فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب چای‌خانه‌ی خانوادگی

کتاب چای‌خانه‌ی خانوادگی

نسخه الکترونیک کتاب چای‌خانه‌ی خانوادگی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب چای‌خانه‌ی خانوادگی

خواهرم را هیچ دوست نداشتم.
از همان روزی که فهمیدم قرار است به دنیا بیاید. به جمع ما اضافه می‌شد...این‌جور گفته بودند.
با عروسک بافتنی‌ای که مادربزرگ به مناسبت سال نو هدیه داده بود بازی می‌کردم. به‌خاطر موهایش اسمش را گذاشته بودم سَرمه(۳)، چشم‌هایش دگمه بود و بینی‌اش از نخ سَرمه درست شده بود.
مادرم گفت: «از روی مار بلند شو.» دوست نداشت بنشینم روی نقش ماری که روی فرش بود. اعتقاد داشت اگر نقش مار دیده نشود یا عقرب وارد خانه می‌شود یا مصیبتی نازل می‌شود که از عقرب برمی‌آید. شش ساله بودم و از مار، از این‌که ماتحتم را نیش بزند، و از مصیبت عقرب نمی‌ترسیدم، ترسم فقط از ناراحت کردن مادرم بود.
می‌گفت: «دخترم، ناراحتم نکن، خودم به حد کافی غصه دارم.» مادرم غصه‌دار بود. هر وقت خیلی ناراحت می‌شد، از حال می‌رفت. یک‌بار توی بازار مثل گونی خالی ولو شد و سرش خورد زمین. نمی‌دانستم چه باید بکنم. فکر کرده بودم تقصیر من بود که پیله کرده بودم گل‌سری را که سنگ‌های براق داشت برایم بخرد. من ناراحتش کرده بودم. مردم آمدند کمک. قصاب ناگهان از دکانش پرید بیرون، بدن مادرم را چسباند به پیش‌بند خونی‌اش، از روی زمین بلندش کرد. دیدم که وقتی مادرم را می‌نشاند روی صندلی حصیری، دست پُرمویش خورد به بالاتنه‌ی مادرم.
فوری از روی مار بلند شدم.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 0.82 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۵۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب چای‌خانه‌ی خانوادگی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



۱. بچه های خوشبخت

گفتم: «می توانستم چنان چیزهایی برایت تعریف کنم که تنها یک کلمه اش عقل از سرت بپراند.»
درونم.
اما چی دِم(۱) انگار چیزی شنیده باشد برگشت، نگاهم کرد. درست بالای صخره ها ایستاده بود. از لابه لای موهای بور تابدارش تکه ابری گذشت.
داد زد: «چیزی گفتی؟»
ـ نه!
شاید باد صدا های درون آدم را هم با خودش این سو و آن سو می برد.
گفت: «بیا این جا مزیّن.(۲) ببین اون پایین موج ها چه جوری کف می کنن.»
اثری از اندوه در چهره اش نمانده بود، کودکی شاد بود.
با نفسی عمیق به سیگارم پک زدم. تا فیلترش سوخت و رفت. با تلنگری
ته سیگار را پرت کردم و افتادنش کنار صخره ای که شبیه کله ی بُز بود را تماشا کردم. آرام و بی صدا از جا بلند شدم.
چی دِم ده قدم با من فاصله داشت. شروع کردم به راه رفتن.

