کتاب برهوت نشر انتشارات سوره مهر

زمستان ۱

هزار بار بهار و هزار بار زمستان

چه رفته باز كه گل كرده در بهار زمستان

چه رفته باز كه ماسیده خشت در رگ دیوار

چه رفته باز كه بالیده بی قرار زمستان

چه رفته باز كه پشت هجوم مرگ و تباهی

خزیده از پس دیوار روزگار زمستان

چه رفته باز كه با شمع های مردۀ قندیل

چراغ بسته ز تبریز تا تخار زمستان

چه رفته باز كه خون بسته بی حساب جهنم

چه رفته باز كه باریده بی شمار زمستان

چه رفته باز كه تقویم های یخ زده، باری...

نشسته اند به پابوسی چهار زمستان

هزار و سیصد و هشتاد و چند بار فسردن

هزار و سیصد و هشتاد و چند بار زمستان

مگر كلاف گره خورده است و لانۀ ماران

كه وا نمی شود از پای این دیار زمستان

درخت ها چمدان های چرک و پوک و شكسته

مگر پیاده شد از پلۀ قطار زمستان؟

بخار شسته همه شیشه های زخمی شب را

چه سخت می وزد از پشت این بخار، زمستان

مگر به روی خیال علی دو پلك ببندم

وگرنه می پلكد در رگم هزار زمستان