کتاب آوای وصال اثر آزاده انصاری نشر ندای الهی

به مانیتور روبروم خیره شده بودم و از استرس زیاد ناخنم رو میجویدم. امروز روزی بود که نتیجه‌ی یک سال تلاش و خرخونی‌های شبونه‌ام رو میگرفتم. با حرص یه سقلمه به پهلوی سهند زدم و جیغ جیغ زنون گفتم: خیلی بی شعوری... مگه نگفتم اول اسم منو ببین!! سهند که خودش رو مچاله کرده بود تا از دست مشتام در امون بمونه، کمرش رو صاف کرد و به صندلی تکیه داد و با لحنی که درد ازش می بارید گفت: تو که انقدر خر زدی معلومه قبولی... بذار ببینم خودم قبول شدم یا نه لبخند پت و پهنی زدم و گفتم: داداشی تو همینجوری تو فضایی... حالا چه فرقی میکنه هوا فضا قبول بشی یا نه... جان من، اول اسم منو بزن... دارم سکته میکنم