کتاب صوتی دمون کاپرهید اثر باربارا کینگ سولوور

بخشی از کتاب

گاهی اوقات یک نام به سراغ تو می‌آید و تو تا روزی که می‌میری آن را یدک می‌کشی. دیمون فیلدز با نام دیمون پگوت به دنیا آمد، با نام خانوادگی فیلدز، همانند مادرش. شبیه به پدر معروفش که یک مرده بود، چیزی بود که او باید به این فامیلی عادت می‌کرد. در همان زمانی که مگات یواشکی از مغازه‌ها چیزی می‌دزدید، من شروع به شناخته شدن به نام دیمون کاپرهید کردم.

مگات و من با امی پگوت، دخترعموی مرده مگات به نام هاموی، آشنا شدیم. آن‌ها هر سه نفر ما را برای ناهار به رستوران دنی بردند. من منتظر چیزی شبیه به ناکسویل بودم. فقط فکر می‌کردم که به گوشه‌ای بچرخی و دوباره به‌جایی برگردی که کوه‌ها، مزرعه‌ها، چرا گاو و چیزهایی ازاین‌دست، زنده و موجود هستند. مسئله در مورد یک شهر این است که آن خیلی بزرگ است.

امی مگات می‌گوید: دوستانی داشت اما به خاطر خطری که غریبه‌ها دارند نمی‌توانست با آن‌ها صحبت کند. امی یک کمد با یک قفسه که روی آن کفش بود روی در داشت، او بیست و یک جفت کفش داشت، واقعاً همین تعداد را داشت. آقای پگ روزنامه ناکسویل نیوز سنتینل را می‌خواند و از نداشتن مکانی برای به آنجا رفتن و سیگار کشیدن اعتراض می‌کرد: «دوست داشتنی بودن چه جوری هست؟» او با دختری حرف می‌زند که با خاله‌اش زندگی می‌کرد. امی دغدغه‌های دیگری داشت، مانند مخفیگاهش زیر یک تکه فرش قدیمی.