۲. مار و عقرب

خواهرم را هیچ دوست نداشتم.
از همان روزی که فهمیدم قرار است به دنیا بیاید. به جمع ما اضافه می شد...این جور گفته بودند.
با عروسک بافتنی ای که مادربزرگ به مناسبت سال نو هدیه داده بود بازی می کردم. به خاطر موهایش اسمش را گذاشته بودم سَرمه(۳)، چشم هایش دگمه بود و بینی اش از نخ سَرمه درست شده بود.
مادرم گفت: «از روی مار بلند شو.» دوست نداشت بنشینم روی نقش ماری که روی فرش بود. اعتقاد داشت اگر نقش مار دیده نشود یا عقرب وارد خانه می شود یا مصیبتی نازل می شود که از عقرب برمی آید. شش ساله بودم و از مار، از این که ماتحتم را نیش بزند، و از مصیبت عقرب نمی ترسیدم، ترسم فقط از ناراحت کردن مادرم بود.
می گفت: «دخترم، ناراحتم نکن، خودم به حد کافی غصه دارم.» مادرم غصه دار بود. هر وقت خیلی ناراحت می شد، از حال می رفت. یک بار توی بازار مثل گونی خالی ولو شد و سرش خورد زمین. نمی دانستم چه باید بکنم. فکر کرده بودم تقصیر من بود که پیله کرده بودم گل سری را که سنگ های براق داشت برایم بخرد. من ناراحتش کرده بودم. مردم آمدند کمک. قصاب ناگهان از دکانش پرید بیرون، بدن مادرم را چسباند به پیش بند خونی اش، از روی زمین بلندش کرد. دیدم که وقتی مادرم را می نشاند روی صندلی حصیری، دست پُرمویش خورد به بالاتنه ی مادرم.
فوری از روی مار بلند شدم. نباید می گذاشتم حرف مادرم دو تا شود. با سَرمه رفتم کنارش.
با کف دست تاپ تاپ زد روی تشکچه ی کنار دستش و گفت: «بیا دخترم، بشین این جا.» دست هایش کوچک بود، بوی مایع لباس شویی می داد. تمام روز خانه را تمیز می کرد. صبح زود بیدار می شد و شروع می کرد به کار کردن. اول آماده کردن صبحانه و روانه کردن همسرش برای کار و دخترش به مدرسه، بعد هم نظافت خانه که تمامی نداشت. اتاق ها، حمام، توالت، شیشه ها، درها، فرش ها و کاشی ها... دم ظهر هم شستن لباس ها، آبکشی ملحفه های سفید با آب داغ و لباس های رنگی با آب سرد. صابون عربی. مایع لباس شویی. خُرد کردن پیاز همراه با اشک ریختن هم بود. برای ناهار غذای جداگانه، برای شام حتماً سه جور غذا. قابلمه و تابه باید جوری مثل آینه برق می افتاد که تصویر خودش را توی آن ها ببیند. استراحتش شاید همان نوشیدن قهوه ی دم ظهر و نیم ساعت صحبت با خاله نزیهه(۴) بود، همسایه ای که بیش از همه دوستش داشت. موضوع صحبت مشخص بود، دستور پخت غذاها، دکان های جدیدی که شوینده های ارزان می فروختند، نگرانی ندیدن حلّاج که اول هفته به پایین محله می آمد، بعد هم زود باش، زود باش، بلند شو که کارها مانده. مادرم جوری کار می کرد که انگار اگر آنی دست نگه دارد تعادلش به هم می خورد. زیاد بیرون نمی رفت، اگر هم ناچار می شد برود، فکرش پیش خانه بود.
روی کاناپه ی سه نفره کنار هم نشستیم. دستی به موهایم کشید، روبان سفیدم را مرتب کرد. «تو دیگه دختر بزرگی شدی مزیّن.»
می دانستم. بزرگ شده بودم. شش ساله بودم و از کودکی ام فقط سَرمه مانده بود که با او هم فوقش روزی نیم ساعت بازی می کردم، آن هم نه بازی کودکانه، ماجراهای مدرسه را برای عروسکم تعریف می کردم.
زود به مدرسه رفته بودم. مادرم خیلی به پدر اصرار کرده بود هرچه زودتر مرا به مدرسه بفرستند. کتاب های داستان را بدون تپق زدن می خواندم، سَرمه هم بی صدا گوش می داد. وقتی مادرم نظافت می کرد، دوروبرش وول نمی خوردم. معلمم هم خیلی دوستم داشت، مرا می نشاند ردیف اول. وقتی آیهان(۵) به خاطر عینکم سربه سرم گذاشت، با خط کش او را زد. گریه کردنش را با غرور تماشا کردم. شیشه های عینکم را هر روز صبح با آب و صابون می شستم، مادرم تاکید کرده بود روزی پنج بار با دستمال نرمی که توی جعبه ی عینک بود جوری که دسته هایش کج نشود تمیزش کنم. عینکم را اصلاً از روی چشمانم برنمی داشتم.
