بازی، مجموعه حرکتها و فعالیتهای جسمی و ذهنی است که موجب شادی، لذت و ارتباط با دیگران میشود و در عین اینکه وسیلهی سرگرمی است، جنبهی آموزندگی و سازندگی نیز دارد. بازی، افکار درونی کودک را با دنیای خارجی او ارتباط میدهد و باعث میشود بتواند را تحت کنترل خود درآورد. بازی به کودک اجازه میدهد تا تجربیات، افکار، احساسات و تمایلاتی را که برای او تهدید کننده هستند، نشان دهد (وسینتین و همکاران، ۲۰۰۹). بازیدرمانی بر یادگیری، خودکنترلی، مسوولیت، احترام گذاشتن، پذیرش خود و دیگران، بهبود مهارتهای اجتماعی، عزتنفس، بهبود افسردگی و اضطراب نیز مؤثر است (کریک و همکاران، ۲۰۰۶).