کتاب صفر تا صد طلاق و تاثیر آن در بزهکاری اطفال اثر لیلا حیدری اقدم نشر انتشارات قانون‌یار

در عالم حقوق خسارات بر دو نوع است : 1_خسارات مادی  2_خسارات معنوی خسارات معنوی خود نیز بر دو نوع است :1-خسارات معنوی آنی 2-خسارات معنوی تدریجی که در بستر زمان تحقق می یابد. طلاق هم از زمره مواردی است که در آن خسارت از نوع معنوی و به صورت تدریجی می باشد به این نحو که خلاء های ناشی از طلاق در بستر زمان و به صورت تدریجی در روح و روان فرزند که قربانی اصلی پدیده ی طلاق است، تاثیرمی گذارد. متشابه با آزمایش قورباغه ای که آن را داخل ظرف آبی می گذارند و دمای آب را رفته رفته و به تدریج بالا می برند و قورباغه دچار مرگ تدریجی می شود، در طلاق هم خلاء های ناشی از آن به تدریج در روح و روان کودک اثر می گذارد بطوریکه نه کودکی اش شبیه کودکی هم سن و سالانش است و نه زندگی اش. به ضرس قاطع می توان گفت که این دسته از کودکان که به آنها عنوان "بچه طلاق" اطلاق می شود هیچ وقت نمی توانند مثل بقیه هم سن و سالان خود زندگی عادی داشته باشند. همین خلاء ها، همین کمبود ها، همین‌ عادی ‌نبودن ها و شبیه بقیه زندگی نکردن ها به تدریج و در بستر زمان در روحیات، شخصیت و... تاثیر گذاشته و ممکن است حتی در اثر همین خلاء بیراهه رود، خلاء هایی که روی هم تلنبارشده با کمبودهای قطار شده در ریل زندگی اش از  او  می تواند شخصیتی متزلزل بسازد، شخصیت متزلزل هم به مانند همان بید مجنون می ماند که با هر وزش بادی هر آن احتمال دارد که به این سو و آن سو جهت عوض کند و این تغییرجهت ها ممکن است او را در تشخیص و تمییز راه از چاه دچار اشتباه کند و این اشتباه مقدمه ای می‌شود برای بزهکاری و مجرم شدن!  هیچ بزهکاری از همان بدو، بزهکار نبوده است چرا که همه این بزهکاری و جرایم ارتکابی ناشی از خلاء است. خلاءهایی که مجرم که خود یک قربانی است از راه صواب برای وی تامین نشده و او ناچارا جهت تامین نیازش بیراهه رفته است! نمی‌خواهم با این حرف این نتیجه عاید شود که هر کسی در زندگی اش خلاء داشت می‌تواند بیراهه رود، نه! ولی شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد وقتی که به یک لیوان بیش از گنجایش و ظرفیتش آب ریخته شود، تا یکجا آب را پر می‌کند ولی از یک جا به بعد که گنجایش نداشته باشد آب را سر ریز می‌کند. ظرفیت و گنجایش انسان ها در قبال خلاء هم بدین صورت دقیقاً مثل گنجایش لیوان است و همانطورکه گنجایش لیوان با استکان تفاوت دارد،گنجایش انسان ها هم از هم متفاوت است بطوریکه برخی از ظرفیت بالایی برخوردار هستند و برخی از ظرفیت پایینی! حال به نظر شما گنجایش و ظرفیت یک بچه ی طلاق  در قبال پدر و مادر متفرق شده از هم چیست؟ به عبارت دیگر چقدر و تا چه حد یک بچـۀ طلاق در مورد پدیدۀ طلاق می‌تواند ظرفیت و گنجایش داشته باشد؟ ظرفیت او در برابر عدم انحراف و کج روی چقدر می تواند باشد؟ او که نه زندگی اش، نه سبک زندگی اش، و نه روال روزمرّگی اش شبیه هیچ یک از همسالانش نیست، چگونه می‌تواند خلاء و کمبودهای ناشی از پدیدۀ طلاق را در سن کم متحمل شود؟ یا اصلا ذهنیت و تصویری که می تواند از مفهوم "خانواده" داشته باشد در این سن برای او چیست؟ وقتی در نقاشی هایش می‌خواهد شادی و خوشبختی ناشی از کنار هم بودن را ترسیم کند، این ها در نقاشی های او به چه رنگی است؟ آیا او هم مثل هم سن و سال های دیگرش، شادی را صورتی و کنار هم بودن را آبی نقاشی می‌‎کند؟ اصلا نقاشی هایش رنگی است یا سیاه و سفید؟ کودکی که خلاء و کمبود های ناشی از طلاق همچون عینک دودی در مقابل دیدگانش قرار گرفته و همه چیز را برایش سیاه و سفید یا خط خطی جلوه گری می‌کند، اصلا می تواند نقاشی هایی رنگی داشته باشد؟ کودکی که هنوز برای منطقی بودن و فهم خیل عظیم "حقیقت" ها هنوز ناشی است، چگونه می‌تواند پدیده ای چون طلاق را برای خود هضم کند؟ اصلا مگر در این سالها به عنوان حاصل زندگی مشترک پدر ومادرش، برایش ‌مفهوم کنار هم بودن، امنیت، محبت، آسایش و جا افتاده است که حال با مفهوم و حقیقت طلاق و جدایی که مفهوم متقابل کنار هم بودن است، بتواندکنار بیاید؟ با کمی تامل می توان گفت بعد از حادث شدن پدیدۀ طلاق، زوجین به مانند طناب بهم گره خورده می‌مانند که از سر هم باز شده‌اند و یا شبیه الّه کلنگی ‌مانند که تعادلشان بهم ریخته است، یا مثل ترازویی می مانند که هیچ سنگ ترازویی نتوانسته تعادل را در بین آنها برقرار سازد یا شبیه دو خط موازی می‌مانند که با هم بودنشان مستلزم قطع همدیگر است و برای همین باید مسیرشان از هم جدا شود تا هرکدام در راهی ممتد به راه خود ادامه دهند، حال اگر آنها را تشبیه طناب دو سر بسته یک تاب بدانیم که در اثر پدیدۀ طلاق از هم گسیخته و واشده اند، اولین نتیجه ای که حادث می‌شود این است،کودکی که حاصل زندگی مشترکشان بود، در اثر این گسیختگی از تاب زندگی با سر زمین می‌خورد و در همان بدو کودکی زانوی تمام باور های نو پایش زخمی می‌شود، پس کودک اولین قربانی طلاق است. اولین قربانی طلاق است چون همین طلاق اولین بختک و خوره ای است که به جان کالبد روح کودک می‌افتد و روح و روان او را مورد هدف قرار می‌دهد و برای همین است که اغلب بچه های طلاق دچار اختلالات روانی می‌شوند و ماحاصل آن داشتن شخصیت متزلزل و یا رفتارهای غیرقابل کنترل و غیرقابل پیشگیری آنها در بزرگسالی است.