معلمم سال اول مرا مبصر کلاس کرده بود. سال دوم گفت: «تو دیگه مسئول بهداشت کلاس هستی مزیّن. آقای مدیر خیلی نگران بازرسی مدرسه س. امسال خیلی به بهداشت توجه می کنیم.» من مسئول تمیزی نیمکت ها، تخته، صندلی معلم، سطل زباله، قاب عکس آتاتورک و لوح های کلاس بودم. به معلم گزارش می دادم چه کسی بعد از توالت دستش را شسته و چه کسی نشسته. جوراب های سفیدم را تا جایی که دامنم پاها را می پوشاند بالا می کشیدم، حتی اگر کش جوراب روی ساق پاهایم خط خط جا می انداخت. اجازه نمی دادم پسرها روبان موهایم را بکشند و نامرتبش کنند. علاوه بر این، بلد بودم خودم موهایم را دم اسبی کنم. کلاس اول را با موفقیت پشت سر گذاشته بودم، تمام نمره هایم خیلی خوب بود. معلمم گفت در مسابقه ی شعرخوانی جشن مدرسه شرکت کنم. شعرها را از حفظ می خواندم. هفته ای یک کتاب می خواندم و خلاصه اش را در یک پاراگراف توی دفترچه ای که معلم هدیه داده بود می نوشتم. فراموش نمی کردم که باید سطر اول هر پاراگراف به اندازه ی یک بند انگشت جلوتر از بقیه ی سطرها باشد. دفترهایم را تمیز نگه می داشتم و کنار همه ی صفحه ها را با مداد رنگی تزیین می کردم. برای این که لبه ی برگه های دفترم تا نخورد، گیره ی کاغذ می زدم. زنگ های تفریح آت و آشغال های بوفه را نمی خوردم. مادرم هر روز توی کیف تغذیه ام نان و پنیر، کیک و میوه می گذاشت. شیر می نوشیدم، هم صبح هم شب. از غذا ایراد نمی گرفتم، هرچه مادرم می گذاشت جلویم می خوردم. می دانستم ماندن غذا در بشقاب گناه است. اگر با بی میلی غذا می خوردم، مادرم می گفت: «دخترم این لقمه ها گریه می کنن.» برای این که مادرم را ناراحت نکنم و لقمه ها را به گریه نیندازم، تندتند همه را می خوردم. گل کلم، بامیه و جگر حالم را به هم می زد، اما هیچ نمی گفتم. وقتی می رفتیم مهمانی، کاری نمی کردم که مادرم خجالت بکشد، حتی اگر صاحب خانه اصرار می کرد، تکه ی دوم کیک شکلاتی را برنمی داشتم. ساکت گوشه ای می نشستم و کتاب می خواندم. مادربزرگم که می آمد، زود می رفتم و دستش را می بوسیدم، اگر پول توجیبی می داد. به مادرم می دادم، مثل بچه های پررو نمی چپاندم توی جیبم. فراموش نمی کردم قبل از خواب دعا کنم: «خدایا، خودت مادر و پدر و همه ی عزیزانم را حفظ کن، سلامتی بهشان بده، آمین!»
من می دانستم که دختر بزرگ و مودبی هستم.
مادرم نفس عمیقی کشید. بی صدا منتظر ماندم.
«داری خواهر می شی مزیّن. یه خواهر برات می آد.»
سَرمه از دستم افتاد. خودش را توی هوا رها کرد. با صورت افتاد روی نقش مار فرش. خوب یادم هست دچار تهوع شدم. چشمانم را جمع کردم و سعی کردم به چیزهای دیگری فکر کنم، اما نتوانستم، حرف های مادرم تمام خانه را پر کرده بود، راه فراری نبود. روزهای عید دستم را توی ظرف شکلات فرو نمی کردم. اگر فیلم تلویزیون صحنه ی ناجوری داشت، پیش از این که مادرم حرفی بزند، چشمانم را می بستم. سوگندمان را از حفظ می خواندم. وقتی مادرم کلاف کاموا را می داد دستم، جوری نگه می داشتم که نه شل باشد و نه سفت. آدامس را مثل لنگه کفش توی دهانم نمی انداختم. موقع مسواک زدن آب را می بستم که هدر نرود. وقتی می رفتیم دندان پزشکی، اصلاً گریه نمی کردم. وقتی دخترهای همسایه برای بازی صدایم می زدند، اگر مادرم اجازه نمی داد، جیک نمی زدم. بیرون از خانه لباس هایم را کثیف نمی کردم، گرگم به هوا بازی نمی کردم که عرق نکنم، با دهان باز نمی خندیدم، به پشمک های دستفروش ها، شیرینی های پیچیده شده توی کاغذ و بلال های آب پز نگاه نمی کردم. با صدای بلند آواز نمی خواندم. با این که سوت زدن بلد بودم، سوت نمی زدم، چون می دانستم این کار برازنده ی دخترها نیست. وقتی می نشستم زانوهایم را به هم می چسباندم. صبح ها پیژامه ام را تا می زدم و رخت خوابم را مرتب می کردم، ناخن هایم را نمی جویدم، هیچ کار بدی نمی کردم. هیچ گناهی نداشتم. این مجازات حق من نبود.
