کتاب من هم کورونا گرفتم اثر روح اله حسینی عطش نشر لوگوس

«من هم کورونا گرفتم» روایتی است اول‌شخص از زبان یک استاد دانشگاه که مبتلا به کورونا شده است. او که در کتابخانۀ شخصی‌اش زندانی قرنطینه شده است هم باید با بیماری مبارزه کند و هم با تناقضات فردی، اجتماعی، سیاسی و فلسفی‌ای که ذهنش را به‌شدت درگیر کرده‌اند. در بخشی از رمان چنین می‌خوانیم: خودم را جمع می‌‌کنم درون خانۀ کتابی و زل می‌‌زنم به مشت‌‌هام که گره کرده‌‌ام در هوا روبه‌روی صورتم، و دارم آرام می‌‌چرخانم. چند بار می‌‌بندم و بازشان می‌‌کنم. دنبال نیرویی می‌‌گردم درونشان، درون انگشت‌‌ها و مچ دستم. حس می‌‌کنم الکل و آب و صابون، همه چیز را از درون و بیرونشان شسته و برده است…. کف دست راستم را آرام از روی ساعد می‌‌کشم تا بالا روی بازوم و می‌‌برم تا بالای شانه‌‌ها. خبری نیست نه از عضله‌ها، نه از کول‌‌ها… همه، در معامله‌‌ای زیان‌بار، جای خود را داده‌‌اند به واژه‌‌ها که این‌‌ها خود، در رقابتی جنون‌‌آمیز با ویروس کورونا، مثل سوزنی که در جستجوی رگ بچرخد زیر پوست، در بدنم می‌‌چرخند و هر چه انرژی که سر راه خود می‌بینند، می‌‌بلعند…. غباری مقابل چشمانم بلند می‌‌شود به هوا و شروع می‌‌کند به رقصیدن. چیز جدیدی کشف می‌‌کنم: احساس می‌‌کنم فریب خورده‌‌ام؛ فریبی به درازای یک عمر! با خودم می‌‌گویم: «نباید به این معاملۀ طولانی تن می‌‌دادم. جهان از همان ابتدا، تا همین حالا و تا ابد، روی زور بازو می‌‌چرخیده و خواهد چرخید»…. و من، سالیان سال، غرق در سادگی مفرط خویش، این اصل اساسی را نادیده گرفته بودم.