جای خود را به سیاست دولت (یا مصلحت دولت(۲۷)) می دهد. به جای تفریق یا جدا سازیِ اخلاقی و ذهنیِ فرد، رفاه عمومی و بالارفتِ سطح زندگی را داریم. هدف و معنیِ زندگیِ فرد (که تنها زندگی واقعی است) دیگر نه در تحول فرد، که در سیاست دولت نقش دارد و از بیرون بر فرد تحمیل می شود و شامل اِعمال نظری انتزاعی است که سرانجام می خواهد همه ی زندگی را جذب خود کند. فرد به گونه ی فزاینده ای از تصمیم گیریِ اخلاقی محروم است و چه گونه زیستن اش دیگر دست خودش نیست و در عوض، مثل یک واحد ساختمانیِ مناسب اِسکان می یابد و خود را هم آهنگ با معیارهای موجود سرگرم می کند، معیارهایی که موجبات تفریح و مسرّت خاطر را برای توده ها فراهم می کنند. فرمان روایان هم به نوبه ی خود، همانند فرمان گزاران، واحدهایی اجتماعی اند و فقط از این نظر با آن ها فرق می کنند که خود سخن گوی ویژه ی آموزه ی دولتی اند. نیازی نیست که آن ها شخصیت هایی با قابلیتِ قضاوت و داوری باشند، بل که تنها باید متخصصان معتبری باشند که به نحوی بی هوده، بیرون از حیطه ی کاریِ خود عمل کنند. این سیاست دولت است که تصمیم می گیرد چه چیزی باید آموخته و فراگرفته شود.
آموزه ی(۲۸) دولتی که ظاهرا قدرت تام دارد، به سهم خود و به نام خط مشی دولت، توسط صاحب منصبانِ رده بالای دولت تحت نظارت قرار می گیرد، در همین سطح است که کلِ قدرت متمرکز می شود. هرکه از طریق انتخاب یا از طریق خودباختگی به یکی از این مقامات عالیه دست می یابد، دیگر درخورِ این مقام نیست، زیرا او خود سیاست دولت است و با محدودیت های وضعیت موجود می تواند بصیرت خود را به کار بندد. او مانند لویی چهاردهم می تواند بگوید، «دولت خود منم». بنابراین، او تنها فرد یا به هر تقدیر، یکی از معدود افرادی است که فردیت خود را می تواند به کار گیرد، کاشکی آن ها می دانستند که چه گونه خود را از آموزه ی دولتی جدا سازند. اما آن ها به احتمال بیش تر می خواهند برده ی خیالات و مفروضات خود باشند. این یک سویگی همیشه از نظر روان شناسی با گرایش های باژگونه ی ناخودآگاه جبران می شود. بردگی و شورش، هر دو جدا نشدنی و لازم و ملزوم یک دیگرند. از این رو، رقابت بر سر کسب قدرت و بی اعتمادیِ اغراق آمیز، کل موجود را از سر تا پا فرامی گیرد. از این گذشته، برای جبرانِ بی شکلیِ هرج و مرج گونه ی آن، توده همیشه یک «رهبر» برای خود دست و پا می کند که تقریبا به طور لغزش ناپذیری قربانیِ من خودآگاهیِ کاذب(۲۹) می شود، چنان که نمونه های بی شمار آن را در تاریخ می بینیم. این سیر تحول در لحظه ای که فرد به جمع می پیوند و مهجور می گردد، به طور منطقی اجتناب ناپذیر است. غیر از تراکم توده های وسیع مردم، که فرد به هرحال در میان آن ها گم می شود، یکی از عوامل اصلی که مسئول خواست روان شناختیِ توده است، عبارت است از خردگرایی علمی(۳۰)، که فرد را از شالوده ها و از اعتبار ساقط می کند.

نظرات کاربران درباره کتاب ضمير پنهان

ضممیر پنهان برابرنهاد نفس یا درون کشف ناشده هر انسان است. شناخت روان آدمی و کشف درون هر فرد در زمره مسائل مهم روان شناسی در جهان معاصر است که کارل گوستاو یونگ، بزرگ ترین روان شناس تحلیلی قرن بیستم، در این اثر به کاوش و تحلیل درین باره پرداخته است. یونگ نخست فردیت انسان را در جامعه مدرن می شکافد، سپس به دین به عنوان وزنه تعادل‌بخش ذهنیت جمعی بشر و موقعیت غرب در برابر دین می پردازد و مسئله درک فرد از خویشتن و دیدگاه فلسفی و روانشناختی زندگی مورد تحلیل قرار می گیرد. آینده پیش روی ماست. چه قدر از درون نامکشوف خود آگاهی داریم؟ جهان مدرن چه آینده ای در پیش خواهد داشت؟ ذهن پیچیده و روحیات درونی انسان چه مرزهایی را خواهد گشود؟ و ده ها پرسش دیگر که کارل گوستاو یونگ به شیوه ای تحلیلی بدان ها پاسخ می دهد.
در 1 سال پیش توسط
اگر بتوانید کتاب ها را ارسال بکنید و ما کتاب رو فیزیکی تحویل بگیریم عالی است
در 2 سال پیش توسط