کتاب آقا سید ابراهیم اثر فاطمه راد نشر متخصصان

اُردی ...؟

ریحانه خانوم کلاس اولش تموم شد و به‌ قول‌ معروف سواددار شده و مشتاقانه با تلاش و توکّل داره راه رو ادامه می­ده تا بتونه برای امام زمانش لازم بشه. امروز سی اردیبهشت هزار و چهارصد و سه، آخرین روز سال تحصیلی ریحانه­ بود. صبح اوّل وقت مثل همیشه از طرف آقا امام رضا جانم برای سلامتی امام زمان (عج) صدقه گذاشتم و کلی دعا کردم برای سلامتی آقا، برای سلامتی آقای رئیسی، سلامتی حافظان امنیت کشور، سلامتی و نصرت انصار­الله، حزب‌الله، حوثی‌های یمنی و مردم مظلوم فلسطین. برای همه اوناییکه شب و روز برای حفظ امنیت این نظام دارن زحمت می­کشن و خون‌ دل می­خورن تا ما راحت باشیم. و هزاااار تا دعای دیگه.

ریحانه رو از مدرسه آوردم، برای تابستون کلی برنامه ریخته بودیم. کار کلاس اوّل خیلی سنگین بود و کلی انرژی اَزمون گرفته بود و واقعاً هم باید درس­های کلاس دوّم رو پیش‌خوانی می­کردیم و هم درس­های کلاس اوّل رو مرور؛ هم اینکه کلاس­های ورزشی بره و تفریح کنه که دوران تعطیلی تابستون بهش خوش بگذره و به قولی خستگی در کنه. همین‌طور که داشتیم برنامه می­ریختیم، کُمد اسباب ‌بازی‌­های ریحانه که طی سال تحصیلی پلمب بود رو هم بالأخره باز کردیم و دوران شیرین تابستون شروع شد. تلاشم بر این بود که حسابی خستگی این 9 ماه تحصیلی رو در کنه و انرژی خوبی برای مهر ماه و سال جدید ذخیره کنه.

چند روزی بود که هوا خوب نبود. درسته که هنوز بهار بود و هوای بهار به دمدمی معروف است، ولی این دمدمی با همیشه فرق داشت. انگار آسمون دلش گرفته بود و اون­قدر می­بارید، که سمت خراسان کلاً سیل بود.

داشتیم با اسباب ‌بازی‌ها مرور خاطرات می­کردیم که تلفنم زنگ زد. برام عجیب بود. کی این وقت بعد­از­ظهر به من زنگ زده؟ با آقا محمد­حسین که صحبت کرده بودم. مامانمم که طبق معمول بعد از مدرسه زنگ زده بود و با ریحانه چاق‌سلامتی ‌رو کرده بود. دیدم مامانمه. دلم هرّی ریخت و نگران شدم. جواب دادم و گفتم: «سلام مامان» صدای گریه اَمونش نمی­داد. بیشتر نگران شدم و هی پرسیدم چی شده؟ گفت: « بزن شبکه خبر»

-از متن کتاب-