کتاب اسکان عشایر در ایران اثر هوشنگ بهادری قشقایی نشر اندیشه احسان

این پژوهش ارتباط بین عوامل مرتبط در اسکان عشایر ایران به ‌صورت اجباری و داوطلبانه در طی سه دوره زمانی مجزا با تأثیرات این تلاش‌ها در ارتباط با دستیابی اهداف حکومتی و نحوه سازگاری عشایر با این شیوه زیست را مورد بررسی قرار می‌دهد. مسئله سازگاری سبک زندگی عشایر با سکونت در یک زیستگاه که برای مسئولین و سیاست‌گذاران دردسر کمتری دارد، همواره مورد تأکید بوده است. در جنوب غربی آسیا تأکید زیادی بر دامداری عشایری وجود دارد. به‌غیراز مناطق حاشیه‌ای ایران، زیست عشایری شبه‌جزیرهٔ عربستان بخش‌های شرقی اردن، جنوب سوریه و غرب عراق را شامل می‌شود. نیمی از دوازده میلیون نفر در این ناحیهٔ پهناور با مساحت تقریباً یک میلیون مایل مربع، احتمالاً هنوز کوچ‌نشین هستند. اما زندگی عشایری به‌عنوان شیوه‌ای از زیست انسانی در حال زوال و کاهش است. دولت‌های مستقر به کوچ‌نشینان علاقه‌ای ندارند؛ چون حکومت‌کردن و گرفتن مالیات از آن‌ها دشوار است.