فیدیبو نماینده قانونی انتشارات پژوهشهای فرهنگی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب جشن‌های ايرانيان

کتاب جشن‌های ايرانيان

نسخه الکترونیک کتاب جشن‌های ايرانيان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب جشن‌های ايرانيان

از وقتی که بشر به نگاهداشت حساب زمان و شماره روزها پرداخت، از آنجا که زندگی اش همراه با تحولات و رخدادهایی بود که گاه فقط یک بار و گاه به صورت دوره ای و سالانه به وقوع می پیوستند، در این نگاهداشت زمان، روزها و دوره هایی را به گرامی داشت آن رخدادها اختصاص داد. بدین سان وی_ در هر جامعه ای که بوده ، پیوسته روزها یا دوره هایی خاص، متمایز از روزهای عادی، را برای برگزاری یا بازآفرینی آیینی یا استقبال از فصل ها و مناسبت های کشاورزی، دینی، یا اجتماعی گرامی داشته است.

ادامه...
  • ناشر انتشارات پژوهشهای فرهنگی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.55 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۱۷ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب جشن‌های ايرانيان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



یادداشت

با توجه به تحولات نوین فرهنگی در جامعه امروز، نیاز همه ایرانیان، به ویژه جوانان تیزبین و پرسشگر، به بررسی های جدید علمی و مستمر درباره تاریخ پرفرازونشیب ایران زمین و دیانت و فرهنگ و تمدن آن، بیش از گذشته نمودار شده است. ازاین رو، دفتر پژوهشهای فرهنگی با شناخت این امر و در جهت گسترش دیدگاه های همه جانبه و عمیق فرهنگی، تلاش مستمری را آغاز کرده و بر آن است تا با انتشار مجموعه از ایران چه می دانم؟ آگاهی های مهم، دقیق و سودمندی را در حوزه های گوناگون ایران پژوهی در دسترس همه دوستداران ایران و جوانان علاقه مند کشورمان قرار دهد.
امید است که این دفتر بتواند با ارایه این نوع پژوهش ها، ضمن ایجاد پیوندی ناگسستنی میان فرهنگ امروز و دیروز و دوری از هر گونه ذهنـیت و جـانبـداری هـای یـک سـویـه و غیرعلمی، زمینه تبادل نظر و اندیشه را میان همه دانش پژوهان و علاقـه منـدان این عرصـه فراهـم سـازد و در شکوفـایی حرکت های نوین فرهنگی و اندیشه پرور و ایجاد آینده ای بهتر
برای این سرزمین، نقشی شایسته و مفید ایفا کند.

دفتر پژوهشهای فرهنگی

فصل یکم. گاهشماری و پیشینه جشن های ایرانی

تا اواخر قرن سیزدهم شمسی، یعنی پایان دوره قاجار، گاهشماری رایج در ایران، گاهشماری هجری قمری و ماه های آن نیز همان ماه های تقویم عربی بود.(۱) در این میان نوروز تنها نشانه و بازمانده گاهشماری ایرانی به شمار می رفت و این جشن هم چنان در ادامه سنتی دیرینه در نخستین روز بهار برگزار می شد.
در اواخر سال ۱۲۸۹ ش (اوایل ۱۳۲۹ ق) گاهشماری شمسی رسما پذیرفته شد و به کارگیری ماه های شمسی با نام برج های دوازده گانه (حَمَل، ثور، جوزا، سرطان، اسد، سنبله، میزان، عقرب، قوس، جَدی، دَلوْ، حوت) رواج یافت. گفتنی است که پیش از آن نیز در برخی اداره های دولتی، که به امور مالی می پرداختند، از گاهشماری شمسی استفاده می شد، اما حتی در این موارد هم همان ماه های عربی به کار می رفتند.
در سال ۱۳۴۴ ق برابر ۱۹۲۵ م و ۱۳۰۴ ش، آغاز سال را رسما در اول بهار نهادند و برای ماه های سال نیز همان نام های گاهشماری دوره باستان (فروردین و...) را به کار بردند. با این همه گاهشماری جدید با گاهشماری قدیم ایران ــ که در ادامه بدان پرداخته می شود ــ اختلافاتی نیز داشت:



۱. اسطرلاب، از ابزارهای قدیمی گاهشماری.

در گاهشماری قدیم سال شامل دوازده ماه سی روزه بود و پنج روز اضافی را در پایان سال یا یکی از ماه ها قرار می دادند. اما در گاهشماری جدید ــ که امروزه هم آن به کار برده می شود ــ شش ماه نخست سال را ۳۱ روزه، پنج ماه بعد را سی روزه و ماه آخر را ۲۹ روزه تعیین کردند که این آخری، هر چهار سال یک بار، در سال کبیسه، سی روزه است.
گاهشماری ایرانی و سیر تحولی آن بی گمان یکی از پیچیده ترین و بحث برانگیزترین مباحث ایران شناسی در سده گذشته بوده است. ایران، به دلیل موقعیت خاص سیاسی اش در منطقه، از سپیده دمان تاریخ تاکنون در معرض تحولات بسیار؛ و از جمله در داد و ستد فرهنگی با اقوام و سرزمین های مجاور قرار داشته است. گاهشماری هم، که از پدیده های فرهنگی هر تمدن است، در ایران نیز در کنار بسیاری از پدیده های دیگر، تحولات فراوانی را از سر گذرانده است. به ویژه آن که این مقوله در ایران، اگرچه در بسیاری جنبه ها متاثر از گاهشماری های اقوام دیگر بوده، ولی در گذر زمان ویژگی هایی یافته که آن را پدیده ای خاص و کم نظیر ساخته است. به همین سبب، و نیز به دلیل پیوند بسیار نزدیک و تنگاتنگ گاهشماری ایرانی با جشن های این سرزمین نخست و پیش از طرح مباحث اصلی مربوط به جشن در ایران، به اختصار، تحولات گاهشماری ایرانی، و پاره ای ویژگی های آن از نظر می گذرد که از جمله این ویژگی ها مقوله نام گذاری ماه و روز به نام ایزدان ایرانی است.
چنان که خواهد آمد ایرانیان درباره روزهای ماه باورهای خاصی داشتند و هر روز را به نام ایزدی می نامیدند تا مردم در آن روز به یاد وی و صفت مشخصه وی باشند و با ذکر او آن صفت را در خود تجلی ببخشند. با این کار به علاوه از یک سو مجموعه ایزدان مهم، که در واقع مفاهیمی انتزاعی و تجلیات یک حقیقت واحد بودند، در جامعه و نزد مومنان تثبیت می شدند و از سوی دیگر زمینه ای فراهم می آمد تا در مناسبت هایی خاص جشنی ویژه ایزدان مهم داشته باشند.

نظرات کاربران درباره کتاب جشن‌های ايرانيان

متشکرم.کتب خوب و مفیدی بود
در 3 سال پیش توسط fat...id4