کتاب کرونا ویروس اثر علی یعقوبی چوبری نشر شرکت چاپ و نشر بازرگانی

در بحث ارتقای سلامت معمولاً از سه مؤلفه اساسی نام برده می‌‌شود که سلامت عمومی را تضمین و از بروز بیماری‌‌ها، اعم از عفونی و مزمن پیشگیری می‌‌کند. این مؤلفه‌‌ها عبارتند از: پیشگیری، آموزش بهداشت، و سیاست‌های عمومی سالم. مؤلفه‌‌های ارتقای سلامت که تمرکز بر آنها از نخستین کنفرانس بین‌‌المللی سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۸۶ با عنوان «کنفرانس اُتاوا» شروع، و منجر به تدوین منشوری به نام «منشور اُتاوا» شد تاکنون ادامه دارد. برای مثال، منشور اُتاوا بر ایجاد سیاست و خط‌مشی عمومی سالم، ایجاد محیط‌‌های حمایتی، تقویت اقدام جمعی، گسترش مهارت‌‌های شخصی و جهت‌گیری مجدد خدمات بهداشتی و سلامتی با هدف ارتقای سلامت تأکید داشت. در کنفرانس جهانی آدلاید استرالیا در (آوریل ۱۹۸۸) بر سیاست عمومی سالم، به‌عنوان شاخص ارتقای سلامت توجه شد. در کنفرانس بین‌المللی ساندسوال سوئد (جون ۱۹۹۱) سعی شد تا روش‌‌هایی برای ایجاد محیط‌‌های اقتصادی، فیزیکی و اجتماعی برای سلامتی، هماهنگ با توسعه پایدار پیدا شوند. در کنفرانس بین‌المللی جاکارتا (۱۹۹۷) بر موضوعات سلامتی مانند تنباکو، اچ. آی. وی، آلودگی‌‌های محیطی و امنیت غذایی تأکیدشد که هیچ مرز ملی نمی‌‌شناسند و بنا‌‌براین، اتحاد بین‌‌المللی برای پرداختن به آنها لازم است. پنجمین کنفرانس سازمان بهداشت جهانی درباره ارتقای سلامت که در شهر مکزیکو در سال ۲۰۰۰ برگزار شد، به بیانیه وزارتی انجامید که بر مبنای آن بر نقش ارتقای سلامت در حل، بهبود و توسعه سلامتی تأکید شد. اگرچه مؤلفه‌‌های سه‌‌گانه ارتقای سلامت، با اندکی تفاوت بر ترکیبی از رویکردهای خُرد (تأکید بر مداخله‌‌های فردی، اصلاح رفتار و تغییر در سبک زندگی) و کلان (قانونگذاری، برنامه‌‌ریزی، و تغییرات ساختاری) ‌‌برای تقویت سلامت افراد جامعه تأکید دارد، اما تمرکز اصلی آنها بر نقش دولت و متصدیان بهداشت و درمان بر فراهم ساختن بسترها، تدوین سیاست‌های ارتقادهنده سلامت، برنامه‌‌ریزی و کنترل بیماری‌‌ها است. هدف همه آنها ایجاد محیطی سالم به معنای تغییر یا سازگاری با محیط‌‌های اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فیزیکی به شیوه‌‌ای است که نه تنها سلامتی را حفظ کند، بلکه آن را بهبود ببخشد. -قسمتی از متن کتاب-