چهلسال پس از پیروزی انقلاباسلامی، الیور استون؛ کارگردان شهیر آمریکایی در سینمافلسطین تهران سئوالی را با سینماگران ایران درمیان گذاشت: «چرا سینما را برای روایت انقلابتان به کار نگرفتهاید؟» یکی از میان جمع فریاد کشید: «حرف سیاسی نزن! آمدهایم از هنر بشنویم.»
همین یک صحنه برای توضیحِ نام این کتاب به اندازه کافی گویاست: «سینمای سانسور». سینمایی که حتی الیور استون را به خا طر آنکه چنین پرسشی در میان نهاده، توبیخ میکند و به او هشدار میدهد که به دستور روشنفکران غربگرا در ایران، حرف زدن از انقلاب؛ نشانه بیهنری است!