کتاب مترسک اثر عباس باباعلی نشر نیماژ

نمی‌دانند من کی‌ام، یا بودم. نه اسمم را می‌دانند، نه شغلم را. برای خودشان روی من اسم گذاشته‌اند. هرکسی اسمی گفت. یکی‌شان گفت: «بگذاریم شاهین، به دماغ عقابی‌اش می‌خورد.» همه زدند زیر خنده و هرکدام مزه‌ای ریختند تا اینکه او گفت: «بگذارید دامون.» پسرها و دخترها داشتند مسخره‌بازی درمی‌آوردند: «دامون به درد آدمِ این سنی نمی‌خوره!» خانم دکتر آمد جلو و گفت: «بد‌تر از اسم ادوارد که نیست؟!» باز همه زدند زیر خنده. خانم دکتر گفت: «حالا همگی بیایید نزدیک‌تر. ببینیم این جناب دامون چند سالشه؟» زیرلب گفتم: «پنجاه‌ویک سال. متولد اردیبهشتِ هزار و سیصدونُه، بچه‌ی دوم خونه، اهل کوهپایه‌های دِنا. خودم هم قبول دارم، اسم دامون به درد آدم جوون‌تر می‌خوره، مثلاً یک آدم سی‌ساله، یا یک جنگل پُردرختِ حداقل هزار هکتاری» و زدم زیر خنده. وسط خنده بود که به‌ نظرم آمد انگار یک جا دیده‌امش. اما نمی‌دانستم کجا. منظورم نَه خانم دکتر، که اوست.