هر کس که از ستم میخروشد، ندای حسین(ع) میجوشد و ندای سرخ وی چون پرچمی بر چکادِ هر قیام، در اهتزاز بوده است و تا قیامت نیز خواهد بود... از این میان، شعرا، این گلبانگ را رساتر خروشیدهاند و از ایشان هر کس جانمایۀ فریاد خویش را از ولایت حسین و حماسۀ سوگ سرخ او بیشتر سیراب ساخته، سرسبزتر بر آمده است.
از کودکی رؤیای تمامی لحظاتم بوده که روزی بتوانم به نوبه خودم التیام بخش زخمهای عمیق کربلاییها باشم و ندای مظلومیت اهل بیت(ع) را با صدای بلند فریاد بزنم؛ فریادی رسا به وسعت تاریخ رنج و آلام معصومین علیهم السلام.
-قسمتی از متن کتاب-