کتاب اوتیسم، علایم، نشانه ها و راهکارهای تشخیصی و درمان در کودکان و نوجوانان اثر لبانه قادرنژاد نشر انتشارات نسل روشن

اوتیسم Autism نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی می‌باشد که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی و غیر معمول مشخص می‌شود. این بیماری نوعی اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی آشکار می‌گردد و معمولا این اختلال در سال‌های نخستین زندگی بروز می‌کند. این اختلال که تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علت اصلی آن هنوز مشخص نیست، بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای مبتلایان دشوار می‌سازد و در بعضی موارد با رفتارهای خودآزارانه و پرخاشگری همراه است، اما در صورت تشخیص زودهنگام و آغاز معالجات پزشکی و بازتوانی شناختی، می‌توان تا حد زیادی از عوارض آن بر کیفیت زندگی افراد کم کرد. اوتیسم، که ریشه در واژه‌ای یونانی به معنای «خود» دارد، نخستین بار توسط لئو کانر در دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور ایالات متحده و (بدون اطلاع او و در گوشه دیگری از جهان ؛ استرالیا) هانس اسپرگر مطرح شد. مبتلایان به این بیماری قادر به برقرار کردن ارتباط طبیعی با سایر مردم نیستند و میل توام با اضطرابی به حفظ و ادامه روش‌های عادی زندگی دارند که به مرور زمان به صورت علایق یا وسواس‌های بسیار شدید درمی آیند. شدت بیماری از مواردی که فرد از حضور دیگران بی خبر است، سخنی بر زبان نمی‌آورد، و هیچ رفتار و کردار مفید و نتیجه بخشی ندارد، تا دانش آموزانی که نمرات بالا در درس‌های شان می‌آورند، واژه‌های دانشمندانه و کاملاً حساب شده بر زبان می‌رانند، و اطلاعات و واقعیات بسیاری را به ذهن سپرده‌اند، متفاوت است. بسیاری از مبتلایان به این بیماری با خود حرف می‌زنند، و چنان رفتار می‌کنند، که گویی حضور یا نظر دیگران برای شان اهمیتی ندارد.