داستان حلیم یوسف از درون پر از درد و لذت است. نه به خاطر موضوعات مهم، و نه به خاطر تکنیکهای مدرن، بلکه به این خاطر است که خودبهخود و با عواطف گرم، نکات مهمی را میرساند و آگاهانه شبکهای زنده و درهم تنیده از داستانی زیبا را به نمایش میگذارد و سبکبار اجازه میدهد که گاهی انسان به شخصیتهای داستان بخندد و گاهی نیز اجازه میدهد انسان در تنهایی خودش بخندد.