کتاب فعالیت های هوازی و متغیرهای روانشناختی در ورزشکاران جوان اثر منیر احمدی نشر آریا دانش

بر کسی پوشیده نیست که علوم مختلف ورزشی در فعالیت های ورزشی مانند هنرهای رزمی نقش به سزایی دارند. یکی از مهمترین این علوم، علم روانشناسی ورزشی است. روانشناسی ورزشی به تناسب هر رشته ورزشی دارای ابعاد و جهات مختلفی است. به گونه ای که باشگاه های بزرگ ورزشی جهان از اهمیت بالای این موضوع مطلع شده و در زمینه های مختلف از علم روانشناسی ورزشی بهره می برند (دوهمی، پیجوت، باکهوس و مورگان، ۲۰۱۹). یکی عوامل مهم روانی که عملکرد ورزشکاران را به ویژه در موقعیت های حساس و تعیین کننده به شدت تحت تأثیر قرار می دهد، اضطراب است. اضطراب در ورزش منعکس کننده احساسات ورزشکار مبنی بر این است که ممکن است اشتباهی پیش آید و در نتیجه عملکرد به شکست منجر شود. توانایی کنارآمدن با فشار و اضطراب، بخش جدایی ناپذیر ورزش است. در تحقیقات زیادی نیز ارتباط بین اضطراب و عملکرد در میدان های ورزشی به دست آمده است (حسنوند و شیخ آزادی، ۱۳۹۹). عوامل بسیاری همچون مشکلات شخصی، نیازهای ورزشی، ترس از شکست و موضوعات عاطفی و احساسی موجب ایجاد اضطراب شده و مانع از دستیابی ورزشکار به اهداف اجرایی اش می شود. بر همین اساس، مقابله با اضطراب و مدیریت آن برای ورزشکاران و مربیان بسیار حایز اهمیت است (زهتاب نجفی، واعظ موسوی و طاهری، ۱۳۹۷). ظاهر بخشی از هویت فرد است و در موقعیت های اجتماعی بلافاصله در برخورد با دیگران نمایان می شود. اهمیت این سازه شخصیتی بارز است. اصطلاح تصویر بدن یک سازه روانشناختی چندبعدی و پیچیده است که شامل خودادراکی های مرتبط با بدن و بازخوردهایی شامل تفکرات، عقاید، احساسات و رفتارها می باشد. از طرفی دیگر، تصویر بدنی، تصور و حس های بدنی ما از بدن است که این تصویر امری ساکن امّا همواره در حال تغییر است و ماهیت آن روانی است. تصویر بدنی یک بازنمای درونی از ظاهر بیرونی فرد در طول زندگی است؛ به عبارت دیگر، در طی مراحل رشد، فرد تصویری از ظاهر خود در ذهن شکل می دهد که عوامل مختلف زیستی، محیطی و روانشناختی در شکل گیری آن نقش دارد. متخصصین به دلیل اهمیت تصویر بدنی در ارتباطات اجتماعی و روابط بین فردی تحقیقات متعددی را در این زمینه انجام داده اند که نتایج آنها نشان می دهد برخی افراد اشتغال ذهنی مداومی درباره ظاهر جسمانی خود دارند و علی رغم طبیعی یا تقریباً طبیعی بودن ظاهر جسمانی، از زشت یا غیرجذاب بودن نگرانی شدیدی دارند (بابالو و میرصالحیان، ۱۳۹۸).