یکی از اصول مسلم فقهی و حقوقی پذیرفته شده در همۀ نظامهای حقوقی دنیا، اصل احترام به قراردادها و لزوم آن میباشد. تا آنجا که اصل را لزوم قراردادها قرار داده اند و جواز را امری استثنایی و خالف اصل تلقی نموده اند، بنابراین طرفین قرارداد ـ بنابراصل ـ حق ندارند از انجام تعهدات خود استنکاف نمایند. هر یک از طرفین که برخالف قرارداد و تعهدات خویش از اجرای امری که بر عهده گرفته، سر باز زند، عهد شکنی نموده و طبق ضوابط فقهی و مبانی مسئولیت حقوقی، ضامن جبران خسارت وارده به طرف دیگر که ناشی از این عهدشکنی است میباشد. متعهد با اجتماع شروطی لکن دربرخی شرایط خاص و با حدوث پارهای اتفاقات و موانع، ذم ّ ا گشته و تعهد او ساقط میشود و در برابر عدم انجام تعهد نیز ً از اداء تعهد مبر ً و قانونا چند، عقال مسئول جبران خسارت وارده به طرف دیگر قرارداد نخواهد بود.