«داری خواهر می شی مزیّن. یه خواهر برات می آد.»
چرا؟
چرا باید خواهر برایم می آمد؟ این خانواده ی ما بود. مادرم بود، پدرم بود و مادربزرگم که هفته ای سه، چهار بار می آمد خانه مان. همین و بس. خودشان سه نفری تصمیم گرفته بودند که خواهری برایم بیاید؟ چرا از من سوال نکرده بودند؟ اگر می پرسیدند، خیلی مودبانه و بدون چهره در هم کشیدن، می گفتم: «نمی خوام.»
چرا؟
از آن روز سردی که سَرمه از دستم بیرون خزید و خودکشی کرد مدام از خودم پرسیده ام: «چرا خواهردار شدم؟»
تمام روزهایی که توی اتاق کوچک مان که دیوارهای سبزش نم زده بود با او درس کار می کردم، تمام شب هایی که مهمانی داشتیم که شب پیش ما می ماند و ناچار ما دو تا روی یک تخت می خوابیدیم، وقتی می گفتند تو مادر کوچولوی او هستی و من به چرت وپرت هایش گوش می دادم، تمام سال های کودکی، مدام این سوال در ذهنم می چرخید: «اگر چی دِم به دنیا نمی آمد، زندگی من چه طور بود؟»
شاید مادرم نمی مرد و پدرم در این وضعیت نبود. اگر چی دِم به دنیا نمی آمد، بنایی که از «ما» ساخته شده بود ویران نمی شد. اما به دنیا آمد.
شش هفت ماه بعد از آن که مادرم دست به موهایم کشید و گفت خواهر می شوی، خبر رسید. علوم داشتیم. مبحث «دنیای ما و آسمان» را می خواندیم. یاد می گرفتیم که خورشید، ماه و ستاره ها اجسام آسمانی هستند. از روی لوحه هایی که معلم به تخته آویزان کرده بود تصاویر را خیلی قشنگ توی دفترم نقاشی می کردم که ناظم وارد کلاس شد. از جا برخاستیم. زیر گوش معلم آهسته چیزهایی گفت. ساکت منتظر ماندیم. ناظم که رفت، معلم بلند شد و گفت: «برای مزیّن دست بزنین بچه ها. امروز خواهر شده.»
صدای کف زدن ها اوج گرفت. حس کردم حالاست که از حال بروم. از بوسه ی خیسی که کناردستی ام روی گونه ام زد چندشم شد. معلمم گفت: «مزیّن وسایلت رو جمع کن. تو رو با ویسل(۶) می فرستیم بیمارستان.»
کف زدن ها تمامی نداشت. دلم نمی خواست بروم. نمی خواستم با خدمه ی مدرسه بروم دیدن او.
آقا ویسل جلوی در بیمارستان مرا به پدرم سپرد. وقتی پدر اسکناس مچاله شده ای گذاشت توی مشتش، دست کثیفش را کشید به موهایم، روبان سفیدم را نامرتب کرد. همسایه هامان توی راهروی بیمارستان بودند، همه مرا بوسیدند. بازوهایم را گرفتند و مرا کشیدند توی بغل شان. توی دهان همه فقط یک جمله بود: «خواهرش اومد.»
زمانی که وارد اتاق شدم و صدای مادرم را شنیدم فهمیدم هیچ کدام از آن اتفاقات کابوس نبوده. توی بغلش، لابه لای پارچه های سفید و صورتی، چهره ی چروکیده ی یک نوزاد، مثل یک تکه گوشت قرمز پیدا بود. «مزیّن، نگاه کن، خواهرت!»
نگاه کردم.
می گفتند ده روز دیر به دنیا آمده، اما زایمان خیلی راحت بوده و خدا چنین زایمان راحتی نصیب همه کند. اسمش را گذاشته بودند چی دِم. چی دِم. چی دِم.
پدر گفت: «ده روز منتظرمون گذاشت، اما با خودش برکت آورد.» اما نگفت چه برکتی با خودش آورده.
مادربزرگ بی حرکت روی صندلی کنار تخت نشسته بود. دست ها را روی شکمش گذاشته بود. کت و دامن قهوه ای اش را که فقط موقع مهمانی می پوشید به تن کرده بود. چیزی را از روی دامنش تکاند و گفت: «صبر کرد که ستاره اش بیفته توی برج تازه، بعداً بیاد.»
آن روز تازه فهمیدم برجی به نام «برج عقرب» وجود دارد.

این کتاب ترجمه ای است از:

 Aile Çay bahçesi
Yekta Kopan

نظرات کاربران درباره کتاب چای‌خانه‌ی خانوادگی

شروع خیلی خوبی داشت
در 12 ماه پیش توسط
کسی چاپ شده این کتاب در نشر ماهی رو خونده؟میخوام بدونم کدوم بهتره؟
در 1 سال پیش توسط
واقعا عالیییییی بود عالییی
در 2 سال پیش توسط
جز بهترین رمان هایی که در چند وقت اخیر خوندم عالی بود. فدیبو جان اون یکی کتابش رو قرار بده لطفا. دمتون گرم????
در 2 سال پیش توسط