کتاب زمین گرم اثر نیلوفر خداپناه نشر آترینا

در گوشه‌ای از مسجد نشسته بود. به عمه‌ملوک و مادر که حتی برای لحظه‌ای دست از زاری برنمی‌داشتند خیره شده بود ولی با تمام علاقه‌ای که به خانم‌جان داشت جز چند قطره ‌اشکی که در هنگام خاکسپاری از چشمانش چکید، خبری از گریه و مویه نبود. حتی در تنهایی هم نمی‌توانست به یاد خانم‌جان اشک بریزد. در تمام این سال‌ها نهایت تلاشش را برای نگریستن کرده بود. در تمام این سال‌ها حتی در بدترین شرایط هم به رودی که پشت پلک‌هایش منتظر جاری شدن بود اجازه‌ی سرازیر شدن نمی‌داد و امروز در چهلمین روز درگذشت خانم‌جان به این نتیجه رسید که دیگر چشمه‌ی ‌اشک‌هایش برای همیشه خشکیده است.