کتاب تحلیل غزلیات خواجوی کرمانی و فخرالدین عراقی اثر ندا ی نشر آذرفر

یکی ‌از ‌سبک‌‌های ‌مهم ‌ادبیات ‌فارسی، ‌سبک‌ عراقی ‌است ‌که ‌از ‌سده‌‌ی هفتم ‌تا ‌سده‌‌ی نهم ‌هجری‌ طول‌ کشید ‌و ‌اغلب‌ در ‌عراق ‌عجم ‌یعنی ‌اصفهان ‌و ‌دیگر ‌نواحی ‌مرکزی ‌ایران ‌و ‌فارس‌ و‌ کرمان ‌رواج ‌داشت‌ و‌ به ‌همین ‌سبب ‌این ‌سبک ‌در ‌دوران ‌اخیر ‌سبک ‌عراقی ‌نام ‌گرفت. ‌از ‌مهم‌‌ترین ‌شاعران ‌این ‌دوره ‌می‌‌توان ‌به‌ عطار، ‌مولوی، ‌سعدی،‌ امیرخسرو‌دهلوی، ‌خواجوی‌کرمانی، ‌جامی ‌و ‌حافظ ‌اشاره ‌کرد. در ‌این ‌میان، خواجو‌ به‌عنوان ‌یکی ‌از ‌شاعران ‌گروه ‌تلفیق‌ و‌ هم‌چنین ‌به‌عنوان ‌شاعری ‌که ‌الگوی ‌اصلی‌ حافظ‌ در ‌امر ‌غزل‌‌سرایی‌ است، ‌بسیار ‌حائز ‌اهمیت ‌است.